เมฆดำพบจันทร์กระจ่าง

เมฆดำพบจันทร์กระจ่าง: Chapter 011 ตอนที่ 11

#11Chapter 011

ตอนที่ 11 อูอวี้ 2 (2)

เห็นได้ชัดว่าเธอลังเลอยู่นาน สุดท้ายผมได้ยินเสียงเธอหายใจออกอย่างช้าๆ ดูเหมือนจะรู้สึกผ่อนคลาย และกำลังพูดคุยกับเสี่ยวหวาเรื่องทำบัตร

ผมคิดว่าเธอคงจำผมไม่ได้

ก็เหมือนกับการพบกันโดยบังเอิญของคนสองคนเธอมาซ่อมรถที่นี่ หลังจากนี้อาจจะกลับมาล้างรถที่นี่อีก แต่ว่าผมกับเธอคงจะไม่เกี่ยวข้องอะไรกันอีก

ผมก้มหัวลงตั้งใจทำสีรถ หลายวันที่ผ่านมาผมทำแต่เรื่องจุกจิก เรื่องหนักๆ และบรรยากาศเงียบสงบ ทำให้ใจของผมสงบลง แต่อาจเป็นเพราะวันนี้ในร้านเงียบเกินไป ช่างคนอื่นให้ความสนใจกับเธอไม่มากก็น้อย เสียงอ่อนหวานเบาๆ ของเธอที่คุยกับเสี่ยวหวาก็เลยได้ยินกันทั้งร้านเหมือนผ้าไหมผืนหนึ่งมีสะท้อนแสงระยิบระยับ ลอยพลิ้วอยู่ด้านหลังของผม

คำว่าถานที่ใช้ ถ.ถุง กับคำว่าเจี่ยวที่แปลว่าจันทร์กระจ่าง เธออธิบาย

ผมใจลอยไปสักพักหนึ่ง และรู้สึกว่าเธอเหมือนจะสังเกตได้ และเธอเริ่มจ้องมองมาที่ผม ผมจึงหันหน้าไปทำงานต่ออย่างเฉยเมย

สุดท้ายเธอก็ไม่ได้มองมาทางนี้อีก

งานซ่อมรถของเธอเป็นงานง่ายมาก ผมเลยทำเสร็จเร็ว ผมเงยหน้าขึ้นมอง เธอยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์จ่ายเงิน ผมเดินผ่านเธอไปแบบไม่ได้สนใจอะไรและนั่งลงกับช่างซ่อมอีกหลายๆ คน ช่างอีกคนยื่นบุหรี่มาให้ผมสูบ ผมยังคงสูบบุหรี่อย่างช้าๆ มือของผมเต็มไปด้วยคราบน้ำมัน คราบน้ำมันกระจายไปทั่วกางเกงยีนที่มีรอยขีดข่วนเยอะมาก ทั้งรอยใหม่และรอยเก่า ผมมองดูมือของตัวเองเงียบๆ แต่เหมือนรู้สึกว่าสายตาของเธอจะมองมาทางผมตลอด

สักพักหนึ่ง เสี่ยวหวาวิ่งมาเหยาะๆ ด้วยรอยยิ้มแปลกๆ สะกิดไหล่ของผม “พี่อวี้ ขอปรึกษาพี่เรื่องหนึ่งได้หรือเปล่า”เสี่ยวหวากล่าว

“เรื่องอะไร” ผมถาม

เขามองไปทางที่ถานเจี่ยวยืนอยู่ เธอกำลังก้มหน้ามองโทรศัพท์อยู่ เธอท่าทางไม่สนใจอะไรเลย แต่เธอก็เป็นแบบนี้ตลอดอยู่แล้วเสี่ยวหวายิ้มแล้วพูดว่า “คุณถานท่านนี้ ยินยอมทำบัตรล้างรถมีมูลค่าสามร้อยหยวน และผมก็สามารถปิดยอดขายสำหรับเดือนนี้ได้แล้ว! แต่เธอมีข้อแม้ข้อหนึ่งว่า หลังจากนี้ต้องเป็นพี่อวี้เท่านั้นที่เป็นคนล้างรถให้เธอทุกครั้ง”

ผู้ชายข้างๆ หลายคนอึ้งไปเลย และทุกคนก็อดหัวเราะไม่ได้ เกือบจะโห่แซวขึ้นมา ผมก็คาดไม่ถึงว่าเธอจะยื่นข้อเสนอแบบนี้ ผมเงยหน้ามองท่าทีของพวกผู้ชาย เธอคงสังเกตได้แล้วว่าทุกคนกำลังมองเธออยู่ แน่นอนอยู่แล้วว่ามันก็มีคนบางคนมองมาที่ผมด้วยสายตาอิจฉา

แต่เธอทำหน้านิ่งๆ เหมือนกับไม่ได้ยินอะไร ถ้าไม่ตั้งใจดูจะไม่สังเกตเห็นเลยว่าแก้มทั้งสองของเธอแดง

