เมฆดำพบจันทร์กระจ่าง: Chapter 015 ตอนที่ 15

ตอนที่ 15 ถานเจี่ยว 3 (4)

นี่ก็คือเพื่อนสนิทที่สุดของฉัน จ้วงอวี๋

มองจากไกลๆ เธอเป็นผู้หญิงที่สวยและสง่างาม ตอนนี้ถึงแม้ว่าเธอจะแค่มัดผมเป็นทรงหางม้าแบบลวกๆ สวมเสื้อยืดสีดำกางเกงรัดรูปดำและไม่ได้แต่งหน้า แต่ก็ยังไม่สามารถบดบังความสวยบนหน้าเธอได้เลยอยู่ดี ถ้าเธอยอมปล่อยภาพลงตามสื่อออนไลน์ละก็ เธอจะต้องเป็นนักเขียนหญิงที่สวยและดังระเบิดไปทั่วทั้งโลกออนไลน์แน่ๆ

แต่ว่า...หน้าตาเธอดูโตเกินวัยไปหน่อย มีเสน่ห์เหลือล้นจนดูเหมือนผู้ใหญ่ที่เจนโลก เด็กสาวอายุสิบเก้าปีอย่างเธอยังพูดเองเลยว่า “แม่ง หน้าตาฉันมันเหมือนพวกแม่เลี้ยงใจร้ายเลย” ถ้าจะว่าเธอเป็นสาวน้อยแสนสวยและมีเสน่ห์ที่แต่งงานแล้ว ก็คงไม่มีใครจะมาตั้งข้อสงสัย ดังนั้นเธอและหลานชายเสี่ยวเฮ่าจึงมักจะปลอมตัวบ่อยๆ เพื่อที่จะได้ใช้คูปองอาหารต่างๆ สำหรับครอบครัว มันเนียนมากขนาดที่ว่าบัตรประชาชนยังไม่เคยต้องควักออกมาใช้เลย

นี่ก็เป็นจุดหนึ่งซึ่งทำให้จ้วงอวี๋เจ็บใจด้วย เธอไม่ได้รังเกียจว่าตัวเองนั้นแก่เกินไป แต่รังเกียจว่าตัวเองมีหน้าตาเหมือนผู้หญิงเจนโลกมากเกินไป คิ้วเรียวดุจใบหลิว จมูกรูปทรงชมพู่ ปากกระจับเล็กๆ และยังมีหน้าอกขนาดสามสิบสี่ คัพซี รวมทั้งเอวยี่สิบสี่นิ้ว ถึงจะใส่เสี้อยืดราคาสิบหยวน ก็ยังดูเป็นสาวน้อยแสนสวยรวยเสน่ห์ที่แต่งงานคนหนึ่งซึ่งมีเสี่ยเลี้ยงกำลังออกมาซื้อผัก ซึ่งมันจะไปสอดคล้องกับแนวทางของเธอที่ทั้งเล่นเกม ดื่มเบียร์และเขียนนิยายแบบสตาร์วอร์ทั้งวันได้อย่างไร อย่างที่เธอเองพูดว่า "แม่ง สักวันหนึ่ง กูจะต้องไปโกนหัวเพื่อพิสูจน์ธาตุแท้ของตัวเอง! "

มีอาหารมาเสิร์ฟแล้ว เสี่ยวเฮ่าเริ่มก้มหน้าก้มตากวาดซุป ส่วนฉันกับจ้วงอวี๋ทานไปคุยไป

“เธอฝันถึงผู้ชายบนเรือไม่ใช่เหรอ แล้วเกิดอะไรขึ้นต่อจากนั้นอีกบ้าง” เธอถาม

“มันมีเรื่องต่อจากความฝันด้วยงั้นเหรอ แต่ว่าสิ่งที่แปลกประหลาด คือฉันได้เจอกับผู้ชายคนหนึ่งที่หน้าตาเหมือนกับเขามาก” ฉันตอบ

ฉันเอาเรื่องที่ได้เจอกับอูอวี้ในร้านซ่อมรถยนต์มาเล่าให้เธอฟัง

จ้วงอวี๋กลับทำหน้าเครียดจริงจังขึ้นมาทันที

นี่ทำให้ฉันหนักใจเลยถามไปว่า “ทำไมเหรอ”

จ้วงอวี๋วางตะเกียบลง สายตามองดูเหมือนคิดอยู่ และค่อยๆ เล่ามาว่า “หนึ่งในนั้นอาจจะมาจากโลกคู่ขนานก็เป็นได้” เธอกล่าวอย่างสบายๆ

ฉันอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง เธอกลับโบกมือ หัวเราะขำแล้วว่า “แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน คนที่มาจากโลกคู่ขนานที่สุดยอดแบบนี้ จะไปเป็นผู้ชายคร่ำครึหน้าใหญ่ ตาดุเหมือนเสืออย่างช่างซ่อมรถได้ยังไง เขาคงจะไปค้นคว้าเรื่องทรัพยากรหรือเรื่องชีวเคมี เพื่อแอบมาขโมยข้อมูลในพื้นที่ที่พวกเราอยู่ตั้งนานแล้ว ใครจะมีเวลามาเล่นเป็นเพื่อนกับพวกเราล่ะ"

