ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา: บทที่ 32 ทนไม่ได้ ตอนที่ 32

ตอนที่ 32 ทนไม่ได้

ดวงตาของจ้าวเสวียนจิ่งเป็นประกาย

หากที่นั่นเป็นที่ซ่อนของจริงๆ แน่นอนว่าคนส่วนใหญ่คงหาไม่เจอ

“ขอบใจแม่นางมาก” จ้าวเสวียนจิ่งพูดอย่างตรงไปตรงมา “ข้าจำได้ แม่นางเคยพูดว่าอยากให้ช่วยฝังศพ เช่นนั้นข้าจะอยู่ช่วยจนจบพิธีเซ่นไหว้แล้วจึงค่อยออกไปตามหาของ”

“ดีเลยเจ้าค่ะ” เซี่ยเฉียวพยักหน้า “เช่นนั้นไปซื้อเครื่องเซ่นหมิงหยวนเป่า[footnoteRef:1]แล้วเผาไปให้ด้วย เขาน่าจะชอบ” [1: เครื่องเซ่นหมิงหยวนเป่า เครื่องบูชา ของมีค่าให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ หรือของไหว้ดวงวิญญาณของคนที่เรานับถือ]

ใครบ้างจะไม่ชอบเงิน คนเป็นยังเสน่หาต่อเงิน คนตายก็ย่อมเสน่หาต่อเงินเช่นกัน!

เปลือกตาของจ้าวเสวียนจิ่งเขม่นเล็กน้อย

“เขา?”

“เป็นไปได้ไหมว่าแม่นาง...สัมผัสถึงวิญญาณได้” จ้าวเสวียนจิ่งรู้สึกเย็นยะเยือกไปทั่วทั้งแผ่นหลัง

“ไยคุณชายยังกลัวอยู่อีกเล่า...ข้า...ขี้ขลาดจะตาย คงทนไมได้หรอก...แค่กๆ” เซี่ยเฉียวขมวดคิ้วเข้าหากัน

ผู้คนรอบๆ จ้าวเสวียนจิ่งต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก

พวกเขาย่อมมองไม่เห็นอะไร

ในขณะนั้นเอง เซี่ยเฉียวเหลือบมองไปยังด้านข้างที่ว่างเปล่า สายตาของนางคล้ายกับว่ากำลังมองอะไรบางอย่างอยู่

ทุกคนเกร็งตัวทันที ทันใดนั้นก็มีสายลมเย็นพัดวูบขึ้นไปด้านบน

“ถ้าจะออกไป อย่าลืมเรียกข้าด้วย” เซี่ยเฉียวเอ่ย พร้อมกับลุกขึ้นขอตัวลา

จ้าวเสวียนจิ่งขมวดคิ้ว ใบหน้าของเขาดูสงบนิ่งมาก

องครักษ์โจวทนไม่ไหวอีกต่อไป เปลือกตาของเขากระตุกถี่ๆ “คุณชาย...”

“ตัวตรงไม่หวั่นเงาเฉ”[footnoteRef:2] [2: ตัวตรงไม่หวั่นเงาเฉ คนผู้หนึ่งถ้ายืนได้ตรงแน่ว เงาก็จะไม่เอียง มักใช้อุปมาว่า หากทำสิ่งใดด้วยความซื่อสัตย์สุจริต ก็ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งสิ้น วาทะของท่านมหาเสนาบดีของมองโกล นามว่าฉีจื้อเฉิง ]

“ไม่ได้กระทำเรื่องผิดมโนธรรม ย่อมไม่กลัวผีสางเคาะประตู” จ้าวเสวียนจิ่งพูดสองสามประโยคอย่างใจเย็น

องครักษ์โจวพยักหน้าอีกครั้ง “คุณชายพูดถูกต้องแล้ว พวกข้าน้อยกังวลไปเองขอรับ”

คุณชายสมเป็นคุณชายจริงๆ ไม่พูดพล่ามไร้สาระอะไร ต่อให้มีผีจริงๆ ท่าท่างของคุณชายก็คงจะสงบนิ่งอยู่ดี ขุนเขาหนักแน่นเสมอ ไม่มีทางหวาดกลัวดังเช่นพวกใต้บังคับบัญชาเช่นเขา