เธอต้องการจะทำอะไร ลองใจ ท้าทาย ดูถูก หรือสงสาร ผมรู้สึกร้อนรุ่มอยู่ในอก แต่ก็เย็นลงมาทันทีผมตอบ“ล้างก็ล้าง ฉันยังไงก็ได้” ร้านนี้ไม่ได้ใหญ่ ผมคิดว่าเธอต้องได้ยินเสียงผมแน่นอน

จากนั้นผมก็ลุกขึ้น ลากสายยางไปล้างรถของเธอ หลังจากพวกช่างโห่แซวขึ้นมาก็ไม่ได้แซวอะไรต่ออีกเลย ผมยืนล้างรถอยู่หน้าประตูร้านตรงที่มีแสงไฟสว่างๆ เธอรออยู่ในร้านตลอดไม่ได้ออกมา

รถของเธอใหม่มาก เป็นรถรุ่นที่ต้องเป็นสาวน้อยไฮโซถึงจะซื้อได้ ในรถยังคงสะอาดพอ เรียบร้อย ที่นั่งด้านหลังวางหนังสือที่ยังไม่ได้แกะอ่านบางส่วน ทั้งหมดคือหนังสือแต่งโดยนามปากกาชีจู แล้วยังมีปากกาที่ใช้สำหรับเซ็นชื่อกล่องหนึ่ง แต่เบาะตรงที่นั่งคนขับมีรอยย่นเล็กน้อย และมีเส้นผมของเธอหลายเส้นร่วงอยู่ เบาะสำหรับที่นั่งอื่นๆ ก็ยังดูใหม่มาก แสดงว่าไม่ค่อยมีคนนั่ง ที่จริงแล้วเธออยู่คนเดียว ไปไหนมาไหนคนเดียว ไม่ค่อยมีเพื่อนไปไหนมาไหนด้วย

ผมค่อยๆ ล้างรถอย่างละเอียด จนมันสะอาดมากๆ แล้ว หลังจากล้างรถเสร็จ ผมโยนสายยางทิ้ง เสื้อกล้ามเปียกเกือบหมด ผมอยากจะถอดเสื้อออก แต่ก็เกรงใจเธอเลยไม่กล้าทำ

ขณะนี้เธอวางมือถือที่เล่นมาตั้งนานลงสักที เดินออกมาจากในร้าน เธอมองมาที่ผม แต่หลบสายตาผมนิดหน่อย ไม่ได้มองตรงมาที่ตัวผม ผมไม่รู้ว่าเธอหลบซ่อนอะไรอยู่ เธอพูดว่า “ขอบคุณนะคะ ช่างอวี้”

“ทำไมคุณถึงต้องระบุให้ผมเป็นคนล้าง” ผมจ้องมองเธอและถาม

“อ๋อ เพราะว่าช่างหวาบอกว่าฝีมือของคุณดีที่สุด” เธอตอบ

ผมโยนกุญแจให้เธอ เธอรีบเอื้อมมือออกมารับ

“งั้น...ลาก่อนค่ะ” เธอกล่าว

ผมไม่ได้พูดอะไร แล้วเดินตรงกลับไปในร้าน

ผมได้ยินเสียงสตาร์ทรถมาจากด้านหลัง ผมดึงเสื้อกล้ามที่เปียกอยู่ออกแล้วโยนมันทิ้งไว้ข้างหนึ่ง คว้าสายยางขึ้นมาเพื่อเอาน้ำราดหัว

ผมเคยชินกับชีวิตที่หยาบกร้านแบบนี้ไปแล้ว

เสียงน้ำหยุดลง ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องเหลียวหลังไปมองซึ่งก็เห็นอยู่ว่ารถของเธอเลี้ยวออกไปแล้วและกำลังขับออกจากพื้นที่ว่างหน้าประตู สายตามองผมอยู่จากไกลๆ ผมมองผ่านน้ำที่ค่อยๆ หยดลงมาจากเส้นผม และเห็นว่าดวงตาของเธอทั้งใสสะอาดและนิ่งสงบ

นั่นคือสายตาแบบที่ผู้หญิงมองผู้ชาย

รถของเธอขับออกไปแล้ว น้ำที่ไหลลงมาจากหัวของผมทำให้รู้สึกหนาวมากทันที ผมทิ้งสายยางไว้บนพื้น หยิบบุหรี่มวนหนึ่งที่เปียกแล้วครึ่งหนึ่งออกจากกระเป๋ากางเกงมาคาบไว้ในปาก

ที่แท้ เธอก็จำผมไม่ได้

เธอมองว่าผมเป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่ง แล้วยังระบุว่าให้ผมล้างรถของเธอด้วย

devc-c2311ff9-33047เมฆดำพบจันทร์กระจ่าง: Chapter 011 ตอนที่ 11