ยอดพธูจ้าวดวงใจ: บทที่ 4 ตอนที่ 4

บทที่ 4 ผู้คนตกใจ

อวิ๋นเชียนอวี่นวดมือที่เพิ่งตบซือถูหันอีไปเมื่อครู่ แล้วพูดกระซิบว่า “ที่แท้ก็หนา!”

ไป๋เฟยสวี่นิ่งอึ้ง ซือถูหันอีก็นิ่งค้างไป แขกผู้มีเกียรติทั้งห้องโถงก็ตกใจเช่นกัน

นี่มันอะไรกัน อวิ๋นเชียนอวี่ที่ผอมบางถึงขนาดลมบางเบาก็สามารถพัดให้ล้มได้ แต่กลับตบซือถูหันอีผู้นำหมู่บ้านกลางเขาเฟิงอวิ๋นดังฉาด และอีกอย่างตบจนซือถูหันอีเซ นี่มันพลังอะไรกัน! ควรรู้ว่าซือถูหันอีมีศิลปะการต่อสู้เป็นหนึ่งไม่เป็นสองของวงการยุทธจักร มีไม่กี่คนที่กล้ามายั่วยุเขา

นางอายุแค่สิบห้าจริงหรือ ถูกต้องแล้วจริงๆ หรือ ผู้คนอดไม่ได้มองอวิ๋นเชียนอวี่อย่างละเอียดอีกครั้งหนึ่ง

“ผู้นำซือถู คนของข้า ข้าสอนเองได้ ไม่ต้องลำบากท่านผู้นำหรอก อีกอย่าง หมั่นเอ๋อร์ไม่ได้พูดอะไรผิด พวกท่านได้โปรดเข้าใจให้ถูกต้องค่อยพูด”

“สามปีที่ผ่านมาผู้นำซือถูไม่เคยเห็นคู่หมั้นอย่างข้ามีตัวตน ทุกวันยุ่งอยู่กับการแสดงความรักกับคุณหนูไป๋คนนี้ คนเยาว์วัยที่มีความคิดตื้นเขิน วีรบุรุษช่วยสาวงาม รักมากจนควบคุมตัวเองไม่ได้ ตรงนี้ข้าเข้าใจ วันนี้เพิ่งได้รับสืบทอดตำแหน่งผู้นำ ก็อดไม่ได้รีบยกเลิกงานหมั้นกับข้า การแต่งงานที่ไม่มีความรักย่อมไม่มีความสุข อีกอย่างข้าก็ไมได้ชอบคนอย่างผู้นำซือถู ส่วนนี้ข้าก็เข้าใจได้เช่นกัน”

“แต่ว่า พวกเจ้าไม่เพียงไม่ซาบซึ้งกับการช่วยเหลือของข้า ยังได้คืบจะเอาศอกทำให้ข้าอับอาย ก็อย่าหาว่าข้าไม่ทน! ไม่พูดว่าคุณหนูไป๋และผู้นำซือถูมีคุณลักษณะเช่นไร อุบัติเหตุของข้าเมื่อสามปีก่อนก็แค่ได้รับบาดเจ็บเท่านั้น จากทักษะทางการแพทย์หุบเขาอวิ๋นของข้าไม่ใช่เรื่องยากอะไร แต่ทำไมพวกเจ้าต้องเที่ยวประกาศเรื่องที่ข้าเสียโฉมด้วยเล่า ฝ่ามือนี้ท่านผู้นำก็อย่าได้โกรธแค้น เมื่อเทียบกับเรื่องที่ผู้นำซือถูทำเมื่อสามปีก่อน ฝ่ามือนี้ถือว่าเบามาก!”

เมื่อพูดจบอวิ๋นเชียนอวี่ก็ปลดผ้าคลุมหน้าออก ใบหน้างดงามปรากฏขึ้นต่อหน้าผู้คน ผิวขาวบริสุทธิ์นั่น มีแผลเป็นที่ไหนกัน

ซือถูหันอีตะลึงงัน  หญิงสาวตาสวยคนนี้เป็นคนเดียวกับที่มีรอยแผลเป็นน่ากลัวเมื่อสามปีก่อนจริงหรือ  ความงดงามเช่นนี้ แม้แต่หญิงงามเช่นไป๋เฟยสวี่ก็ไม่โดดเด่น !

