แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย: ตอนที่ 18 คัดไม่เสร็จก็คูณทบไปเรื่อยๆ! ตอนที่ 18
ตอนที่ 18 คัดไม่เสร็จก็คูณทบไปเรื่อยๆ!
ต่อหน้าความจริงที่ถูกเปิดเผย อาจารย์คนนี้ไร้เรี่ยวแรงที่จะตอบโต้
เสี่ยวเชี่ยนบังคับให้เธอถอยไปจนหลังติดกำแพง บนนั้นมีภาพอักษรพู่กันจีนแขวนอยู่
“ใช้คุณธรรมแบกรับทุกสิ่ง?” เสี่ยวเชี่ยนอ่านอักษรที่อยู่บนนั้น ใบหน้าของอาจารย์ซีดเผือดไปหมด
“บุรุษควรแข็งแกร่งดุจฟ้า พัฒนาตนอย่างไม่ลดละ มากด้วยคุณธรรมดั่งแผ่นดิน เพื่อแบกรับทุกสิ่ง มอบแด่อาจารย์ด้วยความชื่นชมอันสูงสุด บรรยายถึงคุณธรรมอันสูงส่งของคนๆ หนึ่ง ครูคะ บอกหน่อยสิคะ ทุกวันครูอยู่ต่อหน้าข้อความพวกนี้แล้วทำเรื่องแสนจะเปี่ยมมโนธรรมแบบนี้ ครูยังจะเหมาะกับคำว่า ‘อาจารย์’ อยู่อีกเหรอคะ”
เสียงของเสี่ยวเชี่ยนไม่ดัง หรือจะเรียกว่าอ่อนโยนก็ได้
เพียงแต่เสียงที่อ่อนโยนแบบนี้ บวกกับคำพูดที่เชือดเฉือน ได้ทำลายแนวป้องกันภายในจิตใจของอาจารย์ได้อย่างง่ายดาย
อาจารย์ที่ปรึกษาเอามือปิดหน้าร้องไห้แบบไร้เสียงออกมา
“อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกสำนักงานการศึกษากับทางโรงเรียนเลยนะ ครูยังมีลูกต้องเลี้ยง”
ตอนที่เฉินหลินมาหา เธอเองก็ลังเล
ผลสอบเข้ามหาวิทยาลัยของเสี่ยวเชี่ยนไม่ต่ำ สอนเด็กให้เก่งแบบนี้ขึ้นมาได้มีเงินรางวัลให้อาจารย์เช่นกัน
แต่เฉินหลินบอกกับอาจารย์ที่ปรึกษาว่า ที่บ้านฐานะลำบาก และยังบอกอีกว่าภรรยาของเขาป่วยเป็นโรคร้ายไม่มีเงินรักษา แล้วก็ยัดเงินให้ เงินนั้นเทียบกับเงินรางวัลแล้วไม่มากไม่น้อย เกินมาห้าสิบพอดี
อาจารย์ที่ถูกเสี่ยวเชี่ยนบังคับจนทำอะไรไม่ถูก พอเล่าเรื่องเงินห้าสิบหยวน เสี่ยวเชี่ยนก็หัวเราะ
“ครูทำลายชีวิตหนูทั้งชีวิตเพื่อเงินห้าสิบหยวนเนี่ยนะ?”
เหอๆ ต้นตอความทุกข์ทั้งหมดของเธอในชาติก่อน มีมูลค่าแค่ห้าสิบหยวน?
แล้วก็พ่อ ไม่สิ ต่อไปอย่าเรียกว่าพ่ออีกเลย ไม่คู่ควร!
ไม่ให้ลูกสาวเรียนต่อเพื่อจะเก็บเงินไว้ให้ลูกชาย แม้แต่คำพูดหน้าด้านโกหกว่าเมียตัวเองป่วยเป็นโรคร้ายยังพูดออกมาได้ เสี่ยวเชี่ยนจดจำเอาไว้ และตัดสินใจแล้วว่าจะเพิ่มดีกรีในการล้างแค้นเฉินหลิน
“เฉินเสี่ยวเชี่ยน ให้อภัยครูสักครั้งเถอะนะ ไม่มีครั้งหน้าอีกแน่นอน ไม่มีทาง...” ถ้าเรื่องถึงสำนักงานการศึกษา ชีวิตของเธอจบเห่แน่
“เรื่องแบบนี้ ครูทำเป็นครั้งแรก แต่เรื่องจัดให้เด็กที่เอาของมาให้ได้นั่งข้างหน้าคงทำมาหลายครั้งแล้วใช่ไหมคะ? หนูจะไม่อภัยให้กับคนที่รังแกหนู เพราะอภัยให้ครั้งหนึ่ง ความเจ็บปวดอีกหลายครั้งก็จะตามมา”
โรงเรียนเดิมควรเป็นที่ที่ไม่มีพิษมีภัยที่สุด แต่ความไม่ยุติธรรมบางอย่างก็เริ่มมาจากโรงเรียนนี่แหละ
“ครูหลบไป”
เสี่ยวเชี่ยนพูดจบก็ดันให้อาจารย์ถอยไปหลายก้าว ยกแก้วน้ำที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมาแล้วปาไปที่ภาพอักษรพู่กันจีน เสียงแก้วแตกละเอียดกระจัดกระจาย ทำเอาอาจารย์ตกใจจนกรีดร้อง
เสี่ยวเชี่ยนปาไปตรงอักษรที่เขียนว่า ใช้คุณธรรมแบกรับทุกสิ่ง คำว่าคุณธรรมขาดพอดี
“เงินที่พ่อให้ครู ครูต้องคืนให้หนู”
อาจารย์ตกใจจนไม่กล้าพูดอะไร รีบหยิบเงินออกมาห้าร้อยห้าสิบหยวน
“เฉินเสี่ยวเชี่ยน เรื่องเทปอัดเสียง...”
