ข้ามกาลประสานรัก(จบ): ตอนที่ 11 แยกจวน ตอนที่ 11

ลานที่เหลิ่งชิงหลางอาศัยอยู่มีชื่อว่าเรือนจื่อเถิง และมีการสร้างโครงไม้จื่อเถิงขึ้นใหม่นอกลาน ซึ่งดูเหมือนว่าจะปลูกจากที่อื่นและนำมาไว้ที่นี่ ฤดูนี้ ดอกจื่อเถิงเหี่ยวเฉา กิ่งก้านและใบที่หนาแน่นของเถาวัลย์ทำให้เกิดแสงและเงาเป็นรอยด่างบนพื้นดิน

เมื่อเหลิ่งชิงฮวนเดินผ่านไป เธอหยุดครู่หนึ่งและอดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้นอย่างขมขื่น ก่อนที่จะก้าวเข้าไปในลาน

ทันทีที่เธอเข้าประตูไป เธอก็พบกับคนคุ้นเคย แม่หวังกำลังคุยกับจือชิวอยู่ที่ระเบียงที่ยื่นออกไป เมื่อเห็นเหลิ่งชิงฮวน แม่หวังก็มีสีหน้ากระอักกระอ่วนและเดินยิ้มเข้ามาหาเธออย่างร้อนรน

เหลิ่งชิงฮวนไม่ได้พูดอะไรกับนางมากมาย “เหลิ่งชิงหลางเล่า”

ก่อนที่แม่หวังจะได้ตอบกลับ จือชิวก็พูดขึ้นมาก่อนและเหลือบมองมาที่เธออย่างเย่อหยิ่ง “เกรงว่าเวลานี้จะไม่สะดวกเท่าไรน่ะเจ้าคะ ท่านอ๋องกำลังเสวยอยู่ในห้อง ขอพระชายาค่อยมาใหม่วันพรุ่งนี้เถิดเจ้าค่ะ”

เหลิ่งชิงฮวนไม่ได้สนใจนางและเดินเข้าไปในเรือน “เจ้าไม่เห็นหรือ ยังไม่ถึงคราวที่เจ้าต้องพูด”

จือชิวก้าวไปด้านหน้าเพื่อที่จะขวางเหลิ่งชิงฮวนไว้ แต่แม่หวังก็ขวางจือชิวไว้อย่างใจเย็นและแอบส่งสายตาให้นาง พร้อมกับพูดขึ้นเบาๆ “ให้นางไปเถอะ”

เหลิ่งชิงฮวนกับโตวโตวผลักประตูเข้าไปทันที กลิ่นหอมของผักกับกลิ่นของสุราข้าวลอยเข้ามาเตะจมูก ซึ่งกระตุ้นให้ความหิวเพิ่มขึ้นเป็นอย่างมาก

เมื่อมู่หรงฉีและเหลิ่งชิงหลางได้ยินเสียงประตู พวกเขาก็หันหน้าไปพร้อมกัน และเมื่อพวกเขาเห็นเธอ พวกเขาถึงกับกัดฟันกรอด

เหลิ่งชิงหลางหน้าดำหน้าแดง และจิตใจฟุ้งซ่านเนื่องจากคิดไม่ถึง

เหลิ่งชิงฮวนยกยิ้มขึ้นช้าๆ “ท่านอ๋องก็อยู่ที่นี่ด้วย บังเอิญเสียจริง”

มู่หรงฉีเย้ยหยันอย่างเย็นชา “ข้าไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องบังเอิญ หากเจ้าตั้งใจเช่นนั้นและยอมรับอย่างเปิดเผย ข้าจะลองมองเจ้าใหม่”

เหลิ่งชิงฮวนนั่งลงอย่างไม่เกรงใจ เธอมองไปที่อาหารตระการตาบนโต๊ะและไม่แม้แต่จะมองเขาด้วยซ้ำ จากนั้นก็ยกจานไก่ฉีกปรุงสุกหอมกรุ่นตรงหน้าเหลิ่งชิงหลางมา “ท่านอ๋อง ท่านเข้าใจผิดแล้ว หม่อมฉันมาที่นี่เพื่อทานอาหารเท่านั้น ท่านไม่ใช่อาหาร สู้ไก่ทอดนี้ไม่ได้หรอก”