ทันใดนั้นซือถูหันอีก็รู้สึกว่าวันนี้ถูกกระทบจิตใจหนัก เขารู้สึกเสียใจภายหลัง! เสียใจที่ไม่ได้เข้าไปทำความรู้จักอวิ๋นเชียนอวี่ให้มากกว่านี้

เมื่อไป๋เฟยสวี่เห็นสีหน้าของซือถูหันอีก็กำหมัดแน่น ความรู้สึกริษยาเกิดขึ้นจนปิดไม่มิด นางเคยคิดจะให้อวิ๋นเชียนอวี่อัปลักษณ์ ไม่คิดเลยว่าอวิ๋นเชียนอวี่ไม่เพียงไม่เสียโฉม แต่หน้าตากลับงดงามมากเช่นนี้ โชคดีที่งานหมั้นนี้ได้ถอนไปก่อนแล้ว ระหว่างพวกเขาจึงไม่มีทางเป็นไปได้

เมื่อมองเห็นสายตาที่หลงใหลของผู้คน พวกเฉินเซียงทั้งสี่ก็เหยียดยิ้มด้วยความดูถูก

“ข้าอวิ๋นเชียนอวี่ ลูกสาวของอวิ๋นเทียน ผู้นำหุบเขาอวิ๋นคนปัจจุบัน ด้วยกำลังของหุบเขาอวิ๋น แม้ว่าท่านพ่อจะไม่อยู่แล้ว ก็ไม่ได้ตกอับถึงขั้นต้องไปพึ่งพาคนอื่น”

“ตอนนั้นที่ท่านพ่อส่งข้ามาหมู่บ้านกลางเขาเฟิงอวิ๋น ไม่ใช่เพราะตระกูลอวิ๋นเลี้ยงดูลูกสาวคนเดียวไม่ได้ แต่เป็นเพราะความรักที่พ่อมีต่อลูกสาว เขาไม่ต้องการให้หลังจากที่เขาและท่านแม่ต่างไม่อยู่ เชียนอวี่จะกลายเป็นเด็กกำพร้า ถึงอย่างไรหมู่บ้านกลางเขาเฟิงอวิ๋นก็เป็นบ้านของสามีในอนาคตของเชียนอวี่ สามปีที่ผ่านมา เชียนอวี่แค่เช่าบ้านในหมู่บ้านเฟิงอวิ๋นอยู่เท่านั้น  การกินการใช้ทุกอย่างต่างเป็นเงินของตระกูลอวิ๋นทั้งหมด ไม่เพียงเท่านั้น เงินหนึ่งล้านที่ตระกูลอวิ๋นมอบให้หมู่บ้านกลางเขาเฟิงอวิ๋นทุกปีก็เป็นค่าเช่าสำหรับอยู่อาศัยที่หมู่บ้านกลางเขาเฟิงอวิ๋น และก็เท่ากับการเช่าบ้านนี้อยู่”

เมื่อซือถูหันอีได้ยินก็ตกใจ ลืมความอับอายที่อวิ๋นชินอวี่ตบเขาไป และกลับนึกถึงเรื่องที่ท่านแม่กำชับหนักหนาให้แต่งงานกับอวิ๋นเชียนอวี่ เมื่อก่อนเขาไม่เข้าใจ สิ่งที่อวิ๋นเชียนอวี่พูดวันนี้ทำให้เขาเข้าใจว่าเพราะอะไรท่านแม่ถึงต้องการให้เขาแต่งงานกับอวิ๋นเชียนอวี่ที่เสียโฉม ที่แท้เงินหนึ่งล้านที่ไม่รู้ที่มานั้นก็เป็นของหุบเขาอวิ๋น นางเป็นเทพแห่งโภคทรัพย์!

