เมฆดำพบจันทร์กระจ่าง: Chapter 021 ตอนที่ 21

ตอนที่ 21 ถานเจี่ยว 4 (3)

เหมือนเขาจะรู้สึกว่าคำพูดของตัวเองแรงไปหน่อย “อธิบายรูปร่างของชายคนนั้นมาให้หน่อยครับ” เขากระแอมไอเบาๆ แล้วถาม

ฉันตั้งใจนึกไปครู่หนึ่งและอธิบาย เขาจดลงในสมุดอย่างรวดเร็ว

เขาถามคำถามอีกสองสามข้อ ฉันค่อยๆ ตอบไปทีละข้อ เขาก็ตั้งใจจดคำตอบของฉัน เวลาทำงานเขาตั้งใจทำงานมากและก็ดูจริงจังมากเช่นกัน คำพูดสั้นๆ ง่ายๆ แต่ได้ความหมาย มีเหตุผลชัดเจน หน้าตาเขาดูเป็นตำรวจที่ดูน่าเชื่อถือและพึ่งพาได้

สุดท้ายเขาก็ปิดสมุดโน้ตเล็กๆ ของเขา “กลับไปที่สถานีตำรวจกับพวกเรา คดีนี้พวกคุณจะต้องได้รับการสอบสวนอย่างละเอียด” เขาบอก แล้วเสริมอีกประโยคว่า “ตราบใดที่คุณเองไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคดีนี้ ก็จะไม่มีปัญหาอะไร”

เขาพาฉันเดินไปที่รถ ฉันก็อดไม่ไหว “ฉันจะได้อยู่บนรถคันเดียวกับอูอวี้ใช่ไหม” ฉันถาม

“ไม่ใช่” เขาตอบ

“อ้อ” ฉันว่า

เขาเงียบไปหลายวินาที แล้วพูดอีกว่า “อีกไม่กี่ชั่วโมงพวกคุณก็ได้รับการปล่อยตัว ทีนี้ก็เจอกันได้แล้ว”

น้ำเสียงของเขาฟังดูราบเรียบมาก ดูไม่ออกเลยว่าเขามีอารมณ์แบบไหน ฉันอยากอธิบายแต่ก็อธิบายไม่ถูก ก็เลยได้แต่ช่างมัน

อีกอย่างฉันก็ไม่รู้สึกว่าเขายังมีเยื่อใยอะไรกับฉัน ถึงอย่างไรพวกเราก็แค่ลองคบกันเพียงสองสัปดาห์เอง แม้แต่จับมือยังไม่เคยจับเลย เขาเป็นคนนิสัยดื้อรั้น มันก็เลยค่อนข้างเอาใจยากอยู่หน่อยล่ะนะ

รถตำรวจอีกคันพาอูอวี้ออกไปแล้ว ฉันเข้าไปนั่งบนเบาะหลังของรถที่เหลือคันนั้น แต่เดิมที่นั่งคนขับมีตำรวจคนหนึ่งนั่งอยู่แล้ว สือเยี่ยนเคาะให้เปิดกระจกรถ

“คุณนั่งข้างหลัง ผมขับรถให้เอง” เขาบอก

“ทำไมล่ะ” คนนั้นถาม

“อย่าถามมากเลย” สือเยี่ยนตอบ

ฉันแหงนหน้ามองฟ้า

เช้ามืดแล้ว รถตำรวจขับเร็วตลอดทาง ภาพของเมืองอันเงียบสงบล้วนผ่านไปด้านหลังของตัวรถ ตลอดทางตำรวจทั้งสองคนไม่พูดอะไรกันเลย ฉันมองหน้าของสือเยี่ยนจากด้านข้างที่สุขุมลุ่มลึกเหมือนรูปสลัก มองไปทางตำรวจอีกคนหนึ่งที่เค้าโครงหน้าแข็งทื่อเย็นชา สิ่งเหล่านี้เหมือนเป็นลักษณะพิเศษของพวกเขา

ลักษณะของตำรวจฝ่ายสืบสวน

ทันใดนั้น ในสมองของฉันเหมือนมีแสงสว่างวาบขึ้นมา

ฉันกระแอมให้คอโล่งแล้วพูดขึ้นว่า “เสิ่นสือเยี่ยน คุณเป็นตำรวจฝ่ายสืบสวน มาทำอะไรตรงนี้คะ”

“แล้วจะทำไมเหรอครับ” สือเยี่ยนถาม แต่ไม่ได้หันกลับมา

ฉันหัวเราะ “ถ้าเป็นคดีลักขโมยเด็ก คนที่ถึงจุดเกิดเหตุคนแรกควรเป็นตำรวจท้องที่ แต่ตอนนี้กลับเป็นพวกคุณ เสิ่นสือเยี่ยน คุณอยู่ฝ่ายคดีอาชญากรรม คดีธรรมดาทั่วไปพวกคุณไม่ได้รับผิดชอบอยู่แล้ว แสดงว่ามันคงไม่ได้เกิดขึ้นแบบนี้เป็นครั้งแรก นี่เป็นคดีต่อเนื่อง”

พวกเขาไม่ได้พูดอะไร

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง สือเยี่ยนก็พูดว่า “คุณไม่ควรถามเยอะขนาดนี้นะครับ”

ฉันถอยหลังกลับมาพิงเบาะแล้วนั่งไขว่ห้าง “ใครถามคุณ ฉันแค่คิดๆ ดูก็รู้แล้ว”

...