เธอถลกแขนเสื้อขึ้น หมุนข้อมือ และทำราวกับมีมีดผ่าตัดใหม่แวววาวอยู่ในมือ

เหลิ่งชิงหลางหน้าซีดเซียวทันที และกระโจนเข้าไปในอ้อมแขนของมู่หรงฉีด้วยร่างกายที่สั่นเทา “ท่านพี่ ท่านจะทำอะไร”

เหลิ่งชิงฮวนยกมีดขึ้น และนำน่องไก่ยัดไปในมือของโตวโตวที่อยู่ด้านหลัง “รสชาติน่าจะดีทีเดียว”

โตวโตวถือมันไว้ในมือและไม่กล้ากินมัน สายตาเย็นชาของมู่หรงฉีที่จ้องมองมา แทบจะทำให้นางกลายเป็นก้อนน้ำแข็งไปแล้ว

หลังจากหายตกใจ เหลิ่งชิงหลางก็ลุกขึ้นจากอ้อมแขนของมู่หรงฉีอย่างเหนียมอาย “ข้าคิดว่าท่านพี่คิดไม่ตกอีกแล้ว”

“หือ?” เหลิ่งชิงฮวนเลิกคิ้วขึ้น “น้องก็เลยรีบเข้าไปขวางท่านอ๋องไว้ เกรงว่าเขาจะหยิบมีดของข้าไป ดูเหมือนว่าเจ้าจะมีความสุขที่เห็นมันเกิดขึ้นนะ”

มู่หรงฉีเม้มปากบาง “เหลิ่งชิงฮวน เจ้ามาที่นี่เพื่อยั่วยุข้าใช่หรือไม่”

เหลิ่งชิงฮวนพลิกมีดไปมาที่ปลายนิ้วของเธอเบาๆ และหนังไก่สีทองและกรอบของไก่ก็ถูกหั่นเป็นชิ้นๆ ทีละชั้น เธอไม่มีตะเกียบ เธอจึงหยิบมันขึ้นมาด้วยปลายนิ้วแล้วนำเข้าปาก ทั้งๆ ที่เป็นการกระทำที่ไม่เหมาะสม แต่เธอก็ทำมันได้อย่างสบายใจ

“ดูท่าจวนท่านอ๋องจะไม่ค่อยร่ำรวยเท่าไรนัก หม่อมฉันกินเนื้อไปแค่ไม่กี่คำ ท่านอ๋องก็อารมณ์เสียขนาดนี้แล้ว ไม่แปลกใจเลยที่หม่อมฉันและคนรับใช้กินไม่ได้แม้แต่โจ๊กหลังจากเข้าไปในวังมา”

มู่หรงฉีชะงักไปครู่หนึ่ง เห็นได้ชัดว่าไม่รู้เรื่องอะไรเลย จากนั้นเขาก็ยิ้มอย่างประชดประชัน “จวนของข้าไม่ต้อนรับคนเกียจคร้าน นับประสาอะไรกับคนนอก”

ชายคนนี้ขี้เหนียวจริงๆ ไม่แปลกใจเลยที่เขาเพิ่งจะแต่งงานในวัยนี้

เหลิ่งชิงฮวนกินอาหารต่อไปอย่างเอร็ดอร่อย แม้ว่าจะได้รับบาดเจ็บและไม่สามารถทานอาหารที่มีไขมันมากเกินไปได้ แต่ก็ต้องเติมพลังให้ตัวเองให้เร็วที่สุด

“ที่ท่านอ๋องพูดก็มีเหตุผล แม้ว่าท่านกับหม่อมฉันจะยังไม่ได้หย่ากัน แต่พี่น้องก็มีบัญชีแยกกันชัดเจน ทำให้ชัดเจนไปเลยจะดีที่สุด เพื่อไม่ให้สับสนเพราะเงินค่าอาหารเล็กน้อยใน...