เขาคิดถึงเรื่องค่าใช้จ่ายของหมู่บ้านกลางเขาเฟิงอวิ๋นทุกปี ที่มาของเงินที่เขาใช้จ่ายฟุ่มเฟือยไป แท้จริงแล้วเป็นสิ่งที่หญิงสาวที่เขาไม่เคยชายตาให้คนนี้นำมาให้ นี่เป็นสาเหตุที่หมู่บ้านกลางเขาเฟิงอวิ๋นมั่งคั่งขึ้นมาหลังจากที่อัตคัดขัดสนนับแต่ท่านพ่อเสียไป วันนี้งานหมั้นถูกยกเลิกไปแล้ว แน่นอนว่าเงินนี้ก็จะไม่ได้รับอีก

เขาเสียวหลังวาบ อยากตบหน้าตัวเองเสียจริง

ผู้คนในห้องโถงก็ยิ่งแปลกใจ คนที่มีความรู้สึกไม่ดีในตอนนั้น ไปหุบเขาอวิ๋นหลายครั้งก็ไม่เคยได้รับอะไรกลับมา ต่างคิดว่าหุบเขาอวิ๋นนั้นหลังจากที่อวิ๋นเทียนเสียก็ถูกคนในของตัวเองปล้นเงินไปหมด

แต่วันนี้เมื่อดูแล้ว การหายไปของหุบเขาอวิ๋นเป็นแค่ภาพปรากฏในใจ แท้จริงแล้วหุบเขาอวิ๋นยังอยู่ในการควบคุมของคนตระกูลอวิ๋น สามารถหลบซ่อนจากสายตาผู้คนได้ เพื่อต้องการให้หุบเขาอวิ๋นสามารถอยู่ในโลกอย่างสงบสุขได้หลังจากที่อวิ๋นเทียนจากไป หญิงสาวที่อยู่ตรงหน้านี้ น่ากลัวกว่าท่านพ่อของนางโดยแท้

อวิ๋นเชียนอวี่มองสายที่ตกใจกลัวของผู้คนก็สะบัดแขนเสื้อ กระดาษแผ่นนั้นในมือของเฉินเซียงก็ลอยไปอยู่ในมือของไป๋เฟยสวี่

ทันใดนั้นสีหน้าของเซียงเหอก็ซีดเผือดเหมือนกระดาษขาว

“คุณหนูไป๋ ถ้าหากไม่เกิดเรื่องไม่คาดคิด ในอนาคตก็น่าจะเป็นฮูหยินของท่านผู้นำหมู่บ้านกลางเขาเฟิงอวิ๋น นี่เป็นใบขายตัวของเซียงเหอ เมื่อเห็นนางตั้งท้องได้สองเดือน ข้าก็ใจดีปล่อยสาวใช้จอมหักหลังนี่ไป แท้จริงแล้วในท้องของนางเป็นทายาทคนแรกของผู้นำซือถู เด็กไม่มีความผิดอะไร”

เซียงเหอมองอวิ๋นเชียนอวี่ด้วยความตกใจ นางรู้ได้อย่างไรว่าตนท้อง เด็กคนนี้เป็นสิ่งที่ตนเองจะอาศัย ตนเองระวังแล้ว ไม่ได้บอกใครทั้งนั้น ตอนนี้ไป๋เฟยสวี่ล่วงรู้เข้าแล้ว ลูกของนางจะปลอดภัยได้หรือ

อวิ๋นเชียนอวี่ไม่ได้พูดอะไรอีก รู้สึกได้ว่าด้านนอกมีคนรีบเร่งเข้ามา มองซือถูหันอีนิ่งๆ ก่อนจะทิ้งคำพูดประโยคไว้หนึ่งว่า ”หลังจากนี้หุบเขาอวิ๋นจะไม่เลี้ยงดูหมู่บ้านกลางเขาเฟิงอวิ๋นอีก ท่านผู้นำลงมือทำเองเถิด!”

เสียงแผ่วเบายังคงดังวนอยู่ในโสตของทุกคน แต่ร่างบอบบางนั้นหายไปจากโถงเฟิงอวิ๋นแล้ว

พลังนี้ทำให้ผู้คนตกใจ!

ซือถูหันอีมองสายตาของอวิ๋นเชียนอวี่ที่เย็นชาและไม่สั่นไหวก่อนนางจะไป แต่เขากลับมองเห็นแววเหยียดหยามในนั้น

ในเวลานี้ ในที่สุดนายหญิงผู้เฒ่าซือถูก็โซซัดโซเซเข้ามา นางไม่เห็นร่างของอวิ๋นเชียนอวี่ ในใจก็เดือดดาลขึ้นมา

“หันอี อวิ๋นเชียนอวี่เล่า ” นางถามขึ้นด้วยร่างสั่นเทา

ซือถูหันอีตอบขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชาว่า ”ไปแล้ว”

ทันใดนั้นฮูหยินผู้เฒ่าซือถูก็ทรุดลงกับพื้น พูดขึ้นเสียงเบาว่า “เงินหนึ่งล้านของข้าเล่า!”

