แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย: ตอนที่ 16 ฉันเป็นโรคอะไรหรือเปล่า ตอนที่ 16

ตอนที่ 16 ฉันเป็นโรคอะไรหรือเปล่า

“กรี๊ด!”

เสี่ยวเชี่ยนตกใจตื่นเพราะเสียงกรี๊ดแต่เช้าตรู่

เธอค่อยๆ เปิดตู้เสื้อผ้าอย่างไม่รีบร้อน ได้ยินเสียงหวีดร้องของฉวีเสวี่ยจากด้านล่าง เธอเริ่มเลือกเสื้อผ้า

ตู้เสื้อผ้านี้พื้นที่ว่างเหลือเยอะจนน่าสงสาร

มีเพียงแค่เสื้อผ้าสีเรียบๆ สไตล์ทั่วไปสองสามชุด

เธอเลือกชุดกระโปรงสีขาวออกมา แล้วม้วนผมเก็บ พอนึกได้ว่าตอนนี้ตัวเองไม่ใช่หมอแล้วก็ปล่อยผมลง แล้วรวบเป็นหางม้า

พอใต้ตาไม่คล้ำก็ดูสดชื่น ไม่ต้องแต่งหน้าหน้าก็ดูเต่งตึงมีคอลลาเจน

เธอเก็บที่นอนอย่างคล่องแคล่ว เปิดหน้าต่าง หน้าต่างของห้องใต้หลังคาอยู่ฝั่งหลังบ้าน

ฉวีเสวี่ยกับเฉินหลินยืนหันหน้าเข้าหากัน ฉวีเสวี่ยกำลังร้องไห้คร่ำครวญ

“ฮือๆๆ พี่เขย ฉันเป็นโรคที่รักษาไม่หายหรือเปล่า!”

“มันเกิดอะไรขึ้นเล่า!” น้ำเสียงของเฉินหลินก็ไม่ค่อยดี

เจี่ยซิ่วฟางไม่ได้กลับบ้านทั้งคืน เขาเล่นไพ่นกกระจอกมาหมดไปไม่น้อย พอกลับมาก็เจอฉวีเสวี่ยกวนใจ เข้าบ้านมาก็เอาแต่ร้องไห้ พูดจาไม่รู้เรื่อง ร้องจนเขารำคาญ

“วันนี้ฉัน...ฉี่เป็นสีแดง!”

เสี่ยวเชี่ยนแอบหมอบดูเหตุการณ์ตรงหน้าต่าง เธอดันแว่นตา

โอ๊ะ ฉวีเสวี่ยดวงดีแฮะ โอกาสแบบนี้มาเกิดกับเธอ น่ายินดียิ่งกว่าท้องเสียอีกนะ

“เป็นแบบนี้ไปได้ยังไง?” เฉินหลินมีเรื่องกวนใจเยอะพอแล้ว เริ่มแสดงน้ำเสียงรำคาญ

“ไตฉันมีปัญหาหรือเปล่า...พี่เขย ไปตรวจเป็นเพื่อนฉันที่โรงพยาบาลหน่อยสิ”

“มีเวลาที่ไหนกันเล่า ฉันยังต้องไปรับซิ่วฟางกลับมาอีก” ยัยเมียตัวดีคงเอาเขาไปฟ้องที่บ้านใหญ่โตแล้ว

โอ๊ะโอ รักกันจริง เสี่ยวเชี่ยนเอามือจับฟัน รู้สึกปวดนิดหน่อย

ไม่รู้ว่าบ้านไหนเปิดโทรทัศน์ตอนเช้า เสียงดังมาก เพลงประกอบละครยอดฮิตเปาบุ้นจิ้นวัยหนุ่มดังลอยมา เข้ากับสถานการณ์มาก

“ท้องฟ้าสีครามเหนือหัว ความเชื่อภายในจิตใจ ไม่ใช่เด็กที่ไร้เดียงสา แค่ไม่กลัวการต่อสู้ ทุกเรื่องขอแค่เข้าใจ นิสัยนั้นแก้กันยาก~”

เพราะกลัวคนอื่นจะมาเห็นเข้า ฉวีเสวี่ยกับเฉินหลินจึงแยกห่างจากกัน เสี่ยวเชี่ยนฮัมเพลงเบาๆ

“ขอแค่ความจริงปรากฏ ทุกอย่างก็จะคลี่คลาย”

เฉินหลินออกไปรับเจี่ยซิ่วฟางแล้ว เสี่ยวเชี่ยนแอบเข้าไปในห้องพ่อแม่อีกครั้ง เอากล้องถ่ายรูปออกมาแล้วลงไปชั้นล่าง

พอเห็นเสี่ยวเชี่ยนลงมาฉวีเสวี่ยก็วางกระจกลง

“เชี่ยนเอ๋อร์ ตื่นแล้วเหรอ”

“อืม เสียงร้องไห้ดังขนาดนั้น ไม่ตื่นได้ไง”

