หมอยาเจ้าเสน่ห์: ตอนที่ 15 ตอนที่ 15

ตอนที่ 15 ฮ่องเต้เรียกพบ

ห้องโถงใหญ่จวนตระกูลมู่ มู่ฉิงนั่นอยู่บนบัลลังก์ด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีตั้งแต่เช้า ที่นั่งด้านข้างเป็นมู่ถิงเอ๋อร์กับมู่อี้เสวี่ยสองคน

มู่อี้เสวี่ยมองมู่หรูเยว่ที่กำลังเยื้องกายเข้ามาด้วยสีหน้ายกยิ้มอย่างพึงพอใจ มองนางด้วยความพอใจในโชคชะตาที่นางได้รับ ในขณะที่หญิงสาวผู้ที่อยู่ในชุดกระโปรงผ้าไหมพลิ้วไหวสีเหลืองอมส้มอย่างมู่ถิงเอ๋อร์กำลังปลอบประโลมให้มู่ฉิงอย่าถือโทษโกรธมู่หรูเยว่

“ท่านพี่ถิงเอ๋อร์ จิตใจท่านช่างงดงามเกินไปแล้ว” เมื่อเห็นว่ามู่ถิงเอ๋อร์คอยแต่จะช่วยพูดแทนมู่หรูเยว่ มู่อี้เสวี่ยก็พ่นลมหายใจออกมาอย่างไม่ค่อยพอใจนัก “เพราะท่านพี่เป็นคนดีเช่นนี้ถึงได้ถูกนางรังแกอยู่เรื่อย ท่านลืมไปแล้วหรือว่าวันก่อนนางทำไม่ดีกับท่านพี่อย่างไร? นางชี้หน้าต่อว่าท่านพี่ว่าเป็นเพียงแค่ลูกเก็บมาเลี้ยง ถึงแม้ท่านพี่ถิงเอ๋อร์จะเป็นลูกที่ท่านพ่อรับมาเลี้ยง แต่กลับสร้างเกียรติยศให้แก่ตระกูลมากมายยิ่งนัก คุณชายทั่วทั้งเมืองเฟิงเฉิงมีใครบ้างที่จะไม่ชื่นชมท่าน? ไม่เหมือนเช่นคนบางคน อาศัยกินอยู่หลับนอนในตระกูลมู่ แต่กลับไม่เคยทำประโยชน์อันใดให้แก่ตระกูลเลยสักนิดเดียว คนเช่นนี้ยังถือว่าเป็นคุณหนูสายตรงของตระกูลมู่ได้อยู่อีกหรือ ถ้าหากว่าท่านพี่ถิงเอ๋อร์เป็นพี่สาวแท้ๆ ของข้าแทน ทั้งชีวิตนี้ข้าคงจะไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว”

“เสวี่ยเอ๋อร์!” บนใบหน้าของมู่ถิงเอ๋อร์แฝงไว้ด้วยแววตำหนิ แต่ทำไมสายตาของนางถึงได้มีแววตาของความพึงพอใจเป็นอย่างมากอยู่ในนั้น “ถึงอย่างไรก็ตามเจ้ากับนางก็เป็นพี่น้องท้องเดียวกัน เจ้าอย่าพูดให้มันเกินไปนัก”

“แต่คนที่ข้าอยากให้เป็นพี่สาวแท้ๆ ก็คือท่าน ท่านพี่ถิงเอ๋อร์!”

มู่อี้เสวี่ยยื่นปากล่างออกมาเล็กน้อยด้วยความรู้สึกไม่พอใจ เพราะคนไร้ค่าคนนั้นทำให้ท่านพี่ถิงเอ๋อร์ต่อว่านาง เช่นนี้ยิ่งทำให้ความรู้สึกโกรธเกลียดที่นางมีต่อมู่หรูเยว่ยิ่งเพิ่มมากขึ้นไปอีก

ดูเหมือนว่าคนไร้ค่าเช่นนั้นคงไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี ท่านพี่ถิงเอ๋อร์ดีต่อนางมากขนาดนี้ แต่นางก็ยังคิดจับองค์รัชทายาทจิ่งอ๋องไม่ปล่อยมือ และยังไม่หันมองตนอีกว่ามีอะไรบ้างที่คู่ควรกับองค์รัชทายาทจิ่งอ๋อง

ตั้งแต่ต้นจนจบ มู่หรูเยว่ทำเพียงแค่ยืนกอดอกยืนชมการแสดงงิ้วตรงหน้าอย่างเงียบๆ ริมฝีปากยกยิ้มเย็นอย่างไม่รู้สึกรีบร้อนอะไร

ท่าทางเช่นนี้ทำให้มู่ถิงเอ๋อร์มองนางไม่ออก ถ้าเป็นนิสัยเดิมของนาง นางก็คงลุกขึ้นโวยวายใหญ่ไปเสียตั้งนานแล้วสิ

“มีเรื่องอะไรอีกไหม?” มู่หรูเยว่ขมวดคิ้วบางๆ พลางพูด เสียงของนางราวกับว่ายังไม่ตื่นดีนัก “ถ้าหากว่าไม่มีอะไรแล้ว ข้าขอตัวกลับห้องก่อน”

สีหน้าของมู่ฉิงเรียบขรึมขึ้นเล็กน้อย “นี่คือน้ำเสียงที่เจ้าใช้พูดกับท่านพ่อของเจ้าหรือ?”