ประโยคนี้ชี้ให้เห็นได้ว่าอวิ๋นเชียนอวี่ไม่ได้โกหก

ซือถูหันอีหน้ามืดจนไม่รู้จะมืดอย่างไรแล้ว

เขาประคองคุณนายซือถูขึ้น “ท่านแม่ ตระกูลซือถูของเรานั้นเป็นร้านค้าหลวงที่องค์จักรพรรดิสั่งผลิตอาวุธ เงินนั้นข้าหาเองได้” เมื่อพูดจบก็ออกแรงหยิกนายหญิงซือถู

นายหญิงซือถูถึงมีสติกลับมาทันที มองไปรอบๆ พูดขึ้นอย่างยิ้มเยาะว่า “ใช่ ตระกูลซือถูของเรามีความสามารถ ต่อไปมีหันอีควบคุม ตระกูลซือถูจะต้องยิ่งมั่งคั่งและรุ่งเรือง”

ผู้คนต่างพูดคล้อยตาม บรรยากาศก็อบอุ่นขึ้นมาก แต่ใจใจคิดอย่างไรมีแค่พวกเขาที่รู้

ตอนนี้เองที่ซือถูหันอีพบว่าในมือของไป๋เฟยสวี่ถือใบขายตัวของเซียงเหอไว้ จ้องเซียงเหอด้วยความเยือกเย็น แต่เซียงเหอมองไป๋เฟยสวี่ด้วยสีหน้าหวาดกลัว หมุนตัวกลับไปอย่างสั่นเทา

หญิงสาวสองคนประลองกันด้วยความเงียบ แต่กลับทำให้ซือถูหันอีกลัดกลุ้มในใจ ซือถูหันอีรู้สึกว่าตนเองไม่เคยกลุ้มใจเช่นนี้มาก่อน แท้จริงแล้ววันนี้ควรเป็นวันที่เขาฮึกเหิมและองอาจ แต่ตอนนี้…

เมื่อคิดถึงเรื่องที่อวิ๋นเชียนอวี่เพิ่งพูดเรื่องที่เซียงเหอตั้งครรภ์ได้สองเดือน เขาพูดกับไป๋เฟยสวี่ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “สวี่เอ๋อ ใบขายตัวนี้…”

ตอนนี้ไป๋เฟยสวี่โกรธแค้นมาก สาวใช้คนนี้ยั่วยวนหันอีต่อหน้าต่อตานาง แล้วยังตั้งท้องลูกของหันอีอีก นี่เหมือนกับว่าการตบเข้าที่หน้าของนางอย่างแรง นางยังไม่ได้แต่งงาน แต่เมียน้อยมีตำแหน่งแล้ว นางจะปล่อยเซียงเหอไปได้อย่างไร

นางพยายามให้น้ำเสียงของตัวเองออกมาอ่อนโยนมากที่สุด

“หันอี นางตั้งท้องลูกของเจ้าจริงหรือ ”

แม้ว่าเสียงฟังดูอ่อนโยน แต่อารมณ์ที่แสดงออกในดวงตาของนางทำให้ซือถูเข้าใจ สิ่งที่นางจะพูดคือ ตั้งแต่นี้เขาและนางจะไม่มีความสัมพันธ์กันอีกต่อไป

จะมีหญิงสาวคนไหนยอมหากตนเองยังไม่ได้แต่งงาน แต่เมียน้อยคลอดทายาทคนแรกไปแล้ว นี่เหมือนกับการตบหน้าไป๋เฟยสวี่อย่างแรง!