...เช่นนี้แล้วกัน ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป หม่อมฉันกับคนรับใช้ที่ดูแล หม่อมฉันจะแยกครัวออกมาเอง พึ่งพาตัวเอง และจะไม่เข้ามาในจวนของท่านอีก ท่านว่าอย่างไร”

“ตราบใดที่จะทำให้ข้าไม่เห็นเจ้า เจ้าจะทำอะไรก็ได้! แต่เจ้าก็อย่าลืมว่าลานที่เจ้าอยู่ในตอนนี้ก็เป็นที่ของข้าเช่นกัน”

จู้จี้จุกจิกเสียจริง เหลิ่งชิงฮวนเงยหน้าขึ้นพร้อมกับยิ้มหวาน “ท่านอ๋องก็อย่าลืมล่ะว่าเสด็จย่า ท่านยายและเสด็จแม่ของท่านไม่ยอมให้หม่อมฉันย้ายออกจากจวน นี่ไม่ใช่ความต้องการของหม่อมฉันเลย”

มู่หรงฉีสำลัก “ไม่ใช่เพราะเจ้าใช้วิธีการที่น่ารังเกียจเพื่อสร้างความสับสนให้กับคนอื่นหรอกหรือ”

เหลิ่งชิงฮวนกะพริบตา “ถ้าท่านอ๋องไม่ชอบใจที่หม่อมฉันรักษาเหล่าไท่จวิน ท่านห้ามหม่อมฉันไว้ก็ได้นี่เพคะ”

มู่หรงฉีตะคอกอย่างเย็นชา “เหลิ่งชิงฮวน อย่ามั่นใจนัก!”

“ท่านอ๋องช่างจินตนาการเหลือเกิน ท่านเตือนหม่อมฉันว่าต้องให้เกียรติท่านแค่เพื่อจะกินอาหารในจวนอ่านอ๋องน่ะหรือ”

มู่หรงฉีหรี่ตาลงและจ้องหน้าเธออย่างเย็นชา “ตอนนี้เจ้าก็กำลังทานอาหารของจวนข้าอยู่!”

เหลิ่งชิงฮวนยิ้มให้เขาอย่างสดใสและดวงตาเปล่งประกาย “ข้าวมื้อเดียวยังตระหนี่ขนาดนี้ ในเมื่อท่านจู้จี้จุกจิกแบบนี้ ไม่ช้าก็เร็วเงินถมสินสอดของหม่อมฉันจะต้องถูกส่งกลับไปที่จวนมหาเสนาบดี ถ้าหากว่าขาดอะไรไป ไม่แน่ว่าอาจจะทำให้คนอื่นๆ เข้าใจผิดได้ว่าจวนท่านอ๋องทำการทุจริต อีกสักครู่รบกวนท่านอ๋องสั่งคนให้นำไปไว้ที่ลานของหม่อมฉันด้วย รบกวนแล้ว”

“ฮ่าๆ เงินถมสินสอดเล็กน้อยพวกนั้นข้าไม่สนใจด้วยซ้ำ”

“ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงกันแล้ว น้องพี่เจ้าคงไม่เสียใจหรอกใช่หรือไม่”

เหลิ่งชิงหลางนั่งที่ด้านข้าง เห็นว่ามู่หรงฉีโกรธอยู่ จึงไม่กล้าเข้าไปแทรกแซง ใครจะรู้ว่าเหลิ่งชิงฮวนจะวางกับดักเพื่อเอาเงินถมสินสอดทั้งหมดของตัวเองกลับไป นางจึงรู้สึกกังวลขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

แม้ว่าเงินถมสินสอดของเหลิ่งชิงฮวนจะถูกจัดขึ้นโดยอี๋เหนียง แต่ก็เป็นเรื่องของการรักษาหน้าตา ในฐานะบุตรีของจวนมหาเสนาบดีและพระชายา เงินถมสินสอดยังคงมากมายกว่าเงินที่นางมีมากนัก ไหนๆ ก็ได้มาแล้ว ถ้าคืนมันไปก็คงจะปวดใจอยู่ไม่น้อย

แต่หลังจากมาคิดๆ ดูแล้ว ถ้าเหลิ่งชิงฮวนสามารถเก็บของและออกไปได้จริงๆ ทั้งจวนท่านอ๋องก็เป็นของนางแล้ว ทำไมยังจะต้องมาคิดถึงเรื่องเงินถมสินสอดเล็กๆ น้อยๆ นี่อีก

สีหน้าของนางประดับไปด้วยรอยยิ้ม “ท่านพี่สงสัยกันเกินไปแล้ว ข้าเพิ่งจะคุยเรื่องนี้กับแม่หวังไปเอง บอกว่าอีกประเดี๋ยวจะให้คนนำไปให้น่ะ”