“โอ๊ะ? แล้วท่านคิดว่าข้าควรจะใช้น้ำเสียงอย่างไรพูดกับท่านดีล่ะ?”

“เจ้า...” มู่ฉิงโกรธจนหน้าขึ้นสีเขียว นางเด็กคนนี้ชักกำเริบเสิบสานมากเกินไปแล้ว!

“ท่านพ่อ ใจเย็นๆ เจ้าค่ะ” มู่ถิงเอ๋อร์รีบเอาน้ำเย็นเข้าลูบให้มู่ฉิงใจเย็นลง นางเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวผู้ที่ยืนอยู่ตรงประตูด้วยสีหน้าไร้ความอดทน ตำหนิขึ้นว่า “ท่านพี่ ท่านพ่อเป็นห่วงท่านนะเจ้าคะ ท่านได้ยินว่าท่านพี่ได้เข้าร่วมการทดสอบเมื่อวาน ก็เลย...”

“ถิงเอ๋อร์” มู่ฉิงจับมือของมู่ถิงเอ๋อร์ให้วางลง สีหน้าเคร่งขรึมเย็นชา “เจ้าอย่าคอยพูดแทนนางเด็กไม่รักดีคนนี้เลย! มู่หรูเยว่ เจ้ารู้ไหมเมื่อวานที่ข้าไปร่วมทานมื้อเย็นกับพวกขุนนาง พวกเขาพูดถึงเจ้าว่าเช่นไรบ้าง? พวกเขาพูดว่าเจ้าช่างไร้เกียรติ คนอายุสิบกว่าปีกลับไปเข้าร่วมการประลองกับเด็กสี่ห้าขวบ ช่างเป็นของไร้ค่าที่ไม่เจียมตนยิ่งนัก ถึงแม้ว่าคนไร้ค่าจะเข้าร่วมทดสอบร้อยครั้ง อย่างไรก็เป็นได้แค่คนไร้ค่า! ทำไมเจ้าไม่คิดถึงหน้าท่านพ่อของเจ้าบ้าง!? การที่เจ้าทำเช่นนี้ จะแตกต่างกับการที่ให้ผู้อื่นเอามีดมาฟันหน้าของข้าตรงไหน? ข้าเลี้ยงดูเจ้ามาหลายปีเช่นนี้ ไม่รู้จักตอบแทนบุญคุณข้าก็ไม่ว่า แต่เจ้ากลับต้องคิดหาทางให้ข้าอับอายเช่นนี้ด้วยหรือ!”

เมื่อพูดจบ มู่ฉิงก็ถอนหายใจออกมาเสียอย่างแรง

พอถึงตรงนี้ เขาก็รู้สึกได้ถึงสีหน้าผิดหวังที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของตนเอง มีลูกสาวที่เป็นคนไร้ค่าไม่พอ นางยังคอยแต่จะหาเรื่องมาให้เขาอีก ช่างเป็นความอัปยศครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขาจริงๆ

“ท่านพูดจบแล้วหรือยัง? ถ้าท่านพูดจบแล้ว ข้าขอตัวกลับห้องก่อน”

มู่หรูเยว่ทำเพียงแค่หาวหนึ่งครั้ง หากอยู่ฟังมู่ฉิงพูดอย่างนี้ นางว่านางกลับไปฝึกพลังยังจะดีเสียกว่า

“หยุดอยู่ตรงนั้น!”

เมื่อเห็นหญิงสาวกำลังจะหันหลังเดินกลับไป สีหน้าของมู่ฉิงก็ยิ่งดูย่ำแย่ ถึงแม้ว่ามู่หรูเยว่คนก่อนจะเป็นคนไร้ค่า แต่นางก็พอจะเชื่อฟังคำของเขาบ้าง แต่ทำไมตอนนี้ถึงเป็นเช่นนี้?

คนไร้ค่าคนนั้นก็รู้จักต่อต้านด้วยหรือ?

“ท่านพ่อ ข้าพูดเองดีกว่าเจ้าค่ะ” มู่ถิงเอ๋อร์ขมวดคิ้ว ถึงแม้ว่านางอยากที่จะเห็นมู่หรูเยว่โดนท่านพ่อต่อว่าสักเพียงใด แต่นางมีเรื่องที่สำคัญมากกว่านั้น

“ท่านพี่ ครั้งนี้ที่ท่านพ่อมารอท่านพี่ที่นี่ ไม่ใช่แค่เพียงเรื่องนั้นเท่านั้นนะเจ้าคะ เมื่อสักครู่ทางพระราชวังมีรับสั่งออกมาว่าฮ่องเต้ต้องการพบตัวท่านพ่อและท่านพี่ทันทีเจ้าค่ะ”

มู่หรูเยว่ชะงักฝีเท้าทันที คิ้วสวยขมวดมุ่นเล็กน้อย