กระบี่พิทักษ์ชาติ: ตอนที่ 14 นี่คือบุญคุณที่ยิ่งใหญ่! ตอนที่ 14
ผู้ที่มีคุณสมบัติสามารถครอบครองบัตรใบนี้ได้ จะต้องเป็นผู้มีความสามารถยอดเยี่ยมเท่านั้น
หลินเซียวเองก็เคยเป็นนายพลคนแรกของกองทัพทิศตะวันตกเฉียงเหนือ มีฐานะเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดไนท์สตาร์ที่ดูแลทหารหลายล้านชีวิต
แน่นอนว่าเขามีคุณสมบัติที่จะครอบครองมัน
ผู้บัญชาการทหารสูงสุดไนท์สตาร์ สูงส่งแค่ไหนกันเชียว?
ก็สูงส่งระดับที่ว่า สำหรับเขาแล้วเงินเป็นเพียงเศษกระดาษไร้ค่า
ส่วนอำนาจและอิทธิพลนั้นเขาก็เคยได้รับมันมาแล้ว
“แต่นั้นก็เป็นเพียงอดีต”
หลินเซียวเงยหน้าขึ้นมองฝ้าเพดานและพึมพัมอยู่คนเดียว
คิดถึงอดีตที่เขามีลูกน้องนับล้านเดินตามหลัง เพียงออกคำสั่งก็สามารถยกภูเขาและแม่น้ำแปดพันลี้ออกไปได้
เงินทองและอำนาจ ได้มาง่ายๆ เพียงแค่กระดิกนิ้ว
แต่ในวันนี้กลับต้องมาหลบซ่อนอยู่ในเมืองเล็กๆ ที่ไม่มีใครสนใจ
ขาทั้งสองยังมาพิการอีก
“แต่อดีตไม่สามารถทำอะไรฉันได้”
“เพราะฉันคือหลินเซียว”
หลินเซียวหยิบเข็มเงินออกมา และเริ่มฝังเข็มให้ตัวเอง
ขาที่พิการทั้งสองจะต้องรีบทำการรักษา
เพราะสถานการณ์ตอนนี้ยังไม่ชัดเจน เขาจึงไม่กล้าที่จะโทรหาหยวนเจิง
หลินเซียวรู้ว่าถ้ารอให้หยวนเจิงติดต่อตัวเองมา ก็คงเป็นชาติหน้าตอนบ่ายๆ
……
วันรุ่งขึ้น
คฤหาสน์ตระกูลหลี่ เมืองเจียง
ในช่วงเช้าตรู่ หยูหงและหลี่หงซินรีบมาหานายท่านหลีที่นี่
หลี่หงซินเป็นห่วงอาการป่วยของนายท่านหลี่มาก
แต่หยูหงกลับมาเพื่อเตรียมตัวดูเรื่องน่าขันของหลินเซียวและหลี่หงซิน
เมื่อวาน หลินเซียวไม่เพียงแต่ได้รับความสนใจจากนายท่านหลี่ แถมยังถูกกู่กวงหยูเชิดชูให้เป็นเทวดาแห่งการแพทย์!
ถ้าหากเขารักษานายท่านหลี่ไม่ได้ล่ะก็คงเป็นเรื่องที่น่าตลกสิ้นดี
“นายท่านรู้สึกอย่างไรบ้าง？”
หลี่หงซินมองนายท่านหลี่ และถามเขาด้วยใบหน้ามีความหวัง
“เมื่อวานฉันนอนหลับสนิทเลยล่ะ!”
“คุณหลิน เป็นหมอเทวดาจริงๆ!!”
นายท่านหลี่มีสีหน้าปลื้มปริ่ม อดที่จะชมเชยเขาไม่ได้
โดยปกติแล้ว หลังจากช่วงบ่ายอุณหภูมิในร่างกายของเขาจะเริ่มสูงขึ้น และเมื่อถึงช่วงค่ำก็จะค่อยๆ ต่ำลง
แต่หากถึงช่วงสี่ทุ่มเมื่อใด เขาก็จะเริ่มปวดตามร่างกาย
ราวกับมีมดนับพันตัวกำลังกัดเขาอยู่
ทำให้นายท่านหลี่เจ็บปวดทรมานเหมือนตายทั้งเป็น
แต่เมื่อวานหลังจากที่ให้หลินเซียวรักษาแล้ว เขาวัดอุณหภูมิร่างกายตัวเองกลับพบว่ามันคงที่มาตลอด
อีกทั้งเมื่อถึงช่วงสี่ทุ่ม อาการเจ็บปวดตามร่างกายที่เคยเกิดขึ้นกลับหายไป
สิบปีที่ผ่านมา ในที่สุดนายท่านหลี่ก็สามารถหลับอย่างสบายได้สักที
ตอนนี้เขาซาบซึ้งใจต่อหลินเซียวเป็นอย่างมาก
และหลี่หงซินเองก็ดีใจกับนายท่านหลี่ไปด้วย
คนที่รอสมน้ำหน้าหลี่หงซินอย่างหยูหงจึงทำได้แค่หนีจากไปแบบเงียบๆ
“คุณเฉินหวาเคยบอกว่า คุณหลินเป็นเทวดาแห่งการแพทย์!”
