ยอดเซลล์แมนทะลุมิติ: บทที่ 7 ตอนที่ 7

ตอนที่ 7 ผลักโฉมงามลงทะเลสาบ (2)

เซียวชิงเซวียนดื่มน้ำลงไปหลายอึก บวกกับถูกหลินหว่านหรงแกะผ้าตรงหน้าอกออกไป จึงยิ่งร้อนอกร้อนใจเป็นหมื่นเท่า ด้วยความสับสนลนลานจึงดิ้นรนขัดขืนไม่หยุด และเนื่องจากว่ายน้ำไม่เป็น น้ำจึงเข้าไปถึงลำคอ ใบหน้าขาวซีดมาตั้งนานแล้ว

ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความหวาดกลัว พยายามพองแก้มพลางมองหลินหว่านหรง เนตรงามยวนเย้ามีเสน่ห์อย่างบอกไม่ถูก

แม่สาวน้อยคนนี้เหมือนดั่งเผือกร้อน ตอนนี้หลินหว่านหรงไม่อาจตอแยได้ชั่วคราว ได้แต่หนีให้พ้นๆ ไปเท่านั้น

เซียวชิงเซวียนคล้ายไม่เข้าใจเจตนาของหลินหว่านหรง นึกว่าเขาต้องการลวนลามนางอีกครั้ง จึงอดแสดงสีหน้าร้อนใจไม่ได้ บิดเร่าไม่หยุด ขัดขืนการกระทำของหลินหว่านหรง

หลินหว่านหรงไม่สนใจการบิดเร่าของนาง ถีบขาครั้งหนึ่ง ดันร่างนางขึ้นไปอย่างแรง

ศีรษะของนางโผล่พ้นผิวน้ำ ทว่าหลินหว่านหรงกลับรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านมาจากบนหัวไหล่ เป็นความรู้สึกของการถูกอาวุธมีคมกรีดทำลายผิวหนัง โลหิตสดๆ ไหลทะลักออกมาในชั่วพริบตานั้นเอง

เซียวชิงเซวียนเพิ่งจะโผล่พ้นผิวน้ำสูดอากาศสดชื่นเข้าไปเฮือกหนึ่ง สีหน้ายังคงอึ้งอยู่ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงร้องไห้พร้อมกับพูดด้วยความร้อนรนแว่วมาจากที่ไกลๆ ว่า “คุณหนู——“

สาวใช้ประจำตัวซึ่งแต่งกายเป็นชายที่อยู่ไกลออกไปกำลังแจวเรือเล็ก รีบไล่ตามมาทางนี้อย่างเร็วรี่

หลินหว่านหรงและเซียวชิงเซวียนตกน้ำพร้อมกัน การเคลื่อนไหวเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วที่สุด สาวใช้ประจำตัวของเซียวชิงเซวียนยังไม่ทันรู้สึกตัวก็ไม่เห็นเงาร่างของทั้งสองคนแล้ว เพียงชั่วพริบตาคุณหนูกับเจ้าคนผีทะเลนั่นก็หล่นลงน้ำพร้อมกัน ความตื่นตระหนกและความหวาดกลัวที่มีในใจของสาวใช้คนสวยจะเป็นอย่างไรก็คงรู้ได้

เซียวชิงเซวียนหอบหายใจต่อเนื่องหลายครั้ง จากนั้นถึงเพิ่งรู้สึกตัวได้ว่าเนื่องจากการดิ้นรนเมื่อสักครู่นี้ สถานที่ที่นางอยู่ในตอนนี้ห่างจากริมฝั่งได้สิบกว่าจั้ง (ประมาณ 3.3. เมตร)

เซียวชิงเซวียนพลันนึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าก็แปรเปลี่ยน มองผิวทะเลโดยรอบครั้งหนึ่ง กัดฟันกรอดแล้วกล่าวว่า “เจ้ารีบออกมานะ!”

ผิวน้ำสงบนิ่ง ปราศจากคนขานรับ

เซียวชิงเซวียนแค่นเสียงเย็นชาครั้งหนึ่ง ทว่าสีหน้ากลับเย็นยิ่งกว่า พูดเสียงดังกับผิวน้ำว่า”หลินหว่านหรง! เจ้า เจ้ารีบออกมาให้ข้าเห็น เจ้ารีบออกมานะ!”