“เชี่ย! ” ฉันพูด ฉันรู้อยู่แล้วว่าแฟนนิยายวิทยาศาสตร์อย่างจ้วงอวี๋จะต้องพูดมั่วแน่นอน เธอเป็นเหมือนคนสองคนที่แตกต่างกันราวกับหน้ามือกับหลังมือเมื่อพูดเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้

“เธอคงไม่ได้สนใจคนที่เป็นช่างซ่อมรถจริงๆ หรอกใช่ไหม” จ้วงอวี๋ถาม “บ้าจริง สเปคเธอนี่มันจัดจ้านจริงๆ ”

หน้าของอูอวี้ปรากฏขึ้นมาในสมองของฉันทันที ฉันพูดแบบไม่แยแส “ฉันสนใจช่างซ่อมรถหนุ่มที่แข็งแรง จะถือว่าเป็นรสจัดจ้านได้ยังไง ถ้าฉันไปชอบเถ้าแก่ที่เปิดร้านซ่อมรถ นั่นสิถึงเรียกว่ารสจัดจ้าน”

จ้วงอวี๋รู้สึกประทับใจและยอมรับเหตุผลของฉันขึ้นมาทันที เธอพยักหน้าแล้วพูดว่า “ก็จริง เธอก็ยังเป็นคนรอบคอบอยู่ดี”

ฉันยิ้มเล็กน้อยแล้วพยักหน้า

ทันใดนั้นเอง เสี่ยวเฮ่าร้องว้าวขึ้นมา ทิ้งถ้วยชามกับตะเกียบแล้วรีบวิ่งไปตรงหน้าต่าง มีเด็กๆ หลายคนที่อยู่โต๊ะข้างๆ ก็วิ่งไปด้วยกัน ฉันกับจ้วงอวี๋มองไปตามเสียง บนพื้นที่โล่งด้านนอกร้านมีนกเยอะแยะมากมายจนกลายเป็นสีดำพรืด น่าจะมีกันหลายสิบหลายร้อยตัวทีเดียว

นกพวกนั้นมีสีดำสนิททั้งตัว ขนาดตัวเท่ากับนกพิราบ ตาเป็นสีน้ำตาล หางตรงและยาว พวกมันกระจายอยู่ทั่วทุกที่ ทั้งหมดมองมาในร้านอาหาร สายตานกพวกนั้นดูสดใสมาก มีพนักงานเข้าไปไล่ พวกมันจะบินในระดับต่ำๆ สักพักหนึ่ง จากนั้นก็บินกลับมาอีกและหยุดอยู่ที่เดิม พนักงานเห็นว่าพวกมันก็ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรต่อลูกค้า แต่กลับดึงดูดสายตาใครหลายๆ คนให้มาหยุดอยู่ที่นี่ ก็เลยไม่ได้ทำอะไรกับพวกมันแล้ว

“นกประหลาดพวกนี้คือนกอะไร” จ้วงอวี๋ถาม “นกพิราบใช่ไหม”

“นกพิราบบ้านเธอหน้าตาเป็นแบบนี้เหรอ” ฉันตอบยอกย้อนกลับไป

พวกเราสองคนไม่ได้ตกอกตกใจอยู่แล้ว จึงก้มหน้ากินข้าวต่อ หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ฉันเงยหน้าขึ้นมาและ มองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง มีนกตัวหนึ่งในนั้นก็กำลังมองฉันอยู่พอดี พวกเราจ้องมองกัน

“มีอะไรเหรอ” จ้วงอวี๋ถาม

“ไม่มีอะไร” ฉันตอบ พยายามระงับความรู้สึกแปลกๆ ในใจนั้นรู้สึกเหมือนเคยเห็นนกตัวนี้ที่ไหน แต่ก็นึกไม่ออกแล้ว

ทันใดนั้นก็มีความรู้สึกว่าตัวเองเหมือนยังลืมอะไรไปอีกด้วย แต่ว่าในสมองก็กลายเป็นว่างเปล่าอีก

หลังจากนั้นไม่นาน พวกนกก็บินกระจัดกระจายไป เมื่อฉัน จ้วงอวี๋และเสี่ยวเฮ่ากินข้าวเสร็จ ฉันก็ส่งพวกเขากลับบ้านแล้วค่อยขับรถกลับ วันนั้นทุกอย่างยังคงสงบเรียบร้อยและมีความสุขดี ไม่ว่าจะเป็นอูอวี้ ข่าวสารต่างๆ พระอาทิตย์ตกดิน ร้านอาหาร จ้วงอวี๋ และเสี่ยวเฮ่า... ทั้งหมดทั้งมวล

จนกระทั่งฉันกลับถึงบ้าน

ตั้งแต่คืนนั้น ชีวิตของฉันที่แต่เดิมสงบสุขก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างใหญ่หลวง

ฉันเองก็เพิ่งรู้สึกตัวว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ชีวิตของฉันนั้นสงบเงียบเหมือนสายน้ำไหล