เรื่องที่เกิดขึ้นต่อจากคืนนี้เป็นไปตามที่สือเยี่ยนคาดไว้ ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ฉันถูกสอบสวนที่สถานีตำรวจ ฉันถูกสอบสวนไปหลายชั่วโมง แล้วถูกปล่อยตัวตอนฟ้าสว่าง

ถึงแม้ตำรวจจะถามทุกรายละเอียดแล้ว แต่ก็ยังถามกลับไปกลับมาอีกเรื่อยๆ การสอบสวนคดีขั้นพื้นฐานถือว่าเป็นได้ด้วยดี ฉันรู้สึกว่าพวกเขาหายสงสัยฉันแล้ว มีตำรวจที่มากับสือเยี่ยนถามข้อนี้ซ้ำๆ ว่า “คุณกับอูอวี้กำลังคบหากันเหรอ เราตรวจสอบจากข้อมูลของคุณในเน็ต คุณเป็นนักเขียนที่ทุกคนรู้จักดี รายได้ดี มีฐานะที่ดี ส่วนเขาเป็นแค่ช่างซ่อมรถที่มาจากต่างจังหวัด ไม่ใช่คนที่นี่ ทำไมคุณกับเขาถึงอยู่ด้วยกันกับเขาได้”

ตอนแรกฉันตอบแค่ว่า “ก็ชอบไง” ต่อมาพอเริ่มเหนื่อยกับการถูกถาม ฉันจึงเลือกที่จะบอกไปว่า “เขาหล่อ เขาดูดีมากๆ เขามีเสน่ห์กว่าผู้ชายคนอื่น ถึงเขาจะจนมากแต่ฉันก็จะต้องอยู่กับเขา”

ฉันไม่รู้ว่าอูอวี้ตอบคำถามนี้อย่างไร แต่ข้อดีของฉันมีเยอะมาก เขาคงตอบได้ไม่ยาก

เมื่อฉันตอบคำถามนี้ สือเยี่ยนก้มหน้าอย่างเดียว ใบหน้าของเขาดูไม่ดีเล็กน้อย ทำเอาฉันตั้งตัวไม่ถูก รู้สึกเหมือนทุกประโยคที่พูดจะกระทบเขาหมดเลย ฉันเดาว่าคนอื่นน่าจะไม่ทราบเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับเขา แต่ฉันก็ไม่อยากให้เขาบอกเรื่องนี้กับคนอื่นเหมือนกัน

เมื่อฉันได้รับการปล่อยตัว ก็ได้รับแจ้งว่าอูอวี้เองก็กลับบ้านไปแล้ว ฉันเงยหน้าขึ้นมองพระอาทิตย์ที่เพิ่งจะขึ้น ถึงจะไม่ได้หลับได้นอนทั้งคืนจนง่วงมากถึงขีดสุด แต่ในสมองยังคงมีบางอย่างที่กระจ่างชัดพัวพันอยู่

ถ้าอูอวี้ไม่ได้เป็นคนทิ้งโน้ตไว้ ฉันก็แทบจะสรุปได้แล้วว่า อาจจะเป็นผู้ชายแปลกๆ คนนั้น อาชญากรคดีต่อเนื่องที่ปรากฏตัวขึ้นในเวลาต่อมา

ทำไมเขาต้องล่อฉันไปสถานที่เกิดเหตุของตัวเอง ไปขัดจังหวะการก่ออาชญากรรมของเขา ฉันไม่ได้รู้จักเขามาก่อน จุดประสงค์เขาคืออะไรกันแน่

ฉันไม่รู้จะหาคำตอบได้จากไหน ไม่สามารถอธิบายได้ว่ารู้สึกอย่างไร

อย่างไรก็ตาม ก็ใช่ว่ามันจะไม่มีเงื่อนงำอะไรเลย

อูอวี้

เขาปรากฏตัวที่นั่นทำไม เขายังไม่ได้บอกเหตุผลกับฉัน ฉันรู้สึกได้ว่าเขาต้องรู้อะไรนอกจากนี้แน่ๆ

ฉันรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที นี่เป็นความรู้สึกแปลกๆ ฉันเพิ่งรู้จักกับเขาแค่สามวัน ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย แต่หลายสิ่งหลายอย่างที่ดูเหมือนฉันกับเขาต้องเกี่ยวข้องกันตลอด เขาหน้าตาเหมือนผู้ชายบนเรือคนนั้น ดูเหมือนกับมีความรู้สึกบางอย่างกับฉันที่ต่างไปจากปกติอยู่บ้าง หนำซ้ำเขายังอยู่ในสถานที่เดียวกับฉันทั้งๆ ที่เป็นที่ที่เขาไม่ควรอยู่

เขาเป็นใครกันแน่

ฉันตัดสินใจไปแล้ว รอฉันกลับบ้านไปนอนก่อนและฟื้นตัวเต็มที่ ฉันจะไปหาเขา และทำทุกอย่างให้มันชัดเจน