นางตะโกนต่อเนื่องหลายครั้ง แต่ก็ล้วนปราศจากคนขานรับ ผิวน้ำสงบราบเรียบ มองไม่เห็นความเคลื่อนไหวอะไร

สีหน้าของนางค่อนข้างกระวนกระวาย ถึงกระนั้นก็ฝืนบังคับให้ตนเองสงบเยือกเย็นลง ตะโกนว่า “หลินหว่านหรง! เจ้ารีบออกมา ข้า เมื่อกี้ข้าไม่รู้ว่าเจ้ากำลังช่วยข้าอยู่ เจ้ารีบออกมา! ลูกดอกของข้าอาบยาพิษ หากเจ้าไม่ออกมาอีก เจ้าจะตายได้นะ!”

ผิวทะเลสาบยังคงอ้างว้างเงียบสงัด นกน้ำซึ่งตกใจจำนวนไม่กี่ตัวโผกระพือปีกบินผ่านมา

เซียวชิงเซวียนตรวจค้นผิวน้ำอย่างถ้วนถี่ ไม่พบเงาของไอ้คนน่ารังเกียจคนนั้น แต่กลับมีสีแดงจางๆ สองสามสายพลิ้วกระจายอยู่บนผิวน้ำแทน เซียวชิงเซวียนกัดฟันแน่น ไม่เปล่งเสียงสักแอะ ไม่รู้ว่ากำลังครุ่นคิดสิ่งใดอยู่ในใจเช่นเดียวกัน

“คุณหนู คุณหนู! ท่านไม่เป็นอะไรนะเจ้าคะ!” สาวใช้ประจำตัวเข้าไปใกล้เซียวชิงเซวียน ดึงนางขึ้นเรือเล็ก ช่วยนางคลุมชุดสะอาดชุดหนึ่ง ร้องไห้พลางเอ่ยถามด้วยความร้อนใจ

เรือนผมงามของเซียวชิงเซวียนแนบสนิทอยู่บนร่าง น้ำทะเลสาบทำให้ชุดเปียกโชก เผยรูปร่างอันงดงามไร้ที่ตินั้นออกมา แม้แต่เนินคู่ตรงหน้าอกนั้นก็ตั้งตระหง่านชูชันขึ้นมาเพราะสูญเสียแถบคาดที่พันด้วยความรีบร้อนไป ช่างเป็นใบหน้าแห่งนางฟ้า รูปร่างแห่งนางมารเสียจริงเชียว

เซียวชิงเซวียนขบริมฝีปากสีแดงสด ออกประกาศิตด้วยเสียงทุ้มหนักว่า “ซิ่วเหอ เจ้าจงถ่ายทอดคำสั่งลงไป รีบส่งมือดีทางน้ำไปหาคุณชาย——เจ้าคนผีทะเลคนนี้ทันที ไม่ว่าจะใช้เวลาสักเท่าใด และไม่ว่าจะใช่เรี่ยวแรงสักเท่าใด จะต้องหามันให้เจอ อยู่ต้องเห็นคน ตายต้องเห็นศพ!”

ครั้นเห็นซิ่วเหอทอดสายตามองตนเองด้วยความฉงนสงสัย ประหนึ่งไม่รู้ว่าเหตุใดยังต้องช่วยชีวิตเจ้าคนผีทะเลน่ารังเกียจผู้นั้นด้วย สีหน้ายากอธิบายปรากฏวูบบนใบหน้าเซียวชิงเซวียน จากนั้นจึงบีบกำปั้นงามเอาไว้แน่น กล่าวด้วยใบหน้าโกรธเกรี้ยว “ข้าไม่อาจละเว้นมันไปโดยง่ายเช่นนี้ หามันให้เจอ จากนั้น ข้าจะ…ข้าจะสังหารมันด้วยมือของข้าเอง”

เมื่อนางกล่าวประโยคสุดท้ายจบก็หอบหายใจกระชั้นถี่รุนแรงอยู่หลายครา จากนั้นจึงเบือนหน้าจากไปโดยไม่เอื้อนเอ่ยวาจา สายตาเหม่อลอย ไม่รู้ว่าไปอยู่ ณ ที่ใด

ชั่วอึดใจต่อมาหลินหว่านหรงก็โผล่พ้นน้ำขึ้นมาออกไปไกลโข แอบเข้าใกล้บริเวณที่มีวัชพืชน้ำโผล่ขึ้นมาเพื่อเปลี่ยนลมหายใจอยู่เป็นระยะ การร้องเรียกของเซียวชิงเซวียนเขาไม่ได้ยินสักคำเดียว หรือต่อให้ได้ยินก็ไม่มีวันออกไปแน่ ล้อเล่นหรือไง ถูกเจ้าทำจนกลายสภาพเป็นแบบนี้ไปแล้ว จะให้ออกไปให้เจ้าเชือดได้ตามใจอีกหรือ!