“พูดไม่ผิดจริงๆ ”
หลี่หงซินพูดออกมาจากใจ
“นี่คือบุญคุณที่ยิ่งใหญ่!”
“พวกเราตระกูลหลี่จะต้องตอบแทนบุญคุณครั้งนี้ให้ได้”
นายท่านหลี่ลุกขึ้นยืน และพูดขึ้น “คุณหลินจะมีอะไรที่อยากได้เป็นการตอบแทนไหม”
หลี่หงซินส่ายหน้า “คุณหลินมีนิสัยแปลกอยู่อย่างหนึ่งคือเขาไม่ต้องการอะไรเลย นอกจากให้พวกเราคอยช่วยสนับสนุนตระกูลฉินก็พอ”
นายท่านหลี่พยักหน้าเบาๆ “คนมีความสามารถส่วนใหญ่มักมีนิสัยแปลกๆ กันทั้งนั้น”
“คุณหลินไม่ชอบสิ่งของนอกกายเหล่านี้ แต่พวกเราจำเป็นต้องตอบแทนเขาให้ได้”
หลี่หงซินชื่นชมและเห็นด้วยกับคำพูดนี้ “ผมเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน แต่ก็ไม่รู้ว่าจะมอบอะไรให้เขาดีจึงจะเหมาะสม เงินดีไหมครับ?”
“ไม่ได้！”
นายท่านหลี่โบกมือ “ให้เงินคงไม่เหมาะเท่าไหร่”
“คุณหลินขาพิการ เคลื่อนไหวลำบาก”
“นายเลือกรถมาสักคันแล้วส่งไปให้เขา คุณหลินจะได้มีสิ่งอำนวยความสะดวกเวลาเดินทาง”
หลี่หงซินตาเป็นประกาย รถเป็นสิ่งที่จำเป็นที่สุดสำหรับคุณหลิน
และนี่ยังเป็นการแสดงให้เห็นถึงเจตนาที่บริสุทธิ์ของตระกูลหลี่อีกด้วย
“ได้ครับ! ผมจะไปจัดการให้เดี๋ยวนี้”
หลี่หงซินออกไปทันที
“จำเอาไว้นะว่าต้องเป็นรถอย่างดี!”
นายท่านหลี่กำชับ
“ครับนายท่าน!”
หลี่หงซินพยักหน้าตอบรับ
……
ตกบ่าย
หลินเซียวหยิบบัตรATMออกมา เพื่อเตรียมตัวไปถอนเงิน
ตอนนี้เขาจนมาก หากไม่มีเงินติดตัวคงอยู่ไม่ได้แน่
เหมือนเขาตอนนี้แค่จะเรียกรถออกไปข้างนอก ยังไม่มีเงินจ่ายเลย
ดังนั้นเขาจึงทำได้แค่เข็นรถเข็นออกไปธนาคารแทน
หลินเซียวจำได้ลางๆ ว่าธนาคารอยู่ห่างจากที่ทำงานของฉินหว่านชิวไม่ไกลนัก
และนี่ก็เป็นความต้องการอย่างหนึ่งของฉินหว่านชิวเช่นกัน เธอทำงานอยู่ใกล้บ้านเพื่อจะได้ดูแลหลินเซียวอย่างสะดวก
หลินเซียวเข็นรถเข็นมาเกือบครึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็ถึงธนาคาร
“โคร่ม！โคร่ม！”
จู่ๆ หลินเซียวก็ได้ยินเสียงดังขึ้น
ราวกับมีคนมาจุดประทัด
หลินเซียวขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาหันไปมองตามเสียง
ก็เห็นเพียงบริษัทของฉินหว่านชิวที่ในตอนนี้มีผู้คนพลุกพล่านมากมาย
ทั้งชายและหญิงต่างก็สนุกสนานกันใหญ่
ดูรวมๆ แล้วน่าจะมีประมาณร้อยกว่าคน ผู้คนมากมายต่างก็กำลังยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูป
และผู้คนอีกไม่น้อยกำลังจุดดอกไม้ไฟ กระดาษหลากสีบินว่อนเต็มท้องฟ้า
ท่ามกลางผู้คนเหล่านั้น มีชายหนุ่มสวมชุดสูทสีขาวมีระดับ ใบหน้าเปื้อนด้วยรอยยิ้ม ในมือของเขามีดอกกุหลาบช่อใหญ่
ชายหนุ่มคนนั้นเดิมทีมีหน้าตาที่ไม่ธรรมดาอยู่แล้ว อีกทั้งเขายังแต่งชุดสูทหรูหรา ทำให้เขายิ่งดูดีไปกันใหญ่
ดูราวกับเจ้าชายขี่ม้าขาวยังไงยังงั้น
“จ้าวเฉวียน！！”
หลินเซียวขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะพูดชื่อชายหนุ่มผู้นั้นออกมาด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์
ชายหนุ่มที่ดูราวกับเจ้าชายขี่ม้าขาวผู้นี้ ความจริงแล้วก็คือจ้าวเฉวียน คนที่คอยตามตื้อฉินหว่านชิวอย่างไม่เคยยอมแพ้นั่นเอง