เหลิ่งชิงฮวนแทะไก่จนเหลือเพียงโครงกระดูกและเรอออกมาอย่างพึงพอใจ จากนั้นก็หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดปากและยืนขึ้น “พอคิดถึงอุดมการณ์อันไกลโพ้นของเจ้า เจ้าคงไม่สนใจของเล็กน้อยพวกนี้หรอก อ้อ ในเมื่อข้าต้องทำอาหารเอง คงจะต้องออกไปซื้อวัตถุดิบทุกวัน ท่านอ๋องอย่าลืมไปบอกคนเหล่านั้นด้วยล่ะ ถึงเวลานั้นจะได้ไม่ถูกห้ามให้ออกไปด้านนอก”

เมื่อเห็นท่าทางสบายใจของเธอ มู่หรงฉีก็รู้สึกเต็มไปด้วยความโกรธ เขาฟึดฟัดและหายใจเอาลมร้อนออกมา “คนอื่นออกไปได้ แต่เจ้าห้ามออกไป”

“ทำไมล่ะเจ้าคะ”

“ข้ากลัวว่าเจ้าจะไปทำให้ชื่อเสียงของจวนอ๋องแปดเปื้อนน่ะสิ”

เหลิ่งชิงฮวนกัดฟันกรอด ชายคนนี้ปากร้ายจริงๆ เขาไม่ปล่อยโอกาสที่จะทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดไปเลย หางแมงป่องยังไม่เจ็บปวดเท่าปากของเขาเลย

เธอกัดฟันและยิ้มอย่างสดใสให้กับทั้งสองคน “ต้องขออภัยจริงๆ เหล่าไท่จวินกำชับกับหม่อมฉันไว้เป็นพิเศษว่าให้นำยาไปส่งที่จวนกั๋วกงด้วยตัวเอง แน่นอนว่าไม่ต้องเตรียมรถให้ยิ่งใหญ่เกินไป หม่อมฉันรู้สึกว่า จวนอ๋องฉี สามคำนี้ก็น่าขายหน้ามากพออยู่แล้ว

เธอหันหลังเดินจากไป

เพล้ง เสียงของแก้วเหล้าที่ร่วงลงพื้น

เธอเกลียดผู้ชายที่ทำลายข้าวของเวลาโกรธที่สุด ชายคนนี้ นอกจากจะขี้เหนียว ขี้โมโห และชอบใช้ความรุนแรง ที่สำคัญ เขายังมักมากในตัณหาและงี่เง่าอีกด้วย

โตวโตวยังคงกำน่องไก่มันเยิ้มอยู่ในมือและเดินตามหลังเธอออกไป หลังจากออกมาจากลานนางถึงถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ราวกับเพิ่งเอาชีวิตรอดจากภัยอันตรายมาได้ “คุณหนู คุณหนูทำบ่าวตกใจจริงๆ เลย!”

ทันใดนั้นเอง จู่ๆ เหลิ่งชิงฮวนก็หันหน้ากลับมาและมองไปที่เรือนจื่อเถิงด้วยความเสียดาย “น่าเสียดาย”

“เสียดายอะไรหรือเจ้าคะ”

“น่าเสียดายที่ไม่ได้อยู่ชมละครสนุกๆ น่ะสิ ฤดูใบไม้ผลิและพระราชวังที่น่ามหัศจรรย์ เป็นครั้งเดียวในรอบพันปีเชียวนะ”

โตวโตวหน้าแดงด้วยความเขินอาย “คุณหนู! คุณหนูพูดแบบนั้นได้อย่างไร น่าอายจริง”

เหลิ่งชิงฮวนแตะยาในแขนเสื้อและรู้สึกเสียใจขึ้นมา ถ้าไม่กลัวว่ามู่หรงฉีจะมาหาเรื่องตัวเอง เธอควรจะใส่ยาระบายรุนแรงให้เหลิ่งชิงหลางไป

ลองคิดดูสิ ตอนที่ทั้งสองกำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม และเหลิ่งชิงหลางก็ผายลมออกมาเป็นชุด และจากนั้นก็กลั้นไว้ไม่ไหว วิ่งหน้าตั้งทิ้งมู่หรงฉีไว้ คงจะสนุกมากทีเดียว

รับประกันว่ามู่หรงฉีคงจะอ่อนแรงและจำฝังใจไปตลอดชีวิต อย่างไรก็ตาม แบบนั้นมันชัดเจนเกินไป ตัวเองคงจะต้องรู้จักเอาตัวรอดและมีเมตตาสักหน่อย