หน้าของเซียงเหอเต็มไปด้วยคราบน้ำตา ดวงตาสวยมองซือถูหันอีด้วยความหวังและการอ้อนวอน แต่ซือถูหันอีใจอำมหิต

“สวี่เอ๋อ จะเป็นไปได้อย่างไร คนที่ข้ารักคือเจ้า จะให้คนอื่นท้องลูกของข้าได้อย่างไร โดยเฉพาะกับสาวใช้”

สีหน้าของไป๋เฟยสวี่ดีขึ้น พูดขึ้นด้วยรอยยิ้มว่า”ข้ารู้ว่าอวิ๋นเชียนอวี่มีจิตใจไม่ดี แต่โชคดีที่หันอีรักข้า ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ต่อไปนางจะเป็นสาวใช้ของข้า”

ทันใดนั้นใจของเซียงเหอก็หนาวเหน็บขึ้น มองซือถูหันอีด้วยสีหน้ายากจะอธิบาย ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ ตอนแรกยังมีความสุขอยู่กับนาง ซือถูหันอีจะรับปากได้อย่างไร

“ท่านผู้นำ ท่านทำเช่นนี้ไม่ได้ ข้ากับท่านมี… “

เหอเซียงยังไม่ทันได้พูดจบ ก็ถูกซือถูหันอีโบกมือส่งสัญญาณ แล้วพูดอย่างรำคาญว่า”เป็นแค่คนชั้นต่ำต้องเจียมตัว”

เซียงเหออ้าปากค้าง เหมือนได้รับโทษ นางมองชายหนุ่มที่ไม่มีความรู้สึกคนนี้ด้วยสายตาผิดหวังนางไม่รู้ว่าการที่นางตกอยู่ในมือของไป๋เฟยสวี่ นั่นหมายถึงมีชีวิตอยู่ก็ไม่สู้ตายไปไม่ใช่หรือ เขาไม่สนใจแม้แต่เลือดเนื้อของตัวเองเลยหรือ  เพื่อเขานั้นตัวเองทำได้แม้แต่หักหลังเจ้านาย สุดท้ายมีจุดจบเช่นนี้ นี่คงเป็นกรรมตามสนองจากการที่นางหักหลังเจ้านายสินะ!

เมื่อคิดถึงวิชาตัวเบาที่ล้ำเลิศของอวิ๋นเชียนอวี่และสาวใช้ของนางเมื่อครู่แล้ว นางเสียใจต่อเรื่องที่ทำผิดไปมาก ถ้าหากตอนแรกไม่หักหลัง นางจะเหมือนพวกเฉินเซียงหรือไม่ แต่น่าเสียดายที่โลกนี้ไม่มียาสำหรับอาการเสียใจภายหลังขาย

เซียงเหอตกอยู่ในห้วงแห่งความผิดหวัง ไป๋เฟยสวี่ยิ้มหวาน เป็นแค่สาวใช้คนหนึ่งริอ่านจะสู้กับนาง!

เดิมทีวันนี้ต้องเป็นวันที่นางมีความสุขที่สุด แต่เกิดเรื่องที่อวิ๋นเชียนอวี่โจมตีเสียก่อน ตอนนี้ก็มีหลักฐานอยู่ต่อหน้าว่าซือถูหันอีไม่ใช่คนที่รักนางอย่างมุ่งมั่นเหมือนตอนที่นางรู้จักอีกแล้ว ความรู้สึกย่ำแย่เกิดขึ้นถึงขีดสุด

ผู้คนที่มาร่วมแสดงความยินดี คิดไม่ถึงว่าจะมาเจอเหตุการณ์เด็ดๆเช่นนี้ ก็รู้จักเอาตัวรอด ไม่ได้รบกวน และหาข้ออ้างเพื่อไปจากหมู่บ้านกลางเขาเฟิงอวิ๋นเอง

ซือถูหันอียืนอยู่ที่ประตูห้องโถงเฟิงอวิ๋นคนเดียว มองห้องโถงที่เพิ่งจะคึกครื้นนั้นเงียบเหงาไร้ผู้คนในชั่วพริบตา

ทันใดนั้นลมภูเขาเปลี่ยนเป็นโหมแรง พัดชุดสีม่วงของเขาจนเกิดเสียงเบาๆ ประกายเหี้ยมเกรียมในแววตาของเขาแวบขึ้นมาแล้วหายไป อวิ๋นเชียนอวี่ เจ้าบีบให้ข้าเป็นเช่นนี้  อย่าหาว่าข้าไม่ให้เกียรติเจ้าแล้ว

“องค์รักษ์ชุดเกราะเฟิงอวิ๋นอยู่ที่ใด”