หมอยาเจ้าเสน่ห์: ตอนที่ 17 ตอนที่ 17

ตอนที่17 การประทานสมรสที่แสนวุ่นวาย (2)

“ข้าเห็นด้วยกับการยกเลิกการหมั้นหมาย แต่…” มู่หรูเยว่กวาดตามองท่าทางหวาดหวั่นของเหล่าองค์รัชทายาทและขุนนาง พลางคลี่ยิ้ม “ไม่เพียงฝ่าบาทเป็นฝ่ายยกเลิกการสมรส ข้า... มู่หรูเยว่เองก็ไม่ต้องการสมรสกับองค์รัชทายาทจิ่งอ๋องเช่นเดียวกัน รวมถึงเชื้อพระวงศ์คนอื่นๆ ด้วย!”

“มู่หรูเยว่!” มู่ฉิงตวาด ‘นางเด็กดื้อคิดรนหาที่ตาย ถ้าอย่างนั้นก็อย่าคิดจะลากเขาไปด้วย เหล่าเชื้อพระวงศ์มีสถานะสูงส่งถึงเพียงไหน? แค่ยินยอมให้นางตบแต่งเป็นชายาเอกของเชื้อพระวงศ์คนใดคนหนึ่งก็เป็นบุญของตระกูลมู่แล้ว ต่อให้พวกเขาให้นางเป็นอนุภรรยา มู่ฉิงก็ไม่ปฏิเสธ นางเด็กดื้อที่ไม่รู้อะไรควรไม่ควรกลับกล้าพูดจาดูหมิ่นเหล่าเชื้อพระวงศ์ที่อยู่ที่นี่!’

มู่หรูเยว่เหลือบมองมู่ฉิง พลางยิ้มเยาะ ‘รู้จักกลัวด้วยเหมือนกันหรือ? ทำไมไม่กลัวตั้งแต่ก่อนพาข้ามาที่นี่ล่ะ?’

“ข้ามู่หรูเยว่เป็นคนมีศักดิ์ศรี บอกตามต้องข้ารังเกียจองค์รัชทายาทจิ่งอ๋อง ที่ทำเหมือนม้าพ่อพันธุ์ เที่ยวหว่านเมล็ดไปทั่ว ถ้าตาข้าไม่บอดก็คงไม่มีทางสนใจเขา!”

ม้าพ่อพันธุ์... เที่ยวหว่านเมล็ดไปทั่ว?

เหล่าองค์รัชทายาทและขุนนางพากันตกตะลึง นั่นไม่ได้หมายรวมถึงพวกเขาด้วยหรอกหรือ?

เมื่อได้เห็นสีหน้ามืดทะมึนของฮ่องเต้จื่อเยว่ ยิ่งไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยปากพูดอะไรออกมา

คำพูดของเด็กสาวแทบทำให้จีหรูหย่าที่นั่งอยู่เคียงข้างฮ่องเต้จื่อเยว่เกือบจะตบมือด้วยความชอบใจ ไม่จริงหรอกหรือ? นอกจากท่านหนานอ๋องผู้ล่วงลับไปแล้ว ใครบ้างในเชื้อพระวงศ์ไม่ตบแต่งสามภรรยาสี่อนุภรรยา? สมแล้วที่เรียกคนพวกนั้นว่าม้าพ่อพันธุ์

อุ๊บ...

ทันใดนั้น เสียงหัวเราะหลุดออกมาคลายความตึงเครียดของทุกคน  

เย่อี้หัวโบกพัดจีบพลางคลี่ยิ้ม “ขออภัยด้วย ข้าทนขำไม่ไหว มู่หรูเยว่ หากเจ้าไม่ใช่คนไร้ค่า ข้าย่อมแต่งงานกับเจ้าแน่นอน”

“ข้าบอกไปแล้วไม่ใช่หรือว่าไม่สนใจบรรดาม้าพ่อพันธุ์ ผู้ชายของข้าต้องมีข้าเพียงคนเดียวไม่ไปมั่วซั่วกับผู้หญิงอื่น และต่อให้ข้าเป็นคนไร้ค่า ข้าก็ไม่ยินดีแต่งงานกับท่าน”

เย่อี้หัวหุบพัดจีบในมือ พลางเลิกคิ้ว “เสด็จพ่อ ลูกมีความคิดเห็น”

