แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย: ตอนที่ 23 อย่าดูถูกสมองของผม แล้วก็อย่าให้ร้ายผู้หญิงคนนั้น ตอนที่ 23

ตอนที่ 23 อย่าดูถูกสมองของผม แล้วก็อย่าให้ร้ายผู้หญิงคนนั้น

เสี่ยวเชี่ยนพอเห็นผู้ชายสวมกางเกงขาสั้นลายดอกสองคนนี้พูดขอโทษก็แสดงสีหน้าไร้อารมณ์

“ฉันไม่ยกโทษให้พวกนายหรอก ไม่มีวัน”

ความแค้นเมื่อชาติก่อน การจากไปของลูกสาวสุดที่รัก จะให้อภัยง่ายๆ เพียงเพราะคำขอโทษที่ไม่จริงใจอย่างนี้เหรอ

แค้นนี้ไม่มีทางหายง่ายๆ ถ้าจะกำหนดเส้นตายให้กับแค้นนี้ล่ะก็ มันก็คือตลอดไป

เสี่ยวเชี่ยนออกจากตรงนั้นด้วยมาดนางพญาโดยไม่หันกลับไปมอง เธอหยุดตอนที่เดินผ่านอวี๋หมิงหลาง

“ผู้ชายที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน”

อวี๋หมิงหลางไม่โกรธ เสี่ยวเชี่ยนพูดเสียงเบาเสริมต่อท้าย

“...ขอบคุณนะ”

“ไม่เป็นไร”

พอเห็นเสี่ยวเชี่ยนจากไปพร้อมกับรูปถ่าย หลี่เจิ้นกับหนีเจี้ยนเหรินก็จิตใจร้อนรุ่มดั่งไฟเผา อวี๋หมิงหลางไม่น่าปล่อยพวกเขาไปง่ายๆ จึงทำได้แค่วิงวอน

“หมิงหลาง ปล่อยพวกพี่เถอะนะ ดูผู้หญิงคนนั้นสิ ยโสขนาดนั้น นายช่วยเขา เขายังไม่ขอบคุณเลย นายมาทะเลาะกับพี่น้องเพราะคนนอกมันไม่ดีหรอกนะ ปล่อยพวกเราเถอะ พี่จะอธิบายให้ฟัง”

อวี๋หมิงหลางขี้เกียจฟังว่าหลี่เจิ้นพูดอะไร เขาเห็นเสี่ยวเชี่ยนเดินจากไป ก็รู้สึกแค่ว่าเงาหลังของเธอนั้นดูโดดเดี่ยว

ปกติผู้หญิงที่เจอเรื่องแบบนี้ถ้าไม่ร้องไห้ก็อาละวาด แต่เธอนิ่งมากรู้จักหาวิธีปกป้องตัวเอง แต่วิธีหาหลักฐานที่อันตรายแบบนี้ ไม่ควรพาคนในครอบครัวมาช่วยหน่อยเหรอ?

แต่คนในครอบครัวเธอกลับอยากขายเธอทิ้ง แม้แต่เรื่องหาหลักฐานยังปล่อยให้เธอมาทำคนเดียว

ผู้หญิงคนหนึ่งที่แข็งแกร่งเกินไปเป็นไปได้อยู่อย่างเดียวก็คือ ไม่มีใครรักและเอาใจใส่ อวี๋หมิงหลางอยู่ๆ ก็รู้สึกปวดใจ

ถ้ามีคนรักและเอาใจใส่เธอหน่อย ความเหงาและความโดดเดี่ยวที่อยู่ในตัวเธอจะลดลงไหม?

แต่เวลานี้หลี่เจิ้นเอาแต่ส่งเสียงวิงวอนจนอวี๋หมิงหลางต้องหันหน้ากลับมามองคนขี้ขลาดสองคนที่ถูกคุมไว้ เขาผ่อนแรงที่เท้า แล้วพูดกับหนีเจี้ยนเหรินที่เปลือยท่อนบน

“ไสหัวไป!”

หนีเจี้ยนเหรินตกใจจนขาอ่อนไปหมด

เขาไม่รู้ว่าผู้ชายที่ดุดันคนนี้โผล่มาจากไหน ถึงจะดูดี ดูหล่อ ดูแมนก็ตาม...

อดไม่ได้ที่จะทำเนียนแอบมองอวี๋หมิงหลางอีกสักหน่อย

อวี๋หมิงหลางรู้สึกขยะแขยงสายตากะลิ้มกะเหลี่ยของหนีเจี้ยนเหริน จึงยกเท้าขึ้นแล้วถีบไปอีกรอบ จนหนีเจี้ยนเหรินร้องออกมาแล้ววิ่งออกไปโดยไม่หันกลับมามองอีก

ฮือๆ ก็หล่ออยู่หรอก แต่โหดเกิ๊น แล้วยังดูเป็นพวกชอบใช้กำลังด้วย!

