ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา: บทที่ 35 ไม่ใช่พ่อ ตอนที่ 35
ตอนที่ 35 ไม่ใช่พ่อ
รถม้าที่เซี่ยเฉียวนั่งอยู่ไม่ใช่ของนาง แม้แต่อาหารและเสื้อผ้าก็ใช้ของตัวเองเท่านั้น
แม่เลี้ยงอย่างนางจึงดูใจร้ายเหลือเกิน
ตอนนี้บ่าวรับใช้คงจะรู้สึกว่านางปฏิบัติต่อเซี่ยเฉียวไม่ดีนัก นางจะไปโวยวายเซี่ยเฉียวเรื่องที่ลูกสาวของนางป่วยก็คงไม่ได้ ต้องรอให้กลับไปถึงเมืองหลวงก่อน
ทำได้เพียงอดทน
ไม่มอง ต้องทำเฉยไว้
เซี่ยเฉียวจึงรู้สึกสบายใจขึ้นมาก
ในขณะเดียวกัน จ้าวเสวียนจิ่งได้นำกำลังคนไปถึงหมู่บ้านรกร้างทางทิศตะวันตกเฉียงใต้แล้ว หมู่บ้านกว้างขวางไม่น้อย การค้นหาจึงทำได้ไม่ง่ายนัก
แต่ก็ยังดีกว่าก่อนหน้านี้ที่สะเปะสะปะไม่รู้ทางอะไรเลย
ทุกคนออกค้นหาในหมู่บ้านอย่างระมัดระวัง
ทั้งหมู่บ้านแทบจะกลายเป็นป่ารกทึบ มีเพียงบริเวณเศษซากอิฐหินเท่านั้นที่พอจะเดินทางผ่านไปได้
จ้าวเสวียนจิ่งกวาดตามองหมู่บ้าน นึกถึงเรื่องใต้เท้าลู่ ลองคิดว่าหากเป็นตนเองที่ต้องตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนั้น ก่อนจะเดินมาจนถึงสำนักศึกษาแห่งเดียวในหมู่บ้านนี้
แต่ก่อนจะได้มองหาอะไร จู่ๆ ชายชุดดำจำนวนมากก็ปรากฏตัวขึ้นรอบๆ
“อารักขาคุณชาย!” องครักษ์โจวและคนอื่นๆ ตกใจมาก
ถัดมา การต่อสู้ก็เริ่มต้นขึ้นทันที
หญ้าปลิวว่อนไปทั่วท้องฟ้า เลือดสาดกระเซ็นไปทุกที่ ท้องฟ้าที่มื้ดครึ้มปกคลุมไปทั่วบริเวณ คล้ายกับมีพลังงานชั่วร้ายแผ่ออกมา
ฟี้ววว
เสียงของลูกธนูดังแหวกผ่านอากาศไป พุ่งทะลุกลุ่มหมอกทะมึน
จ้าวเสวียนจิ่งใช้มือซ้ายกวัดแกว่งมีดพกไปมา ก่อนจะยกเท้าขึ้นเตะสวนกลับใส่ชายชุดดำ แต่ในวินาทีต่อมา ลูกธนูกลับพุ่งตรงมายังหน้าอกของเขา ทุกคนต่างรู้ดีว่าไปช่วยไม่ทันแล้ว ทำได้เพียงมองอย่างตกตะลึง
ทันใดนั้น ลูกศรก็ปักลงไปที่หน้าอกของเขา ฉับพลันสีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไป
แกร๊ง ลูกธนูพุ่งทะยานเข้ามาทำลายเสื้อเกราะจนแตกออกเป็นเสี่ยงๆ แล้วตกลงบนพื้น
จ้าวเสวียนจิ่งเองก็ตกตะลึง ฉับพลันคำพูดของเซี่ยเฉียวก็แวบเข้ามาในทันที
ให้ระวังอาวุธและประกายไฟ?
