เมฆดำพบจันทร์กระจ่าง: Chapter 020 ตอนที่ 20

ตอนที่ 20 ถานเจี่ยว 4 (2)

ฉันเจ็บหนังหัวมาก เจ็บจนฉันชาไปทั้งตัว น้ำตาร้อนๆ ไหลออกมาจากตา ฉันลืมตาขึ้น มองเห็นแสงขมุกขมัวที่อยู่เหนือหัว ไม่รู้ว่าตัวเองมานั่งอยู่ในอ้อมแขนของอูอวี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

หลังของเขาติดกับกำแพง เขากอดเอวของฉันไว้ และกำลังก้มหน้ามองฉันอยู่ ส่วนฉันกำลังนั่งอยู่บนตักของเขา

ทันใดนั้นความรู้สึกชาก็แล่นพล่านไปทั่วร่าง มันก็เหมือนกับมีใครบางคนกำลังใช้ขนนกเขี่ยเบาๆ บนเอวของฉัน สายตาของเขาก็คือขนนกชิ้นนั้น ฉันผลักเขาออกจากตัวตั้งท่าจะลุกขึ้น แต่เขากลับกระชับกอดฉันให้แน่นขึ้น หัวใจฉันเต้นแรง รู้สึกว่าไม่สามารถเคลื่อนที่ไปไหนได้เลย

พวกเราพูดกันไม่กี่คำ เขานั้นต้องการจะเช็คดูบาดแผลที่ศีรษะของฉัน ในตอนนี้เองที่ฉันรู้สึกตื่นตัวขึ้นมา หนังศีรษะที่มีเลือดไหลออกมาเพราะโดนชายคนนั้นดึงจนผมหลุด มันคงจะดูน่าเกลียดมากๆ แน่ แล้วฉันจะปล่อยให้เขาเห็นมันได้ยังไง

ดังนั้นฉันจึงไม่ยอมเด็ดขาด

ฉันเงยหน้าขึ้นมา เห็นเขากำลังหัวเราะอยู่ “คุณหัวเราะอะไร” ฉันถาม

“ไม่มีอะไร แค่รู้สึกว่าคุณน่ารักมาก” เขาตอบ

ทันใดนั้นฉันก็พูดอะไรไม่ออกเลย เขาเองก็ไม่ได้พูดอะไรเหมือนกัน เราสองคนอยู่ใกล้กันมาก ฉันเกิดคันคางขึ้นมาเล็กน้อย เป็นเพราะนิ้วมือของเขาที่ลูบเบาๆ บนคางของฉัน

ฉันคิดว่าฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้ แต่ฉันกลับมานั่งอยู่ในอ้อมแขนของช่างซ่อมรถที่ฉันเพิ่งจะรู้จักได้ไม่ถึงวัน มันเป็นความรู้สึกที่ค่อนข้างคลุมเครือไม่ชัดเจน

ในดวงตาของเขาราวกับมีทะเลสีดำแห่งหนึ่งซ่อนอยู่ นิ้วมือของเขาหยุดชะงักอยู่บนหน้าฉัน ชั่วครู่หนึ่งฉันรู้สึกว่าเขาอยากจะจูบฉันหรือเปล่า แต่เขากลับลุกขึ้นยืนและประคองให้ฉันลุกขึ้น

“เพื่อให้ไม่มีปัญหาตามมา ถ้าตำรวจถาม ให้ตอบว่าเรากำลังเดทกันอยู่แถวนี้” เขากระซิบ

“โอเค” ฉันตอบ

ตอนนี้เองที่ฉันได้ยินเสียงไซเรนตำรวจดังขึ้น รถตำรวจจอดอยู่ที่ทางเข้าซอย และมีเจ้าหน้าที่ตำรวจหลายนายวิ่งออกมา

ฉันประคองเด็กขึ้นมาจากพื้น เด็กคนนี้คงจะกลัวเอามากๆ บวกกับร้องไห้จนเหนื่อย นอนตัวงอหลับอยู่ข้างตัวเราสองคน ฉันกับอูอวี้มองคนที่มายืนมุงอยู่รอบๆ เขาวางมืออยู่บนไหล่ของฉัน

ตำรวจหลายนายเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ ทันใดนั้นฉันก็เหลือบไปเห็นตำรวจนายที่สอง เขาตัวผอมสูงใบหน้าหล่อๆ อยู่ใต้หมวกตำรวจ หน้าตาดูคุ้นๆ หัวใจของฉันสั่นเล็กน้อย มันคงไม่ได้บังเอิญขนาดนี้หรอกใช่ไหม...ตำรวจคนนั้นก็มองเห็นฉันแล้ว เขาเองก็อึ้งไปเช่นกัน

เราสองคนจ้องมองกันสักพักหนึ่ง ฉันก็หลบตา แต่ก็ยังรู้สึกได้ว่าเขายังคงจ้องมองมาที่ฉันตลอดเช่นเดียวกับก่อนหน้านี้ ยืนนิ่งไม่ขยับเหมือนท่อนไม้ท่อนหนึ่ง

