เมฆดำพบจันทร์กระจ่าง: Chapter 013 ตอนที่ 13

ตอนที่ 13 ถานเจี่ยว 3 (2)

ฉันลุกขึ้นยืนโดยจับมือของเขา มือของเขาทั้งร้อนและแข็งแรง

“ขอโทษนะครับ” เขากล่าว

ฉันไม่คิดว่าคนที่เตะฟุตบอลนี้เป็นเขาจริงๆ “คุณเตะเองเหรอ” ฉันเหลือบมองเขาแล้วว่า

“นั่งลงก่อนครับ” เขาหัวเราะ “พวกนายไปเตะก่อน ฉันจะดูแลเธอเอง” เขาหันไปหาพวกเสี่ยวหวาแล้วกล่าว เสียงของเขาแบนมาก พวกเสี่ยวหวามึนงงนิดหน่อย จากนั้นก็มีเสียงหัวเราะและเสียงโห่ฮิ้วขึ้นมา

อูอวี้ไม่ได้สนใจพวกเขา ใบหน้าของเขาดูสงบมาก แต่กลับทำให้ฉันหน้าเห่อร้อนเล็กน้อย

ในที่สุดคนอื่นก็แยกย้ายไปกันหมด เหลือเพียงแค่ฉันกับเขา ฉันนั่งลงบนบันไดด้านข้างสนามฟุตบอล เขายืนอยู่ข้างๆ ฉัน กระโปรงของฉันยาวแค่หัวเข่า พอนั่งลงก็ถลกขึ้นไปด้านบนหัวเข่า ดังนั้นเขาสามารถมองเห็นบาดแผลได้อย่างชัดเจน รอยช้ำสีเขียว แผลสองแผล แตกและมีเลือดไหลนิดหน่อย แต่เจ็บมาก

เราทั้งสองคนเงียบไปสักพักหนึ่ง

“คุณเตะฟุตบอลมาทางฉันทำไม” ฉันถาม

“ใครบอกว่าผมทำด้วยความตั้งใจครับ” เขามองที่ตาของฉันแล้วพูดช้าๆ

คำพูดประโยคเดียวทำให้ฉันพูดไม่ออก หัวใจก็เต้นแรงมาก ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในสมองโอ๊ย ผู้ชายคนนี้น่าหลงใหลจริงๆ

แน่นอนว่าบางทีอาจจะเป็นฉันคิดเยอะไปมากกว่า ฉันแค่นเสียงฮึแล้วถามว่า “คุณเตะลูกบอลจนทำให้ฉันเจ็บแล้วคุณจะทำอย่างไร”

“ผมก็ไม่ได้พูดว่าผมจะไม่รับผิดชอบนี่ครับ รอที่นี่ก่อน”

เห็นเขาหมุนตัวเตรียมจะไป ฉันจึงถามด้วยความสงสัยว่า “คุณกำลังจะไปไหนคะ ที่นี่แดดร้อนมาก คุณจะให้ฉันรออะไร ฉันต้องกลับไปแล้วค่ะ”

เสื้อผ้าของพวกเขายังทิ้งไว้อยู่บนบันไดข้างๆ อูอวี้หยิบหมวกสีดำใบหนึ่งออกมาจากใต้เสื้อยืดสีเทาเข้มตัวหนึ่ง เส้นขอบหมวกหลุดลุ่ย แต่ก็ดูนุ่มและสะอาด จากนั้นเราสองคนก็สบตากัน ในใจสัมผัสได้ถึงอารมณ์ลึกลับและลึกซึ้งแปลกๆ ที่ไม่อาจอธิบายได้

ตรงหน้าฉันมืดไปครู่หนึ่ง เขาสวมหมวกไว้บนศีรษะฉัน ฉันรู้สึกถึงพลังของฝ่ามือของเขาผ่านหมวก มือของผู้ชายคนนี้ที่ไม่คุ้นเคย พอใส่ให้แล้วก็จากไปทันที

“แดดร้อนก็ใส่หมวกไว้ครับ” เขาว่าแล้วก็เดินไป

ฉันคิดไม่ถึงว่าเขาจะทำอย่างนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันสวมหมวกของชายแปลกหน้า หมวกใหญ่ไปสักหน่อย แต่ก็ถือว่าโอเค

ความคิดนั้นเข้ามาในสมองอีกครั้งเขาเป็นคนที่น่าหลงใหลจริงๆ เลยหรือจะบอกว่า เขาเกิดมาก็เป็นแบบนี้ เป็นผู้ชายที่ไม่ธรรมดาเหมือนใครๆ

จู่ๆ หัวของฉันก็ไวต่อความรู้สึกขึ้นมา ผิวหนังที่สัมผัสกับขอบหมวกมีอาการชาเล็กน้อย ความรู้สึกนั้นเหมือนว่าที่สวมอยู่บนศีรษะไม่ใช่หมวก แต่เป็นมือของคนคนหนึ่งที่จับไว้อย่างแผ่วเบา

ฉันไม่ได้ถอดหมวกออก ไม่อยากถอด ไม่รู้ทำไม ฉันก็แค่ไม่อยากถอด

หลังจากนั้นผ่านไปประมาณสิบนาที อูอวี้เดินกลับมา มีถุงพลาสติกอยู่ในมือใบหนึ่ง ใส่น้ำขวดหนึ่งและยา เขาถึงกับไปร้านขายยาแถวนี้มา เขาเป็นคนใส่ใจอย่างละเอียดและอดทนมากขนาดนี้

เขามองมาที่ฉันอีกครั้ง ฉันรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองขึ้นมากะทันหันและหันมองไปข้างๆ จากนั้นก็ส่งน้ำขวดหนึ่งที่เปิดแล้วมาให้ฉัน ฉันลังเลสักครู่แล้วรับมาดื่มอึกหนึ่ง “ขอบคุณค่ะ”

“ล้างเศษดินกับทรายตรงขาหน่อยครับ” เสียงต่ำของเขาดังขึ้นข้างตัวฉัน

“อ๋อ…” ฉันรู้สึกอายเล็กน้อย ทำตามคำพูดของเขายืดขาออกแล้วล้าง เขายืนอยู่ตรงหน้าฉันและมองดูตลอดเวลา หลังจากนั้นจู่ๆ ฉันก็รู้สึกว่าแสงแดดแสบตามากขึ้น แม้ว่าจะมีหมวกบังไว้อยู่ก็ตาม

จากนั้นอูอวี้ก็นั่งลงข้างๆ ฉันแม้จะนั่งเขาก็ยังสูงกว่าฉันระยะห่างกันแค่ครึ่งลำตัวคนเขาวางถุงยาในมือเขาลงบนบันได เอาสำลีก้านชุบด้วยทิงเจอร์ไอโอดีนส่งมาที่ฉัน ฉันรับมาอย่างนิ่งๆ และทาลงไป ฉันรู้สึกเจ็บนิดหน่อย จึงร้องซี้ดออกมา

เขามองอยู่ข้างๆ ไม่พูดอะไร ฉันรู้สึกได้ว่าเขาจ้องมองที่ขาของฉัน แต่สายตาฉันได้แต่ชำเลืองมองเขา