กระบี่พิทักษ์ชาติ: ตอนที่ 13 ตระกูลฉิน ยิ่งใหญ่ได้เพราะคุณ! ตอนที่ 13
อายุไม่สำคัญ
“ผมไม่ได้อยากมีลูกศิษย์”
หลินเซียวโบกมือเบาๆ พร้อมเอ่ยปากปฎิเสธ
“นี่…”
กู่กวงหยูไม่อยากยอมแพ้ แต่สุดท้ายก็ไม่กล้าพูดอะไรมากนัก
“อาจารย์กู่ คุณตรวจชีพจรให้นายท่านหลี่ก่อนเถอะ จะได้รู้ว่าเขารักษาดีหรือไม่!”
หยูหงไม่ชอบใจเป็นอย่างมาก เขาพูดด้วยน้ำเสียงกระโชกโฮกฮาก
“ไม่ต้องตรวจหรอก”
“ถ้าขนาดคุณหลินยังรักษานายท่านหลี่ไม่ได้”
“บนโลกนี้ก็ไม่มีใครสามารถรักษาได้แล้วล่ะ”
คำพูดของกู่กวงหยูทำเอาหยูหงถึงกับพูดไม่ออก
พวกเขารู้ดีว่า คำพูดของกู่กวงหยูนั้นมีน้ำหนักแค่ไหน!
ถ้าหลินเซียวรักษาไม่ได้ ก็ไม่มีใครรักษาได้!
ประโยคนี่สามารถพิสูจน์ได้แล้วว่าฝีมือทางการแพทย์ของหลินเซียวนั้นเก่งกาจเพียงใด!
“ขอบคุณคุณหลินที่ช่วยชีวิต!”
นายท่านหลี่ถอนหายใจออกมายาวๆ เขาขอบคุณหลินเซียวจากใจจริง
“ไม่ลำบากเลย”
สีหน้าของหลินเซียวยังคงนิ่งสงบไม่เปลี่ยนแปลง เขาพูดออกมาเบาๆ
“นี่ยังรักษาไม่เสร็จสมบูรณ์เลย”
“อีกสองวันยังต้องรักษาอีกครั้ง”
หลินเซียวเงียบไปสักพัก ก่อนจะพูดเสริมขึ้นมา
“ได้เลย!คุณหลินจัดแจงมาได้เลยครับ!”
นายท่านหลี่ตกลงรับคำอัตโนมัติ สำหรับคำพูดของหลินเซียวนั้นเขาเชื่ออย่างไม่ลังเลเลย
……
คฤหาสน์ฉิน
หลังจากที่หลี่หงซินไปส่งหลินเซียวด้วยตัวเองเป็นเรียบร้อยแล้ว เขาไม่กล้าแม้แต่จะเข้าประตูบ้าน
หลินเซียวถูกฉินหว่านชิวลากเข้าไปในห้องเพื่อทำการซักถาม
“ผมไปรักษานายท่านหลี่มา”
หลินเซียวไม่มีอะไรต้องปิดบังฉินหว่านชิวอยู่แล้ว
“เหอะ คุณโกหก”
“หลินเซียว ทำไมฉันไม่เคยรู้มาก่อนว่าคุณมันจอมโกหก?”
ฉินหว่านชิวไม่เชื่อว่าหลินเซียวจะมีฝีมือทางการแพทย์
หลินเซียวจนปัญญาจะอธิบาย เขาจึงเงียบไป
“ถ้าคุณเป็นหมอจริงๆ ทำไมไม่รักษาขาของตัวเองล่ะ?”
เมื่อฉินหว่านชิวเห็นว่าหลินเซียวเงียบไป จึงถามเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนขึ้น
“อีกไม่นานผมก็จะยืนได้แล้ว”
“ตอนที่ผมถูกคนลอบทำร้ายในปีนั้น ส่งผลให้อวัยวะส่วนใหญ่ในร่างกายได้รับความเสียหายไปด้วย”
“ดังนั้นจึงต้องใช้เวลาในการพักฟื้นสักหน่อย”
หลินเซียวเงยหน้ามองฉินหว่านชิว
“แต่นี่มันสองปีแล้วนะ”
“คุณรู้บ้างไหมว่าสองปีที่ผ่านมาฉันหาหมอมารักษาคุณกี่คนแล้ว”
“พวกเขาต่างบอกว่าขาทั้งสองของคุณไม่มีวิธีไหนที่สามารถรักษาได้”
ฉินหว่านชิวถอนหายใจเบาๆ เธอคิดว่าคำพูดของหลินเซียวเป็นแค่คำปลอบใจเธอเท่านั้น
“ผมรู้”
หลินเซียวแววตามุ่งมั่น
ถึงแม้เขาจะตกอยู่ในภาวะบกพร่องทางสติปัญญามาตลอดสองปี แต่นั้นไม่ได้หมายความว่าเขาจะจำเรื่องราวอะไรไม่ได้เลย
เรื่องที่ฉินหว่านชิวทำเพื่อเขาทั้งหมด ล้วนอยู่ในสายตาและฝังเข้าไปในใจทั้งสิ้น
“ช่างเถอะ ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว”
“ที่คุณได้เป็นเพื่อนกับประธานหลี่ ก็นับว่ามีฝีมือไม่น้อย”
ฉินหว่านชิวพูดจบก็ลุกขึ้นจากไป
เมื่อถึงหน้าประตู ฉินหว่านชิวก็หยุดเดิน
“คุณรู้อะไรไหม ความจริงแล้วฉันหวังให้สติปัญญาของคุณเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ”
“แบบนี้คุณก็จะไม่ต้องเสียใจเพราะคำดูถูกพวกนั้น”
“ฉันเองก็มีเหตุผลที่ให้คุณอยู่บ้านตระกูลฉินต่อ”
ฉินหว่านชิวพูดจบก็เดินจากไป
หลินเซียวมองฉินหว่านชิวที่เดินจากไป เขากำมือแน่น
“ผมไม่เพียงแต่ต้องอยู่ที่บ้านตระกูลฉินเท่านั้น ผมยังต้องการให้คุณลุกขึ้นสู้เพราะผมอีกด้วย”
“ผมอยากให้ตระกูลฉินยิ่งใหญ่ได้เพราะคุณ”
ในแววตาของหลินเซียวสะท้อนความเด็ดเดี่ยวออกมา
“ไอ้โง่นั้นพูดอะไรกับลูกอีกล่ะ?”