“นั่นน่ะเดิมทีหนูก็จะเอาไปฟ้องอยู่หรอก แต่ลูกสาวครูช่วยชีวิตไว้นะ หึหึ”
เสี่ยวเชี่ยนหยิบเงินมาแล้วชี้ไปยังรูที่เธอเพิ่งทำขาด
“ห้ามครูซ่อมรูปนี้เด็ดขาด ห้ามเปลี่ยนออก เศษแก้วทำความสะอาดซะจะได้ไม่บาดลูกครู ส่วนคุณธรรมที่มันสกปรกนี่ก็แขวนไว้แบบนี้ให้ครูเห็นไปนี่แหละ เวลาที่ครูคิดจะทำชั่วก็เงยหน้าดูนี่ซะ ถ้าหนูรู้ว่าครูกล้าทำลายอนาคตเด็กคนอื่นเพราะเงินอีกล่ะก็ เทปอัดเสียงถึงสำนักงานการศึกษาแน่”
อาจารย์ที่ปรึกษารีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว
เฉินเสี่ยวเชี่ยนในสายตาเธอในเวลานี้คือปีศาจดีๆ นี่เอง
เสี่ยวเชี่ยนมองคำว่าคุณธรรมที่เป็นรูด้วยสีหน้าที่ไร้ความรู้สึก
“คัดตำรากฎตระกูลเหยียน กฎตระกูลจู สิบวิธีเจิงกั๋วฟานสอนลูก คัดทุกวันอย่างน้อยวันละสิบหน้า เยอะกว่านั้นยิ่งดี ส่งมาให้หนูเดือนละครั้ง ถ้าคิดตามราคาร้านรับซื้อของเก่าตอนนี้ก็โลละสามเหมาหนึ่งจิน คัดครบแปดสิบสามจุดสามกิโล ครบจำนวนเงินห้าสิบหยวนเมื่อไร หนูก็จะส่งเทปอัดเสียงให้!”
อาจารย์ถึงกับงง
เป็นครั้งแรก...ที่เจอคนแก้แค้นด้วยวิธีแปลกประหลาดแบบนี้!
“เวลาที่นักเรียนทำไม่ได้อย่างที่ครูหวัง ครูก็ชอบลงโทษด้วยการให้คัดไม่ใช่เหรอ ตอนนี้หนูก็แค่ใช้วิธีเดียวกับครูลงโทษครูบ้าง หนูเรียนหนังสือมาสิบกว่าปี ก็เจอแบบนี้มาตลอด ครูคะ ครูคิดว่าชีวิตสิบกว่าปีของหนูที่ผ่านมามีค่าแค่ห้าสิบหยวนได้ หนูจะให้ครูรู้ว่าเงินห้าสิบหยวน จะว่าเบาก็ได้ หรือว่าจะหนักก็ได้เหมือนกัน!”
กระดาษเอสี่ห้าร้อยแผ่น หนักประมาณสองจุดหนึ่งห้ากิโลกรัม แปดสิบกิโลกรัมก็ต้องใช้กระดาษ หนึ่งหมื่นแปดพันแผ่น อย่างน้อยก็ห้าปีถึงจะคัดเสร็จ สมองอันชาญฉลาดของเสี่ยวเชี่ยนคิดคำนวณอย่างง่ายดาย
“ใช้เวลาห้าปีของครูแลกกับสิบสามปีของหนู หนูพูดได้หรือเปล่านะว่าตัวเองเมตตาสุดๆ แล้ว?”
ยามที่ตัวเองเหยียบย่ำบาดแผลคนอื่นอย่างสบายใจ ก็อย่าโทษที่คนอื่นใช้วิธีเดียวกันเอาคืน เพราะมันสมควรแล้ว
“เฉินเสี่ยวเชี่ยน สิ่งที่เธอสั่งฉันไม่มีเวลาทำหรอกนะ!”
