ฝืนชะตาชายาอสูร: ตอนที่ 15 ตอนที่ 15

ตอนที่ 15 การหลอมยาอายุวัฒนะ (7)

“จื่อเสีย เครื่องหลอมยารวมพลังข้าได้มาหมดแล้ว ท่านจะเริ่มสอนข้าหลอมยาอายุวัฒนะเมื่อใดกัน”

ณ เจดีย์เทพโบราณ หลังจากกู้รั่วอวิ๋นไปยืนอยู่ที่เตาหลอมยาสามขา ก็นำเครื่องหลอมยาที่ซื้อมาจากห้องโถงร้อยเทวามาวางไว้ด้านหน้า หลังจากนั้นก็เงยหน้ามองไปยังชายหนุ่มที่อยู่ด้านข้าง

นิ้วมือเรียวยาวของจื่อเสียลูบที่คางเบาๆ แย้มยิ้มชั่วร้าย “ตอนนี้แหละ! สาวน้อย ท่านเตรียมตัวก่อน อีกสักครู่ข้าจะสอนท่านหลอมยา”

“ได้”

กู้รั่วอวิ๋นพยักหน้าเล็กน้อย เวลานี้หากพูดว่าไม่ตื่นเต้นก็คงจะโกหก อย่างไรเสีย นั่นก็ถือเป็นวิธีการหลอมยาอายุวัฒนะที่ไร้ผู้สืบทอดมานานแล้ว...

“สาวน้อย การหลอมยาอายุวัฒนะจะต้องนำเครื่องหลอมยาใส่เข้าไปทีละอย่างตามลำดับเครื่องหลอมยาตามใบสั่งยาเท่านั้น หากว่าลำดับผิดก็จะไม่สามารถหลอมยาออกมาได้ รอให้ท่านมีพลังที่คงที่ก่อน ก็จะสามารถหลอมยาตัวใหม่โดยดูจากคุณสมบัติของเครื่องหลอมยานั้นๆ ได้ด้วยตนเอง แน่นอนว่า แค่ไม่กี่ปีท่านก็ยังคงไม่ถึงระดับนั้นหรอก” นัยน์ตาของจื่อเสียแฝงไว้ด้วยรอยยิ้ม “ที่จริงแล้ว การหลอมยาอายุวัฒนะนั้นไม่ยาก น่าเสียดายที่ข้าไม่ใช่มนุษย์ ไม่สามารถหลอมยาได้ ตอนนี้ท่านลองฝึกฝนสักหน่อย ไม่ว่าจะเป็นเวลาที่ท่านเผายาหรือว่าใส่เครื่องหลอมยาระวังอย่าให้เกิดความผิดพลาด หากผิดพลาดขั้นหนึ่งยาก็จะถูกทำลาย! ตรงนี้ท่านจะต้องจำไว้”

ได้ยินดังนั้น สีหน้าของกู้รั่วอวิ๋นก็เคร่งขรึมขึ้นมา

นางหายใจเข้าลึกๆ นัยน์ตาสีดำเปล่งประกายความเด็ดเดี่ยวหนักแน่น...

“ยาอายุวัฒนะ หากชาติก่อนข้ามีสิ่งที่มหัศจรรย์เช่นนี้ บางทีข้าอาจจะสามารถเปลี่ยนแปลงสุขภาพร่างกายที่อ่อนแอของน้องชายข้าได้ ชายผู้นั้นก็จะไม่สามารถตัดไมตรีทิ้งลูกชายหนึ่งเดียวของตระกูลเซี่ย! ถ้าหาก...ถ้าหากน้องชายและข้าได้เกิดใหม่ในโลกใบนี้ ข้าจะต้องเปลี่ยนชีวิตของเขาได้แน่!”

ยาอายุวัฒนะทำได้ทุกอย่าง หากว่าชาติก่อนนางเป็นนักหลอมยา น้องชายก็ไม่ต้องมาตายอย่างน่าเวทนา

น่าเสียดาย...

ตรงหน้าดูเหมือนจะปรากฎชายหนุ่มที่นอนจมกองเลือดขึ้นอีกครั้ง ในใจของกู้รั่วอวิ๋นรู้สึกปวดตุบๆ ขึ้นมาแทนที่ดวงใจที่มั่นคงก้อนนั้น

“ยวี่เอ๋อร์ หากเจ้ายังมีชีวิตอยู่ พี่จะต้องหาเจ้าให้เจอแน่ ถ้าหากว่าเจ้าตายแล้ว...อย่างนั้นข้าก็จะมีชีวิตที่ดีต่อไปเพื่อเจ้า เพื่อแก้แค้นแทนท่านแม่! และนี่ก็เป็นความหวังสุดท้ายของเจ้า เจ้าสบายใจได้ รอข้าโตขึ้นกว่านี้จะต้องกลับไปฆ่าพวกมันที่ภูเขาตงเยว่แน่ ให้สุภาพบุรุษจอมปลอมนั้นชดใช้! ให้มันหายไปไม่มีวันหวนกลับ”

จื่อเสียมองความเกลียดชังที่ปรากฎบนใบหน้างดงาม มุมปากยกยิ้มบางเบา

ความอาฆาตแค้น จะทำให้คนหนึ่งเติบโตได้เร็วขึ้น เขาคาดหวังถึงวันนั้นที่กู้รั่วอวิ๋นจะเติบโตขึ้นมา...

บางทีวันนั้น อาจจะไม่นานเกินคอย

เปลวไฟส่องสว่างไปทั่วทั้งห้อง สาวน้อยจ้องไปยังเตาหลอมยาสามขาที่อยู่ตรงหน้าตาไม่กระพริบ นำเครื่องหลอมยาที่อยู่ในมือใส่ลงไปในเตาหลอมยาสามขาอย่างช้าๆ แต่ทว่า ชั่วพริบตาที่นางนำเครื่องหลอมยาใส่เข้าไป ก็เกิดเสียงดังออกมาจากเตาหลอมยาสามขา และจากนั้นก็ปรากฎหมอกควันสีเท่าฟุ้งออกมา ทำให้สาวน้อยถูกอบจนผมเทาหน้าดำ

จื่อเสียมองกู้รั่วอวิ๋น ส่ายหัวพูดว่า “สาวน้อย วิธีการหลอมยาวัฒนะเป็นวิธีที่ศักดิ์สิทธิ์ ตอนที่ท่านหลอมยาจะต้องไม่คิดถึงเรื่องอื่นให้ความคิดสับสน มันจะทำให้ท่านเสียการควบคุม”

“ข้าเข้าใจแล้ว ขออีกรอบ!”

กู้รั่วอวิ๋นออกแรง หยิบเครื่องหลอมยาออกมาอีกครั้ง...

เพราะว่าภายในตระกูลกู้ทั้งหมด กู้รั่วอวิ๋นเป็นคนที่ถูกลืมมากที่สุด ดังนั้นนางจึงสบายใจที่จะหายไปสามวันสามคืนได้ อย่างไรเสียเมื่อก่อนแม้ว่านางจะหายไปหนึ่งเดือน ก็คงไม่มีใครตามหานาง

แต่ว่าครั้งนี้ ตระกูลกู้กลับพลิกฟ้าตามหา...