ฉินหว่านชิวออกจากห้องไปไม่นาน หลินเซียวก็ได้ยินเสียงของหวางเฟิ่งลอยเข้ามา
“เขาไม่ได้เป็นไอ้โง่”
เสียงของฉินหว่านชิวดังตามมา
“งั้นมันก็เป็นแค่ไอ้ง่อย! เป็นแค่เศษสวะ!”
“ไม่มีอะไรดีสักอย่าง เศษสวะชั้นต่ำ!”
เมื่อหวางเฟิ่งพ่นคำพูดพวกนี้ออกมา ฉินหว่านชิวก็เงียบลงทันที
“นี่ลูกเชื่อคำพูดของปู่ที่บอกว่ามันคือพลทหารที่สวรรค์ภาคภูมิใจอะไรนั่นอีกเหรอ？ ”
“แม่อยากจะถามหนูหน่อย พี่ชายหนูเป็นทหารมาห้าปีได้รับเงินปลดประจำการมาตั้งเท่าไหร่?”
“แต่ไอ้หลินเซียวมันมีอะไร? เอ่อจริงสิ มันมีบัตรATMอยู่ใบหนึ่ง แต่แม่เอาไปเช็คมาแล้ว หนูรู้อะไรไหม?”
“มันเป็นบัตรที่ถูกเอาออกจากทะเบียนแล้ว แถมยังฝากเงินได้มากสุดแค่ห้าหมื่นกว่าบาท”
“บอกแม่มาหน่อยสิว่าหนูชื่นชมอะไรมันนักหนา? ชื่นชมที่มันไม่มีอะไรดี หรือชื่นชมที่มันเลี้ยงหมูอยู่ในกองทัพกันล่ะ?”
หวางเฟิ่งยิ่งพูดยิ่งเสียงดัง เธอไม่กลัวว่าหลินเซียวจะได้ยินอยู่แล้ว
“หนูไม่อยากทะเลาะกับแม่ รีบไปพักผ่อนเถอะค่ะ”
“พรุ่งนี้หนูต้องไปทำงาน”
ฉินหว่านชิวตัดจบเรื่องราวไว้เพียงเท่านี้
ด้านหลินเซียวที่อยู่ในห้อง เขาหยิบกล่องเล็กๆ ใบหนึ่งออกมา
มันดูธรรมดาไม่ได้มีอะไรพิเศษ
“ตุ้บ！”
บัตรATM ใบหนึ่งหล่นลงมาจากมือของหลินเซียว
หลินเซียวเอื้อมลงไปเก็บมันขึ้นมาด้วยความทุลักทุเล เขามองบัตรATMที่อยู่ในมือ
มันเป็นบัตรธรรมดา แต่ดูจะหนากว่าบัตรATMสมัยนี้นิดหน่อย
บัตรเก่าแบบนี้มีมานานหลายปี แถมยังมีการอัพเดตใหม่ไปตั้งนานแล้วด้วย
“แต่ของบางอย่างจะดูแค่ภายนอกได้ยังไง…”
หลินเซียวพึมพัมกับตัวเอง จากนั้นก็ใช้นิ้วฉีกมุมบัตรATMช้าๆ
“แคว่ก!”
บัตรATMที่ขนาดตกอยู่บนพื้นก็ไม่มีใครสนใจจะเก็บนั้นถูกหลินเซียวฉีกออก
ในตอนนั้นเอง บัตรATMใบนี้ก็ได้เผยตัวจริงออกมา
แสงมันวาวสีดำขรับที่ดูทรงพลัง
ขอบสีทองคดเคี้ยวราวกับมังกรอยู่บนบัตรใบนี้
หินออบซิเดียนที่ประดับอยู่บนบัตรATMเปล่งแสงแวววาว
Supreme Obsidian Card
บัตรที่มีไม่ถึงร้อยใบบนโลก!