อารมณ์ของฮ่องเต้ดูเงียบสงบ แต่สีหน้าของเขาดูมืดทะมึนราวกับเมฆดำ

“ว่ามา”

“เสด็จพ่อ ท่านยังจำเจ้าคนโง่ที่เป็นทายาทคนเดียวของเสด็จลุงได้หรือไม่? คนผู้นั้นแทบไม่เคยคลุกคลีกับสตรีมาก่อน นอกจากแม่นมเฒ่าที่คอยรับใช้ข้างกายแล้วก็ไม่มีใครอีก เป็นไปได้ว่าเขาไม่เคยมีสัมพันธ์กับสตรีใดมาก่อน ในความคิดลูกคนโง่ผู้นั้นช่างเหมาะสมกับนางยิ่งนัก เหตุใดท่านไม่ส่งเสริมให้พวกเขาหมั้นหมายกัน?"

‘ญาติผู้น้องที่รักของข้า เจ้าสมควรขอบคุณข้าที่ส่งภรรยาที่ทั้งงดงามและดื้อด้านเช่นนี้ให้แก่เจ้า’

เมื่อคิดเช่นนี้ได้ เย่อี้หัวก็รู้สึกสนุกสนาน แต่เขาไม่รู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้ทำให้เขารู้สึกผิดไปชั่วชีวิต

“เจ้ากำลังพูดถึงอ๋องปีศาจ?” ฮ่องเต้จื่อเยว่ยิ้มเย็นเยือก เขาเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น ในเมื่อเขาไม่สามารถทำอะไรนางได้เนื่องจากเห็นแก่หน้าตระกูลมู่ เขาก็จะให้บทลงโทษเล็กๆ น้อยๆ กับนาง

“ตกลง เราจะออกราชโองการ ภายในสามเดือนข้างหน้า ให้บุตรสาวตระกูลมู่ มู่หรูเยว่ สมรสกับอ๋องปีศาจ เย่อู๋เฉิน”

‘อ๋องปีศาจ?’

ความทรงจำเกี่ยวกับอ๋องปีศาจค่อยๆ โผล่ขึ้นในความคิดของมู่หรูเยว่

อ๋องปีศาจเป็นบุตรชายคนเดียวของหนานอันอ๋อง อนุชาร่วมสายเลือดของฮ่องเต้จื่อเยว่

หากไม่เพราะหนานอันอ๋องเกิดหลังจากฮ่องเต้จื่อเยว่ถึงสามสิบปี บัลลังก์ของราชวงค์จื่อเยว่ย่อมต้องตกเป็นของเขา แต่โชคชะตากลับเล่นตลก ทำให้เขาไม่สามารถขึ้นครองราชย์ได้ในที่สุด

ที่น่าเหลือเชื่อไปกว่านั้น หนานอันอ๋องรักใคร่ชายาของเขามาก ชั่วชีวิตนี้แต่งงานกับชายาเพียงคนเดียว พวกเขามีบุตรชายด้วยกันคนหนึ่ง นามว่า เย่อู๋เฉิน

ตำแหน่งหนานอันอ๋องถูกส่งต่อให้กับเย่อู๋เฉิน อีกทั้งยังได้รับเพิ่มอีกตำแหน่งหนึ่ง นั่นคือ อ๋องปีศาจ!

แน่นอนว่าอ๋องปีศาจไม่ค่อยชอบออกไปไหนมาไหน มีเพียงแม่นมชราที่คอยดูแลเขา นอกเหนือจากบรรดาเชื้อพระวงศ์แล้ว ไม่มีใครรู้ว่ารูปร่างหน้าตาเขาคล้ายภูตผีจริงตามข่าวที่ลือกันหรือหรือไม่

มู่หรูเยว่ที่ตอนแรกไม่ต้องการเกี่ยวดองกับราชนิกูลนั้น เริ่มเปลี่ยนความคิดใหม่

ถ้านางย้ายเข้าไปอยู่ในจวนอ๋องปีศาจ เป้าหมายของนางคงสำเร็จง่ายกว่าอาศัยอยู่ในตระกูลมู่ ที่นั่นเหมาะสมกับการฝึกวิทยายุทธ์ของนางยิ่งกว่า...