ฝืนชะตาชายาอสูร: ตอนที่ 4 ตอนที่ 4
ตอนที่ 4 คนไร้ประโยชน์ 1
เซี่ยรั่วอวิ๋นลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ผมสีดำขลับปลิวว่อนในสายลม นางเงยหน้าขึ้นมา ใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาปรากฏความบ้าคลั่งอย่างไม่เคยมีมาก่อน
“ข้าจะให้พวกเจ้าถูกฝังไปพร้อมกับยวี่เอ๋อร์ทั้งหมด!”
เปรี้ยง!
เวลานั้นท้องฟ้ามืดครึ้ม ฟ้าแลบฟ้าร้องเสียงดังสนั่น ฟ้าผ่าที่รุนแรงส่องแสงให้ท้องฟ้าที่มืดมนสว่างไสว
“นางได้รับบาดเจ็บอย่างรุนแรงถึงเพียงนั้น คาดไม่ถึงว่ายังจะมีแรงระเบิดพลีชีพ!” เซี่ยหมิงสีหน้าเปลี่ยน ใบหน้าสงบลง
เขาจำใจต้องยอมรับว่าพรสวรรค์ของผู้หญิงคนนี้ช่างแรงกล้ายิ่งนัก แต่น่าเสียดาย ที่นางไม่ใช่ลูกที่เกิดจากคนที่เขารัก ถ้าหากว่ายังให้นางมีชีวิตต่อไป ท่านแม่ของชูเสวี่ยจะต้องรู้สึกไม่ดีเป็นแน่
และนี่คือสิ่งที่อย่างไรเขาก็ไม่อยากจะพบเจอ
เพื่อลูกสาวอีกคนที่รักมาก เขายอมที่จะละทิ้งหญิงชั่วที่ไม่ควรจะเกิดมา!
“ฮ่าฮ่าฮ่า!”
เซี่ยรั่วอวิ๋นหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง น้ำเสียงเกลียดชังอย่างเห็นได้ชัดกล่าวว่า “เซี่ยหมิง ลู่เฉิน ถึงแม้วันนี้ข้าจะตายก็จะต้องแก้แค้นให้กับพวกเขา! แต่น่าเสียดายที่เซี่ยชูเสวี่ยไม่ได้อยู่ที่นี่ ไม่เช่นนั้น ถ้าพวกเราได้ไปลงนรกเป็นเพื่อนกันก็คงจะดีไม่น้อย”
ตู้ม!
พละกำลังที่แข็งแรงแผ่ขยายออกมาจากร่างของนาง ทันใดนั้นหินจากหุบเขาก็แยกออกจากกัน น้ำเสียงที่บ้าคลั่งไร้สติทำให้ใจของเซี่ยหมิงเริ่มสั่นขึ้นมา
แต่ว่า กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น...
หุบเขากลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
อั่ก!
เซี่ยรั่วอวิ๋นกระอักเลือดสีแดงฉานออกมา เข่าทรุดลงไปที่พื้นอย่างแรง เลือดสีแดงสดไหลออกมาจากปากของนางอย่างไม่ขาดสาย สายตาเกลียดชังมองไปยังกลุ่มคนด้านหน้าอย่างไม่ยอม...
“ทำไม ทำไมต้องขัดขวางการระเบิดพลีชีพของข้าด้วย”
นางก้มหน้า กำหมัดแน่น น้ำเสียงอ่อนแรงเต็มไปด้วยความโมโห
ในช่วงเวลาเมื่อสักครู่ นางรู้สึกได้ชัดว่าเจดีย์เทพโบราณขัดขวางการระเบิดพลีชีพของนาง นี่คือครั้งแรกหลังจากที่นางได้เจดีย์เทพโบราณมาแล้วรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวของมัน...
“เจ้าอยากจะให้จิตวิญญาณข้าสลายหายไปหรือ แต่ว่า ถ้าหากไม่มีทางแก้แค้นให้กับพวกเขา ข้าจะมีจิตวิญญาณนี้ไปเพื่ออะไร แม้จะใกล้ถึงที่ตาย ข้าก็จะลากพวกมันไปลงนรกด้วยกันทั้งหมด!”
น้ำเสียงของเซี่ยรั่วอวิ๋นสั่น แต่ว่าตอนนี้นางไม่มีกำลังพอที่จะระเบิดพลีชีพอีกครั้ง...
“ยวี่เอ๋อร์ ข้าขอโทษ เป็นเพราะข้าไร้ประโยชน์ หาทางแก้แค้นแทนเจ้าไม่ได้”
น้ำตาจากแก้มของนางไหลลงพื้นดินอย่างไม่ขาดสาย
ฉับพลันนั้น นางกระหน่ำเสียงหัวเราะ “ข้าเซี่ยรั่วอวิ๋นให้สัตย์ปฏิญาณ สักวันข้าจะให้พวกที่ทำร้ายข้าชดใช้! ให้พวกมันอยู่ในสถานภาพที่จมอยู่กับความทุกข์! เพราะเหตุนี้ แม้จะให้ข้าลงนรกไปตลอดชีวิตก็ยอม!
น้ำเสียงของหญิงสาวเหมือนสาปแช่งดังอยู่ข้างหูลู่เฉิน ทำให้ใจของเขารู้สึกตื่นตระหนก ไม่กล้าที่จะมองสายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาต...
อั่ก!
เซี่ยรั่วอวิ๋นกระอักเลือดสีแดงฉาน สายตาของนางมองไปที่หน้าของกลุ่มคนที่อยู่ตรงหน้าทีละคน เหมือนกับว่าต้องการที่จะจดจำใบหน้าของพวกเขา จดจำลักษณะท่าทางฝังลึกลงในหัว...
“หัวใจของนางตอนนี้แตกสลาย มีชีวิตต่อไปไม่ได้แล้ว”
เซี่ยหมิงกวาดตามองผู้หญิงที่อยู่บนพื้นอย่างไร้ความรู้สึก เหมือนกับผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่ลูกสาวของเขา แต่เหมือนคู่อริที่ไม่สามารถอยู่ร่วมโลกกันได้...
“เซี่ยรั่วอวิ๋น เอาเจดีย์เทพโบราณมา!”
“หึ...”
เซี่ยรั่วอวิ๋นยิ้มเยาะ แขนของนางกอดร่างที่ไม่สมบูรณ์แสนสาหัสอย่างแน่น ยืนขึ้นอย่างช้าๆ จากนั้น นางหมุนตัวอย่างไม่ลังเล กอดเซี่ยหลินยวี่กระโจนไปที่หน้าผาสูงชัน...
“แย่แล้ว!”
เซี่ยหมิงหน้าถอดสี แต่เพียงชั่วพริบตาเดียวก็กลับมาสงบอีกครั้งพร้อมกับเรียกคนเข้ามา “พวกเจ้า จงไปตามหาร่างของนาง! ข้าไม่เชื่อว่าจะหาเจดีย์เทพโบราณไม่เจอ!”