เช้ามืดของวันต่อมา เซี่ยเฉียวก็ออกเดินทาง

เมื่อนางเดินทางไปถึงฮวงซุ้ยที่ดีแล้ว เซี่ยเฉียวก็นำข้าวของออกมาทำพิธี

พิธีฝังศพนี้ไม่ได้ซับซ้อนอะไรมาก ที่เซี่ยเฉียวต้องทำคือบอกกล่าวแก่ธาตุทั้งห้า[footnoteRef:3] ขอให้ทวยเทพช่วยเปิดทาง ไม่ให้รบกวนที่แห่งนี้เกินไป ให้ทายาทผู้ตายจะเจริญรุ่งเรือง ตระกูลสูงส่ง ความชั่วร้ายหลีกหนี มีแต่สิ่งดีๆ เข้ามา นอกจากนี้ หลังจากสวดขอขุดดินเสร็จแล้ว ในขั้นตอนฝังศพก็ไม่มีข้อห้ามหรืออะไรที่ต้องระวังอีก [3: ธาตุทั้งห้า ธาตุดิน ธาตุทอง ธาตุน้ำ ธาตุไม้ และธาตุไฟ]

ถึงกฎเกณฑ์สำหรับการฝังศพจะมีไม่น้อย

แต่เซี่ยเฉียวก็ทำได้อย่างเชี่ยวชาญ

หลังจากบอกกล่าวห้าธาตุแล้วก็ปักเสาลงไปอย่างง่ายๆ ขุดดินให้เป็นหลุม ปิดฝาโลงศพแล้วตอกตะปูก่อนจะนำโลงศพลงไปฝัง

แต่ละขั้นตอนมีรายละเอียดแตกต่างกันออกไป และเซี่ยเฉียวมีหน้าที่สวดมนต์

จ้าวเสวียนจิ่งและคนอื่นๆ รู้สึกเหมือนเซี่ยเฉียวกำลังบ่นพึมพำ

ด้วยความที่นางไม่เห็นผีอยู่ในบริเวณนี้จึงรู้สึกสบายๆ ลมหายใจไม่ติดขัดและค่อนข้างสงบ แตกต่างจากก่อนหน้านี้ที่อึดอึดไปหมด

“คุณชาย ร่างกายแม่นางเซี่ยดูเหมือนจะดีขึ้นแล้วหรือไม่ ดูจากใบหน้าของนาง ทั้งสดใสและมีเลือดฝาดแล้ว” องครักษ์โจวอดพูดขึ้นมาไม่ได้

จ้าวเสวียนจิ่งเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

สีหน้านางดูดีขึ้นจริงๆ แต่หากจะกล่าวว่า...ดูซีดเซียวก็ยังคงซีดเซียวอยู่เช่นเดิม

“ยกเว้นท่าน ทุกคนต้องมาช่วยกันกลบดิน” เซี่ยเฉียวเหลือบมองจ้าวเสวียนจิ่งเล็กน้อย

“เหตุใดถึงยกเว้นข้า” จ้าวเสวียนจิ่งถาม

“สถานะของคุณชายไม่เหมาะ” เซี่ยเฉียวกล่าว “เขาจะไม่สามารถทนได้ ถ้าท่านเป็นผู้กลบดินฝัง”

จ้าวเสวียนจิ่งชะงักไป

ตอนนี้เขาสงสัยว่าหญิงสาวผู้นี้จะรู้ตัวตนของเขาแล้ว

แต่หากนางรู้ ท่าทางของนางก็ดูนิ่งเฉยเกินไป แม้ว่าจะมีท่าทีเคารพเขาอย่างมาก แต่สายตาของนางกลับไร้ซึ่งความหวั่นเกรง ใช้สายตาแบบเดียวกันกับตอนที่มองผู้อื่น

ใช้เวลาไม่นานทุกอย่างก็เสร็จสิ้น

ถึงเวลาที่จ้าวเสวียนจิ่งและคนของเขาต้องจากไป แต่ก่อนที่จะจากไป เขาก็เอ่ยขึ้นด้วยท่าทีลังเลเล็กน้อย

“แม่นางเซี่ย มีอะไรจะบอกข้าเพิ่มเติมอีกหรือไม่” จ้าวเสวียนจิ่งถาม

คงเป็นการดีหากหญิงสาวผู้นี้ไปกับเขาด้วย

“ไม่มี ไม่มีอะไรแล้วจริงๆ คราวนี้ข้าไม่ได้ปิดบังแล้วเจ้าค่ะ” เซี่ยเฉียวส่ายหัวทันที