เมฆดำพบจันทร์กระจ่าง: Chapter 009 ตอนที่ 9

ตอนที่ 9 ถานเจี่ยว 2 (3)

เมื่อเขาเรียกช่างเสร็จ เวลาผ่านไปหลายนาที ฉันเพิ่งเห็นช่างคนหนึ่งลุกขึ้น เขาสูงมาก เกือบบังแสงสว่างซะมิด เขาใส่แค่เสื้อกล้ามและกางเกงยีน ดูแน่นมากและกล้ามเนื้อก็ดูฟิตมาก พอเหงื่อออกขณะทำงานดูตัวเขาออกจะแดงๆ แต่เอวเล็กมาก ฉันเกือบจะนึกภาพซิกแพคของเขา เพียงแค่กางเกงยีนง่ายๆ และสกปรก แต่เมื่อเขาใส่แล้วกลับออกมาเท่มากเหลือเกิน

ด้วยรูปร่างแบบนี้ ดูแล้วเหมือนว่ากำลังโดนรุกราน เห็นชัดว่าแค่คุณมองเขาเพียงแวบเดียว ใบหน้าก็คล้ายกับโดนบางอย่างที่แผ่วเบาสัมผัสครั้งหนึ่ง

หลังจากนั้นฉันแค่มองชั่วครู่เดียว ก็รีบย้ายสายตาไปที่อื่น ฉันรู้สึกว่าคิ้วและตาของเขาช่างบริสุทธิ์และหล่อเหลา แต่ในเวลาไม่นานนักหางตาของฉัน ก็เหลือบไปมองข้างหลังของเขาเองอีกครั้งหนึ่ง

เขาเดินผ่านหน้าฉัน

ผมหน้าม้าของเขายาวนิดหน่อย มันบังหน้าผากเวลาที่เขาหันหน้าไปอีกด้านหนึ่ง ฉะนั้นฉันจึงไม่สามารถมองเห็นหน้าตาของเขาได้ แต่เขาก็ไม่ได้ทักทายฉัน เหมือนไม่เห็นเจ้าของรถคนนี้ เขาก้มลงไปใช้นิ้วเช็ดฝุ่นด้านหน้ารถ รอยด้านในก็โผล่ออกมา นิ้วของเขายาวและเรียว ปลายนิ้วและร่องนิ้วมีรอยด้าน นี่คือมือที่หยาบกระด้างของช่าง ไม่รู้ทำไมฉันรู้สึกว่ามือของเขาดูเซ็กซี่…นิดๆ

เขายืดหลังขึ้นมา สวมถุงมือ ตัวฉันสูงยังไม่ถึงไหล่ของเขาเลย อยากจะใช้นิ้วสะกิดหลังของเขาจัง แต่ไม่รู้ทำไมถึงไม่กล้าสะกิดลงไป ได้แต่พูดว่า “ช่าง ซ่อมเสร็จหรือยังคะ”

“ครับ” เสียงของเขาเบาและแหบ เหมือนมีกลิ่นบุหรี่นิดหน่อย

“เท่าไรคะ” ฉันถามอีก

“แล้วแต่คุณเลย” เขาพูด

ฉันทำตาโตทันทีทันใด ช่างคนนี้มีบุคลิกแบบนี้เหรอ ฉันนึกในใจเล็กน้อย แล้วพูดว่า “สามร้อยได้ไหมคะ”

“ได้ครับ” เขาตอบและก้มตัวไปหยิบเครื่องมือ

ฉันก็ยืนนิ่ง

ทำไมยิ่งมองเขา ยิ่งรู้สึกว่าหน้าเขาช่างคุ้นตา

คงไม่ใช่หรอก ฉันมาร้านนี้ครั้งแรก ที่ผ่านมาฉันก็ไม่เคยรู้จักช่างซ่อมรถหรือช่างล้างรถ ฉันก็เลยเดินไปที่รถอย่างช้าๆ เขาเหมือนไม่ได้สนใจอะไรทั้งสิ้น ก้มหน้าทำงานตลอด

ฉันเดินถึงตรงด้านหน้าเขา เราสองคนห่างกันแค่หนึ่งถึงสองเมตร ฉันแอบพิจารณาเขา

ช่วงเวลานี้เขาก็เงยหน้าขึ้นทันที

ฉันตกใจทันที ความรู้สึกนั้นมันก็เหมือนกับหัวใจกำลังโดนกำปั้นทุบ

 ...