ความเจ็บปวดในอกแต่ละระลอกเจ็บปวดขึ้นเรื่อยๆ อาวุธมีคมที่หัวไหล่ลึกถึงเนื้อและกระดูก เจ็บปวดทะลุถึงหัวใจ

นังเด็กบ้านี่! โหดจริงๆ ข้าช่างทำดีแล้วไม่ได้ดีเสียจริง หลินหว่านหรงด่าบริภาษด้วยความเดือดดาล

หลินหว่านหรงรู้ว่าสิ่งที่เซียวชิงเซวียนมอบให้ตนในช่วงท้ายสุดนี้เกิดขึ้นโดยจิตใต้สำนึก นางจะต้องนึกว่าหลินหว่านหรงจะลวนลามนางอีก ถึงได้โจมตีเขาอย่างเหี้ยมโหด ถึงอย่างไรสาวน้อยที่หยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีของนางแบบนี้ ก้นยังล้ำค่ายิ่งกว่าทองคำเสียอีก นั่นเป็นสิ่งที่ห้ามสัมผัสโดนเด็ดขาด

มือยังกำอาวุธมีคมอยู่ ดูท่านางไม่ได้มีใจอยากจะสังหารตนเองจริงๆ มิเช่นนั้นแค่อาศัยอาวุธลับตรงข้อมือนางชิ้นนี้ก็สามารถเอาชีวิตน้อยๆ ของตนเองได้ทุกเมื่อ หลินหว่านหรงรู้สึกโชคดี

แต่ทว่าสุดท้ายทำไมนางถึงต้องปล่อยเขาไปด้วยล่ะ? หลินหว่านหรงพึมพำในใจ

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้หลินหว่านหรงก็หงุดหงิดโมโหในใจ นังหนูอย่างเจ้านี่ข้ายังนึกมาตลอดว่าจะไร้พิษสงเสียอีก

แทบจะชาด้านไปทั้งตัว ตัวของหลินหว่านหรงไม่รู้ว่าตะกายขึ้นฝั่งได้อย่างไร หอบหายใจหนักๆ อยู่กลางพุ่มหญ้าในสถานที่ลับตาไม่หยุด

บนไหล่ซ้ายมีลูกดอกสีทองขนาดยาวดอกหนึ่งแทงเข้าเนื้อลึกนิ้วกว่า ปากแผลมีเลือดไหลไม่หยุด บริเวณที่มองเห็นได้ทั้งหมดสีของผิวหนังเป็นสีดำเข้ม ถึงหลินหว่านหรงจะไม่ค่อยรู้เรื่องการแพทย์เท่าใดนัก แต่ก็ดูออกว่านี่คือการถูกพิษ

นังหนูนี่กลับอาบยาพิษไว้บนลูกดอก! หลินหว่านหรงโกรธเกรี้ยวในใจ และไม่รู้ว่าพิษชนิดนี้จะเอาชีวิตน้อยๆ ของเขาไปหรือไม่

ขณะนี้เรือเล็กบนทะเลสาบเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ที่อยู่บนนั้นส่วนใหญ่จะเป็นชายฉกรรจ์ห้าวหาญบึกบึนจำนวนหนึ่งซึ่งสวมชุดกันน้ำ พวกเขากระโดดลงน้ำเพื่อค้นหาอะไรบางอย่างไม่หยุด

หลินหว่านหรงรู้ว่าคนพวกนี้ต้องเป็นเซียวชิงเซวียนส่งมาเพื่อตามหาตนแน่ นึกไม่ถึงว่านังเด็กคนนี้จะเจ้าคิดเจ้าแค้นแบบนี้ หากรู้แต่แรกว่าจะเป็นแบบนี้ ตอนอยู่ในทะเลสาบก็ไม่ควรปล่อยนางไปเลย