สายตาฉวีเสวี่ยเย็นชาทันที ยัยเด็กคนนี้นี่

“จะแต่งงานแล้วก็เปลี่ยนไปจริงๆ เลยนะ น่าเสียดาย ลูกสาวที่แต่งออกไปแล้วก็เหมือนน้ำที่สาดออกไป เชี่ยนเอ๋อร์ เธออารมณ์เสียมาระบายกับฉันก็ไม่เป็นไรหรอกนะ แต่ถ้าแต่งเข้าบ้านแม่ผัวแล้วเป็นแบบนี้ล่ะก็ จิ๊ๆๆ”

หน้ากากคนดีถูกถอดออกแล้ว คำพูดคำจาก็เริ่มเสียดแทง

เสี่ยวเชี่ยนไม่สนใจคำพูดยั่วอารมณ์ เธอเดินไปที่เคาน์เตอร์ ดึงฉวีเสวี่ยไปด้านหนึ่ง เปิดลิ้นชักแล้วหยิบเงินออกมา

“เอ๊ะ! ทำอะไรน่ะ! ทำแบบนี้ฉันจะฟ้องพ่อเธอนะ!” ฉวีเสวี่ยอยากจะแย่งเงินมา แต่เสี่ยวเชี่ยนเอาเงินใส่กระเป๋าพลางชายตามอง

“เสื้อขาดยังไม่พอใช่ไหม?”

ประโยคนี้พอพูดออกไป ความทรงจำอันเลวร้ายเมื่อคืนก็ผุดขึ้นมาในสมองของฉวีเสวี่ย

คนเราน่ะ หากมีรอยแผลในใจ แค่สะกิดนิดหน่อยแผลก็เปิดได้ง่ายๆ แล้ว เมื่อวานเสี่ยวเชี่ยนทั้งฉีกเสื้อทั้งเผาโต๊ะ เล่นเอาทั้งบ้านอึ้งกันไปหมด

“จริงสิ ฟังฉันนะ ฉี่สีแดงน่ะ ติดเชื้อทางเดินปัสสาวะก็นับว่าเบาแล้ว หรืออาจเป็นไตอักเสบ นิ่วในไต เนื้องอกในกระเพาะปัสสาวะ...จิ๊ๆๆ ดูท้องเธอสิ นูนออกมาอย่างนั้น เนื้องอกมันดันมาหรือเปล่า?”

ปั่นหัวฉวีเสวี่ยสำเร็จ เล่นเอาฉวีเสวี่ยหน้าซีดล้มลงไปนั่งบนเก้าอี้ เสี่ยวเชี่ยนเดินออกจากบ้านอย่างอารมณ์ดี

อืม คาดว่าวันนี้ฉวีเสวี่ยคงเอาแต่คิดเรื่องนี้ทั้งวันแน่ หาเรื่องใส่ตัว มันก็ต้องถูกเอาคืน

เสี่ยวเชี่ยนหาร้านขายอาหารเช้า สั่งเกี๊ยวน้ำหอมฉุยมาหนึ่งชาม ไม่กินให้อิ่มแล้วจะมีแรงไปคิดบัญชีได้ยังไง

กินอาหารเช้าแล้วก็เอาหนังสือตอบรับจากทางมหาวิทยาลัยไปที่ไปรษณีย์ ทางมหาวิทยาลัยจะส่งหนังสือตอบรับมาทางไปรษณีย์หลังจากการสอบเสร็จสิ้น ให้ใช้ใบตอบรับนี้ไปรับเอกสารที่ไปรษณีย์ จากนั้นก็ส่งเอกสารกลับไปที่มหาวิทยาลัยอีกที

เรื่องพวกนี้ชาติที่แล้วไม่มี

ถ้าไม่ได้ไปรับเอกสาร ทางไปรษณีย์จะตีกลับไปที่มหาวิทยาลัยหลังสิ้นสุดวันที่กำหนด ชาติก่อนตอนเธอจะกลับไปเรียนอีกครั้ง เนื่องจากเอกสารถูกตีกลับไปที่มหาวิทยาลัยแล้ว ครอบครัวของหนีเจี้ยนเหรินก็พยายามขัดขวางทุกวิถีทาง เธอเกือบถูกทางมหาวิทยาลัยปฏิเสธไม่ให้เข้าเรียน

โชคดีที่ได้รับการช่วยเหลือจากบุคคลลึกลับที่ช่วยเหลือเธอเรื่องเงิน ตอนที่เธอเขียนจดหมายไปหาเขาบอกว่าจะล้มเลิกแล้ว คนๆ นั้นก็ถามว่าเกิดอะไรขึ้น สุดท้ายตอบกลับมาประโยคเดียว วางใจได้ไปเรียนเถอะ