‘คุณมาคนเดียว จะรังเกียจไหมถ้าพวกเรานั่งจะทานข้าวเย็นโต๊ะเดียวกัน’

‘หนังสือแบบนี้มีแต่เรื่องความรัก ขยะ’

‘เธอไม่ใช่แฟน เธอเป็นน้องสาวแท้ๆ ของผม’

 ...

คิ้วและตาที่หล่อเหลาไร้เดียงสา เหมือนกันกับผู้ชายในความฝันของฉันสุดๆ ยังมีผมมีสีดำเงานั่น ตัวสูงตระหง่าน

แต่จะเป็นเขาไปได้อย่างไรล่ะ

ในใจของฉันยุ่งเหยิงวุ่นวายมาก

สายตาของเขานิ่งมาก มองฉันครั้งหนึ่ง จากนั้นก็ก้มหน้าทำงานต่อ ทำเหมือนเห็นคนที่ไม่เคยรู้จัก

ฉันคิดออกทันที หลังจากตกใจ ก็ดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว ไม่ เป็นไปไม่ได้ บัณฑิตเกียรตินิยมที่จบมหาวิทยาลัยมีชื่อเสียงคนหนึ่ง ก็ต้องก้าวหน้าไปถึงระดับสูงสุดในสังคมอย่างเป็นขั้นเป็นตอน กับช่างซ่อมรถที่อยู่ในระดับล่างสุดในสังคมคนหนึ่ง

แล้วพอดูให้ละเอียดก็พบว่าทั้งสองคนถึงแม้ว่าคิ้วและตาจะเหมือนกันมาก แต่ก็ยังแตกต่างกันอยู่ ผู้ชายคนนั้น ผิวเนียนมากและก็ผอมบาง จะมีกล้ามเนื้อทั้งตัวที่สร้างมาแข็งแรงแบบนี้ได้อย่างไร แต่ผู้ชายที่อยู่ข้างหน้านี้ เขามีหนวดสั้นๆ แก้มก็ผอมกว่า รูปหน้าก็ทั้งคมเข้มและแข็งแรงกว่าอีก

ก็เหมือนไข่มุกในห้องที่รูปร่างกลมและมันวาวอันหนึ่ง และหินดำที่อยู่นอกห้องชิ้นหนึ่ง

แค่ไม่กี่สัปดาห์ คนคนหนึ่งไม่ว่ารูปร่างหรือบุคลิกก็ไม่น่าจะเปลี่ยนแปลงได้มากขนาดนี้ พวกเขาไม่ใช่ คนเดียวกันแน่ๆ แค่หน้าตาคล้ายกันเท่านั้น

คิดได้แบบนี้ ทั้งตัวฉันก็ผ่อนคลายทันที ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า ถึงแม้ว่าจะเป็นแค่ช่างซ่อมรถธรรมดา แต่ก็หล่อกว่าผู้ชายบนเรือมากและเซ็กซี่กว่าด้วย

เวลานี้ ผู้ชายที่ยิ้มต้อนรับฉันเมื่อสักครู่ หยิบเก้าอี้หนึ่งตัวมาบอกว่าให้ฉันนั่งข้างๆ หลังจากนั้นก็เริ่มชวนทำบัตรล้างรถให้ฉัน ฉันบอกว่า ได้สิ ทำหนึ่งใบ เขาก็บอกว่า “งั้นคนสวยแค่บอกชื่อและเบอร์โทรศัพท์ให้ผมก็พอ”

“ถานเจี่ยว ถานที่สะกดด้วยถ.ถุง เจี่ยวที่แปลว่าจันทร์กระจ่าง” ฉันตอบ

แล้วก็บอกเบอร์โทรศัพท์ให้เขา

ไม่รู้ว่าความรู้สึกของฉันผิดหรือเปล่า หางตาเหลือบไปมองคนที่นั่งพื้นทำสีอยู่ เขาหยุดชะงักทันทีอย่างเห็นได้ชัด ฉันหันไปมองเขา แต่เขากลับก้มหน้าตั้งใจทำงานต่อไปอีกครั้ง

ฉันนึกในใจ เมื่อกี้คนอื่นเรียกเขาว่า พี่อวี้ พี่อวี้

สายตาของฉันหันไปทางกำแพง ทางโน้นมีป้ายชื่อของพนักงานอยู่

ชื่อที่สาม คือ ‘อูอวี้’ พูดถึงก็แปลกดี ฉันเห็นแล้วก็รู้สึกว่านี่คือชื่อของเขา

เรียบง่าย แต่มีความรู้สึกดีที่อธิบายไม่ถูก

ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ ฉันยังไม่เคยรู้ชื่อของผู้ชายคนนั้นบนเรือ