“แล้วตอนที่ครูลงโทษนักเรียนให้คัด คิดบ้างหรือเปล่าว่านักเรียนมีเวลาไหม นักเรียนก็ต้องหลับต้องนอนเหมือนกัน ท่องไม่ได้ก็ให้คัด คัดผิดก็ให้คัดอีก คัดไม่เสร็จก็คูณทบเข้าไปเรื่อยๆ! นี่เป็นสิ่งที่ครูสอนหนูเองนะ! ตอนที่ครูลงโทษปากก็เอาแต่บอกว่าเพื่อตัวนักเรียน ตอนนี้ นักเรียนก็ทำเพื่อครูไงคะ”
อาจารย์นิ่งเงียบ คำพูดที่ตัวเองชอบใช้กับนักเรียนถูกคนเอามาใช้กลับบ้าง มันรู้สึกแย่แบบนี้นี่เอง
“ทำไม...เป็นหนังสือที่ใช้สอนลูกทั้งหมด”
“ตอนครูคัดให้ลูกสาวครูอยู่ข้างๆ ด้วย ห้ามเอาลูกไปฝากไว้ที่คนอื่น เลี้ยงเองนี่แหละ มีคนในบ้านอยู่เป็นเพื่อนจะได้ลดพฤติกรรมลักเล็กขโมยน้อย ถ้าเขาไปขโมยของอีกห้ามครูตีเขา ให้พามาท่องหนังสือพวกนี้ เขาคัดหนึ่งรอบ ครูคัดสองรอบ ให้เขามองครูคัด ค่ารักษานี่หนูไม่เก็บครูหรอก คิดซะว่าอย่างน้อยก็เคยเป็นอาจารย์ลูกศิษย์กัน หนูเป็นคนแยกแยะความแค้นกับบุญคุณออก”
ในที่สุดเธอก็รู้แล้วว่า เด็กคนนั้นที่ป่วยเป็นโรคชอบลักขโมยมีสาเหตุมาจากอะไร
“เฉินเสี่ยวเชี่ยน เรื่องที่ครูปิดบังผลคะแนนสอบเธอ ครูขอโทษ เธอจะทำอะไรครูครูก็ยอม แต่อย่าลากเอาลูกครูไปเกี่ยวข้องด้วยเลยนะ”
“แสดงบทแม่ที่ดีให้ใครดูเหรอ ลูกสาวครูเป็นโรคชอบลักขโมย เขาจะไปขโมยของที่ไม่มีประโยชน์กับตัวเองมาซ่อนไว้ ถึงแม้จิตใจภายในจะต่อต้าน แต่เขาก็ควบคุมตัวเองไม่ได้ ครูทำให้เขาเป็นแบบนี้เองนะ”
“เพ้อเจ้อ ฉันสั่งสอนเขามาตลอดให้เป็นเด็กดี...” ลูกสาวของเธอเป็นบาดแผลที่อยู่ในใจไม่อาจพูดออกไป
เธอกับสามีทำงานมีหน้ามีตา ลูกสาวมีนิสัยแบบนี้มาสองปีกว่าแล้ว ทั้งด่าทั้งตีทำมาหมด แต่อาการก็หนักขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายกลัวว่าถ้าเอาลูกไว้กับตัวจะทำให้งานของเธอและสามีไม่ราบรื่นจึงส่งไปให้ย่าเลี้ยง ปิดเทอมหน้าร้อนก็ไปรับกลับมา นึกไม่ถึงว่าก็ยังขโมยของอยู่
“โรคชอบลักขโมยมีสาเหตุของการเกิดโรค ถึงคนที่ป่วยจะเป็นเขา แต่สาเหตุที่ทำให้เขาป่วยกลับเป็นเพราะขาดความรักความอบอุ่นจากครอบครัว รวมถึงพฤติกรรมและคำพูดของพ่อแม่ที่ไม่ไปในทางเดียวกัน”
ดวงตาอันเฉียบคมของเสี่ยวเชี่ยนมองอาจารย์ที่ปรึกษา “เคยคิดไหมว่า คำสั่งสอนเป็นหมื่นครั้ง ยังสู้การลงมือทำเพียงครั้งเดียวไม่ได้ เวลาที่ครูบอกว่าการลักขโมยเป็นสิ่งไม่ดี แต่ในความเป็นจริงตัวเองกลับทำเรื่องไม่ดีเสียเอง สำหรับเด็กคนหนึ่งที่ความคิดยังไม่ตกผลึกได้มากนัก มันจะส่งผลยังไงบ้าง”
พ่อแม่คือครูที่ดีที่สุดของลูก