นี่เป็น...เพราะกระจกคุ้มภัยช่วยชีวิตเขาไว้งั้นหรือ
จ้าวเสวียนจิ่งไม่เป็นไรมาก องครักษ์รอบๆ ก็โกรธจัด ลงมือตอบโต้อย่างรุนแรง เดิมทีกลุ่มชายชุดดำคิดว่าคงสามารถบรรลุภารกิจสำเร็จเรียบร้อยแล้ว ทว่าในตอนนี้พวกเขากลับพลาดโอกาสไปไม่อาจลงมือได้อีก
เศษหินดินทรายฟุ้งกระจายไปทั่ว
เสียงต่อสู้ดังระงม
ฉินจื้อเผชิญหน้ากับชายชุดดำสามคนข้างหน้าพวกเขา สีหน้าของเขาปั้นยากมากขึ้นทุกขณะ เขาสู้ไปถอยไปอยู่พักใหญ่ ไม่ทันเห็นว่ามีบ่อน้ำอยู่ข้างหลัง เขาไม่ได้คิดอะไรนอกจากต้องการกำจัดอีกฝ่ายทิ้งให้เร็วที่สุด จึงต่อสู้อย่างดุเดือด
ความสามารถของเขาไม่ธรรมดา แม้การเผชิญหน้าศัตรูถึงสามคนจะหนักเอาการ แต่เขาก็ไม่แพ้ง่ายๆ
แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด จู่ๆ เขาก็เกิดอาการมึนงงกะทันหัน ข้อมือเขาเกิดอาการชาไร้ซึ่งเรี่ยวแรงขึ้นมาฉับพลัน
รู้สึกว่ามีใครบางคนดึงศีรษะของเขาจากทางด้านหลัง และทันใดนั้นร่างกายก็หงายไปตามแรง...
“ระวัง!” ทันใดนั้นองครักษ์โจวตะโกนขึ้น
ฉินจื้อหูอื้อตาลายอยู่ชั่วขณะ เขารู้ตัวแล้วว่าตัวเองกำลังจะตกลงไปในบ่อน้ำ
ในช่วงเวลาอันแสนโหดร้าย ช่องท้องของเขารู้สึกร้อนวูบขึ้นมาในทันที
ความร้อนดึงเขาให้กลับมามีสติอีกครั้ง และในขณะที่กำลังจะร่วงลงไป มือของเขาก็คว้าจับที่ขอบบ่อไว้ได้!
องครักษ์โจวและคนอื่นๆ รีบไปช่วยเขาทันที
หลังจากจัดการชายชุดดำทั้งสามคนแล้ว ทั้งหมดก็รีบดึงเขาขึ้นมาจากขอบบ่อ เมื่อมองดูดีๆ ถึงแม้เขาว่าจะไม่ได้ร่วงลงไป แต่กลับกลายเป็นว่าเอวของเขาถูกฟันเข้าโดยไม่รู้ตัว เสื้อผ้าเปียกชุ่มไปด้วยเลือด ดูน่ากลัวอย่างมาก
ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง ชายชุดดำทั้งหมดก็นอนตายเกลื่อนกลาดบนพื้น
ฉินจื้อรู้สึกสับสน
อย่าบอกว่าถึงคราวของเขาแล้ว ในขณะนั้นทุกคนต่างมองมายังเขาด้วยสายตาที่อธิบายได้ยาก บาดแผลที่เอวของเขาเป็นแผลฉกรรจ์ก็จริงแต่กลับไม่รู้สึกเจ็บเลย อันที่จริงก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร อย่างน้อย เขาก็ยังสามารถพูดคุยกับทุกคนด้วยสีหน้าปกติได้
“พี่ใหญ่โจว...ที่ท่านเคยบอกข้า หากตอนนี้ข้าจะไปคุกเข่าให้ครึ่งเซียนเซี่ย จะสายเกินไปหรือไม่” คอของฉินจื้อแห้งผาก รู้สึกว่าชีวิตของเขาใกล้จบลงแล้ว
เขาหยิบเอายันต์คุ้มภัยที่พี่ใหญ่โจวมอบให้ไว้ในเสื้อขึ้นมา
มอดไหม้เหลือเพียงเถ้าถ่าน
“…” ฉินจื้อไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวต่อศัตรู แต่รู้สึกหวาดกลัวต่อความตาย
“เรื่องแม่ของเจ้า ฉินจื้อ เขาไม่ใช่พ่อแท้ๆ ของเจ้าจริงๆ หรือนี่…”