ฝืนชะตาชายาอสูร: ตอนที่ 3 ตอนที่ 3
ตอนที่ 3 ชายไร้ยางอาย 3
“ยวี่เอ๋อร์!”
น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความเศร้าโศกเสียใจอย่างมาก น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้าง
เหมือนกับได้ยินเสียงที่กำลังบ้าคลั่งของหญิงสาว ในที่สุดชายหนุ่มก็ขยับเล็กน้อย เขาลืมตาอันเหนื่อยล้า มองไปยังเซี่ยรั่วอวิ๋นตาใส ริมฝีปากบางสั่นเบาๆ น้ำเสียงอ่อนแรง “ท่านพี่...”
“แค่กๆ!” เซี่ยรั่วอวิ๋นไอออกมาเป็นเลือดสีแดงฉาน ภายใต้แสงแดดเสื้อผ้าทั้งชุดที่เต็มไปด้วยเลือดช่างแสบตายิ่ง “ปล่อยเขา!”
“ปล่อยเขาอย่างนั้นหรือ เอาเจดีย์เทพโบราณมาสิ แล้วข้าจะปล่อยเขา!”
ลู่เฉินเก็บอาการความรู้สึกบนใบหน้า มองเซี่ยรั่วอวิ๋นอย่างเย็นชา
ผู้หญิงสำคัญแค่ไหน ก็สู้การมีอำนาจไม่ได้ ถ้ามีอำนาจและอิทธิพล เขาอยากจะได้ผู้หญิงคนไหนจะไม่ได้เชียวหรือ
สีหน้าของเซี่ยรั่วอวิ๋นยิ่งขาวซีด สายตาของนางมองกลับไปยังชายวัยกลางคนที่ทำเมินเฉยด้านหลัง พูดย้ำทีละคำว่า “ยวี่เอ๋อร์คือลูกชายของท่าน คือสายเลือดของตระกูลเซี่ยของพวกท่าน!”
“ฮ่าๆ! เซี่ยหมิงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง พูดอย่างเมินเฉยว่า “สายเลือดของข้ามีแค่ชูเสวี่ยเพียงคนเดียวเท่านั้น! คนประเภทเซี่ยหลินยวี่ที่เรียนหนังสือก็แย่ ด้านการทหารก็ไม่เอาไหน คนไร้ประโยชน์ที่เอาแต่เจ็บป่วย ไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเป็นลูกชายของข้า! แต่ว่า เพื่อเจดีย์เทพโบราณแล้ว ถ้าเขาตาย ก็นับว่าตายอย่างมีค่า!”
เซี่ยรั่วอวิ๋นตัวสั่น หลับตาลงอย่างช้าๆ สักพัก นางลืมตาขึ้นมา สายตาที่อ่อนโยนมองไปยังบาดแผลบนร่างกายของชายหนุ่ม
“ยวี่เอ๋อร์ เจ้ากลัวหรือไม่”
เซี่ยหลินยวี่ส่ายหน้าอย่างปากแข็ง “ข้าไม่กลัว! ท่านพี่ อย่านำเจดีย์เทพโบราณให้พวกเขานะ มิฉะนั้น ท่านแม่และท่านตาจะนอนตายตาไม่หลับ...ข้าเชื่อ จะต้องมีสักวัน ที่พี่จะแก้แค้นให้กับข้า...”
พลั่ก!
ลู่เฉินเตะไปบนอกของเซี่ยหลินยวี่ เขากระอักเลือดสีแดงฉานออกมา ใบหน้าขาวซีดล้มลงทันที
“พวกเจ้า! ลู่เฉินเงยหน้า ใบหน้าไร้ความรู้สึกกล่าวว่า “เอาเซี่ยหลินยวี่ไปควักปอดและหัวใจ หั่นแขนขาร่างกายให้ทั่วทั้งร่าง!”
น้ำเสียงเย็นชาของชายผู้นั้น ช่างโหดเหี้ยมแทงใจเซี่ยรั่วอวิ๋น นางตะโกนด้วยความเสียใจ “ลู่เฉิน เจ้ามันสัตว์เดรัจฉาน ข้าไม่ควรเชื่อใจฝากเซี่ยหลินยวี่ไว้ให้เจ้าปกป้องดูแลจริงๆ เป็นข้าเองที่ทำร้ายน้องชายที่ต้องพึ่งพาอาศัยกัน!”
น้ำตาแห่งความสิ้นหวังและเสียใจไหลลงมาไม่หยุด สีหน้าของนางค่อยๆ ปรากฏถึงความบ้าคลั่ง ไม่สนใจอะไรอยากจะมุ่งไปหาเซี่ยหลินยวี่ แต่นางยังไม่ทันถึงตัวเขา ก็ถูกลู่เฉินโจมตีอย่างโหดร้าย ร่างกายลอยไปกระแทกลงบนพื้นทันที
ชายสองคนกดเซี่ยหลินยวี่ลงบนพื้น ดาบอันเย็นเยือกตัดลงบนแขนและขาของเขา เลือดสีแดงฉานกระเด็นไปที่ดวงตาของนาง
“ไม่!!!”
ตาของเซี่ยรั่วอวิ๋นแดงฉาน ร้องตะโกนจนหมดสิ้นเรี่ยวแรง “ปล่อยยวี่เอ๋อร์ ขอแค่ปล่อยเขา ข้า...”
“ท่านพี่”
น้ำเสียงอ่อนแรงเบาหวิว แต่ภายในหุบเขานี้ กลับดังเข้าไปในหูของเซี่ยรั่วอวิ๋นอย่างชัดเจน
“อย่าเอา...เจดีย์เทพโบราณให้พวกเขา มีแค่เจดีย์เทพโบราณ ถึงจะแก้แค้น...ให้กับท่านแม่ มิเช่นนั้น...มิเช่นนั้นข้ายอมตาย...”
ฉึก!
ดาบแทงเข้าไปในอกของเซี่ยหลินยวี่ ทำให้เขาค่อยๆหมดลมหายใจ
เซี่ยหลินยวี่นอนจมกองเลือด ดวงตาคู่นั้นสุดท้ายแล้วเหมือนอยากจะพูดอะไร
เวลานี้ เขารู้สึกว่าเขากำลังจะหมดลมหายใจ สายตาเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์
ในที่สุดเขาก็จะได้เจอกับท่านแม่แล้ว แต่ท่านพี่จะทำอย่างไรเล่า ตอนนี้เขาเป็นญาติที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวของนางแล้ว ถ้าเกิดเขาตายไป ท่านพี่จะต้องเจ็บปวดทรมานและโดดเดี่ยวมากเป็นแน่...
“ยวี่เอ๋อร์!”
เซี่ยรั่วอวิ๋นวิ่งโซซัดโซเซไปทางเซี่ยหลินยวี่
“ยวี่เอ๋อร์ ข้าไม่ดีเอง ข้าเชื่อคนอื่น ถึงทำให้เจ้าต้องลำบาก!”
“ท่านปู่ตายแล้ว ท่านแม่ตายแล้ว ท่านตาก็ตายแล้ว ตอนนี้คนข้างกายของข้าก็เหลือแค่เจ้าเพียงคนเดียวเท่านั้น”
“ยวี่เอ๋อร์ หากมีชาติหน้า ข้าจะดูแลให้เจ้าอยู่อย่างสงบไปตลอดชีวิต จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายเจ้า!”