แล้วทุกอย่างก็เรียบร้อย

จะว่าไปหรือคนที่ช่วยเหลือเธอเมื่อชาติที่แล้วจะเป็นคนมีอำนาจนะ

ถึงจะเคยเจอกันครั้งหนึ่ง แต่เสี่ยวเชี่ยนก็จำหน้าตาไม่ได้แล้ว ตอนนั้นเธอเสียใจมาก อยากกระโดดน้ำตาย ถูกผู้ชายคนหนึ่งรั้งไว้ เขารับฟังสิ่งที่เธอเจอมา ตอนนั้นเธอเสียใจเอาแต่ร้องไห้ฟูมฟายจนดวงตาพร่ามัว ลืมใบหน้าของผู้มีพระคุณจนหมดสิ้น

แต่เธอจำได้ว่าลายมือของเขาสวยมาก เธอแอบจดจำชื่อของเขาตอนที่โอนเงินมา แต่พอถึงเวลาที่เธอมีกำลังพอจะตอบแทนบุญคุณได้ เขากลับเหมือนไอน้ำที่ลอยหายไป ชื่อไม่ตรงกับตัวบุคคล เขาโอนเงินให้เธอในนามของเพื่อนตัวเอง

หน่วยทหารเข้มงวดในการปกปิดข้อมูลส่วนตัวของทหารมาก หากเธออยากจะพบเขาไม่มีทางหาเจอ อยากตอบแทนบุญคุณก็ไม่รู้จะเริ่มตรงไหน

ยามเธอทุกข์ร้อนคนๆ นั้นช่วยชีวิตเธอเอาไว้ อีกทั้งยังให้เงิน ช่วยเธอสู้กับอิทธิพลของครอบครัวหนีเจี้ยนเหริน แต่กลับหายไปอย่างไร้ร่องรอยยามที่เธอตั้งตัวได้แล้ว อาจเพราะไม่อยากให้เธอตอบแทนบุญคุณก็เป็นได้ เป็นคนดีจริงๆ

หลังจากที่ส่งเอกสารกลับไปแล้ว เสี่ยวเชี่ยนก็ยืนคิดอยู่ตรงประตูไปรษณีย์

เหลือเวลาอีกหลายเดือนกว่าจะถึงช่วงเวลาที่เธอได้เจอกับคนจิตใจดีคนนั้น เธอไม่มีทางลืมวันนั้น พอถึงวันนั้นเธอจะไปที่แม่น้ำแกล้งทำเป็นจะกระโดดฆ่าตัวตายเพื่อล่อให้ผู้มีพระคุณออกมา ชาตินี้มีโอกาสเธอจะต้องตอบแทนบุญคุณที่ชาติที่แล้วไม่มีโอกาสได้ทำ

สำหรับเธอมีแค้นต้องชำระ แต่กับคนที่มีบุญคุณเธอไม่มีทางลืม หากไม่มีคนๆ นั้นก็คงไม่มีบอสสาวจอมร้ายกาจที่แข็งแกร่งที่สุดในชาติที่แล้ว

หลังจากทำทุกอย่างเสร็จเสี่ยวเชี่ยนก็ไปยังโรงเรียนมัธยมปลายที่เธอเคยเรียนอยู่ บอกยามที่ประตูว่าอาจารย์ที่ปรึกษาเรียกพบ แล้วเธอก็เข้าไปในโรงเรียนอย่างเปิดเผย

ตอนนี้เป็นช่วงปิดเทอมหน้าร้อน ภายในโรงเรียนไม่มีคน หอพักของอาจารย์อยู่ด้านหลังอาคารเรียน

โรงเรียนที่ว่างเปล่า บนพื้นราบมีลมหมุนเล็กๆ ก่อตัว เมื่อก่อนตอนเรียนเพื่อนๆ มักจะล้อเล่นกันอยู่บ่อยๆ ว่า ที่ตรงนี้เคยเป็นหลุมฝังศพมาก่อน ต่อมาถูกสร้างเป็นโรงเรียน ก็เลยชอบมีลมหมุนเกิดขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุแน่ชัด

เสี่ยวเชี่ยนไม่เชื่อเรื่องผีๆ ทั้งหลาย ตอนนี้เธอมาเกิดใหม่แล้ว พอเห็นลมหมุนพวกนี้ก็ไม่รู้สึกกลัวเลยสักนิด

จะผีหรือเทวดาก็ดี จะเลวได้ยิ่งกว่าคนที่จิตใจหยาบช้าหรือเปล่า?

อย่างเช่น พ่อที่ซ่อนใบตอบรับเข้ามหาวิทยาลัย หรืออาจารย์ที่ปรึกษาที่สมรู้ร่วมคิดกับพ่อ คนพวกนี้เลวเหลือเกิน

ความแค้นของเสี่ยวเชี่ยนที่มีต่ออาจารย์ที่ปรึกษาไม่ใช่แค่เรื่องที่สมรู้ร่วมคิดกับพ่อบอกว่าเธอสอบไม่ติดมหาวิทยาลัย ตอนนี้เธอจะคิดบัญชีรวบยอดทีเดียว