ทันใดนั้น อูอวี้ก็หันหน้ามามองฉัน สายตาของเขาดูลึกลับยากจะหยั่งถึง จากนั้นเขาก็หันไปมองเสิ่นสือเยี่ยน สือเยี่ยนเองก็สังเกตเห็นว่าตัวเองกำลังมองฉันอย่างไม่เหมาะสม เขาจึงย้ายไปมองที่อื่น

หัวหน้าตำรวจเข้ามารับตัวเด็กไป “คุณสองคนเป็นใคร” เขากล่าวหลังจากที่ตรวจสอบเด็กอย่างละเอียดแล้ว

“คนที่เดินผ่านมา” ฉันตอบ

“พวกเรามาจากถนนตรงหัวมุมด้านหน้า เห็นผู้ชายคนหนึ่งอุ้มเด็กวิ่งอยู่ พวกเราคิดว่าผู้ชายคนนี้ไม่ปกติ เด็กคนนี้ก็ไม่น่าจะใช่ลูกของเขา พวกเราเลยวิ่งไล่ตามมา” อูอวี้กล่าว

“แล้วผู้ชายคนนั้นล่ะ” เสิ่นสือเยี่ยนถาม

“หนีไปแล้ว” อูอวี้ตอบ

“ในยามวิกาลแบบนี้ พวกคุณสองคนมาทำอะไรในสถานที่เปลี่ยวๆแบบนี้” หัวหน้าตำรวจถาม

ฉันเหลือบไปที่เสิ่นสือเยี่ยน เขายังคงจ้องมองมาที่ฉัน ดวงตาใสกระจ่างและฉายแววฉงนสนเท่ห์

“เดทกัน” อูอวี้เงียบไปสักพักก่อนจะตอบ

ตำรวจอีกสองนายแสดงสีหน้าว่าเริ่มเข้าใจออกมาบ้างแล้ว สายตาของเสิ่นสือเยี่ยนนั้นก็เบนไปมองที่อื่น

ฉันเข้าใจถึงความอึดอัดของเขา

เพราะฉันมีเดทกับเขา แต่ฉันกลับทิ้งเขาไว้ ตอนนี้เขาเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ ดึกดื่นค่อนคืนดันมาเจอฉันแอบเดทกับผู้ชายอีกคนอยู่ ที่จริงแล้วฉันเองก็รู้สึกเสียหน้านิดหน่อย

“เจ้าเสิ่น สอบถามเหตุการณ์พวกเขาเพื่อบันทึกข้อมูล แล้วพากลับไปโรงพักเพื่อช่วยในการสืบสวน” หัวหน้าตำรวจกล่าว

“ครับ” เสิ่นสือเยี่ยนตอบ

แล้วฉันกับอูอวี้ก็ถูกแยกออกจากกัน ฉันยืนอยู่ที่เดิม อูอวี้ถูกนำตัวไปอีกฟากหนึ่งของซอย เสิ่นสือเยี่ยนเอาสมุดบันทึกขนาดเล็กออกมาพร้อมกับสืบสวนเขา พวกเราอยู่ห่างกันเกินไปฉันจึงไม่ได้ยินสิ่งที่พวกเขากำลังคุยกัน

แต่หน้าตาทั้งสองคนดูเครียดและนิ่งมาก ในที่สุดเสิ่นสือเยี่ยนก็เก็บสมุด และให้อูอวี้ขึ้นรถตำรวจ อูอวี้เงยหน้าขึ้นมามองฉัน ฉันทำมือว่าโอเคให้เขาเห็นเพื่อบอกว่าตัวฉันไม่เป็นไร เขาพยักหน้าแล้วเข้าไปในรถตำรวจ

เสิ่นสือเยี่ยนเป็นคนหัวดื้อ เขาจับประตูรถอยู่แต่สายตายังคงมองไปที่อื่นอยู่ตลอด ทำเหมือนว่าไม่ได้สังเกตเห็นการพูดคุยระหว่างฉันกับอูอวี้เลยสักนิด จากนั้นเขาก็เอาสมุดเล่มเล็กๆ เล่มนั้นออกมาอีก พลางเขียนบางอย่างลงไปในนั้น ดูเหมือนกำลังเตรียมพร้อมอะไรสักอย่างและเดินเข้ามาหาฉัน

ฉันยืนอยู่ตรงมุมกำแพง ไม่มีคนอื่นๆ อยู่รอบข้าง เสิ่นสือเยี่ยนกับอูอวี้สูงเกือบเท่ากัน แต่ฉันสูงเพียงแค่คอของพวกเขาเอง เขามองมาที่ฉันแล้วทำท่าวันทยหัตถ์จากนั้นก็จ้องมองสมุดเล่มเล็กพร้อมกับถามว่า “ขอชื่อนามสกุลครับ”

“เสิ่นสือเยี่ยน เรื่องพวกนี้คุณเองก็รู้ ทั้งชื่อฉัน อาชีพ ที่อยู่ ความสูง ความสนใจ งานอดิเรก มาตรฐานในการเลือกคู่ คุณรู้ทั้งหมด ทำไมยังจะต้องถาม” ฉันมองเขาพร้อมกล่าว

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง “สิ่งที่ผมไม่รู้คือสุดท้ายคุณจะเลือกช่างซ่อมรถคนหนึ่งเป็นแฟน” เขากล่าว

.... ฉันเงียบ