“ห้ามกลับห้อง ออกไปเลย!” คำพูดของอวี๋หมิงหลางทำให้หนีเจี้ยนเหรินยิ่งวิ่งไวขึ้นโดยไม่สนแล้วว่าอวี๋หมิงหลางจะจัดการหลี่เจิ้นยังไง

ไม่มีคำสั่งของอวี๋หมิงหลางหนีเจี้ยนเหรินก็ไม่กล้ากลับห้องไปเอาเสื้อผ้าตัวเอง จึงต้องใส่แต่กางเกงขาสั้นลายดอกวิ่งออกไปนอกโรงแรม เป็นวันที่น่ากลัวจริงๆ ปีศาจสาวมาก่อน แล้วตามมาด้วยอสูรร้าย

ไล่หนีเจี้ยนเหรินไปได้แล้ว อวี๋หมิงหลางก็มองหลี่เจิ้นด้วยสายตาเย็นชา

หลี่เจิ้นยิ้มให้ “หมิงหลาง งั้นพี่ก็ขอกลับนะ”

เขาหันเดินไปทางห้องตัวเอง แต่นึกไม่ถึงว่าอวี๋หมิงหลางก็ตามมา พอได้ยินเสียงอวี๋หมิงหลางล็อคประตู หลี่เจิ้นก็ขาสั่น

“เล่าเรื่องผู้หญิงคนเมื่อกี๊มา”

“เขาชื่อเฉินเสี่ยวเชี่ยน เป็นเพื่อนของหนีเจี้ยนเหริน ชอบหนีเจี้ยนเหริน คอยตามตื๊อไม่หยุดหย่อน พี่กับหนีเจี้ยนเหรินเป็นเพื่อนร่วมงานกัน ไปเล่นไพ่นกกระจอกกันมาเหนื่อยๆ เลยมาพักที่โรงแรมแปบนึง แล้วผู้หญิงบ้าคนนั้นก็เข้ามา พูดจาเลอะเทอะ ดูสิเข้าใจผิดกันไปหมดแล้ว”

หลี่เจิ้นพูดให้ตัวเองพ้นมลทิน

ที่แท้เธอก็ชื่อเสี่ยวเชี่ยน ชื่อเพราะจัง...อวี๋หมิงหลางแอบคิด สายตาอันคมกริบของเขากวาดไปทั่วห้อง บนพื้นมีถุงที่ถูกฉีกออก

หัวเตียงมีกระดาษชำระวางอยู่ บนเตียงสำหรับหนึ่งคนยุ่งเหยิงไปหมด เสื้อผ้าของสองคนถูกโยนเรี่ยราดตั้งแต่ห้องน้ำไปจนถึงข้างเตียง

อวี๋หมิงหลางได้ยินหลี่เจิ้นพูดให้ร้ายเสี่ยวเชี่ยน จนในที่สุดเขาก็เอ่ยปาก

“หลี่เจิ้น”

“น้องชาย มีอะไรเหรอ?”

ตามมาด้วยหมัดเหล็กของอวี๋หมิงหลาง

“อย่าดูถูกสมองของผม แล้วก็อย่าให้ร้ายผู้หญิงที่พวกนายทำร้ายด้วยการทำพฤติกรรมโสมม!”

ประโยคสุดท้ายคือหัวใจหลัก

หลี่เจิ้นถูกอวี๋หมิงหลางต่อยจนเห็นดาว อวี๋หมิงหลางนึกถึงแผ่นหลังที่โดดเดี่ยวของเสี่ยวเชี่ยนจึงยิ่งโกรธผู้ชายที่ไร้ยางอายคนนี้

เขาปล่อยหนีเจี้ยนเหรินไปเพราะนั่นเป็นคนนอก แต่หลี่เจิ้นคนที่หน้าไม่อายคนนี้เป็นครอบครัวเดียวกันกับเขา คนในครอบครัวทำเรื่องที่น่าอับอายขนาดนี้เขาไม่ปล่อยไว้แน่

ดังนั้นอวี๋หมิงหลางตัดสินใจแล้วว่าจะใช้วิธีจัดการตรงๆ เพื่อระบายความแค้นให้เสี่ยวเชี่ยน

เขาหักข้อนิ้ว ทั้งเตะทั้งต่อยหลี่เจิ้นประหนึ่งเป็นกระสอบทราย!

“อ๊าก! อวี๋หมิงหลาง นายบ้าไปแล้ว! ฉันเป็นพี่นายนะ!”

หลี่เจิ้นไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอวี๋หมิงหลาง อวี๋หมิงหลางออกแรงหนักมากจนหลี่เจิ้นคิดว่าตัวเองต้องตายด้วยน้ำมือของน้องชายคนนี้แน่

“เขาเป็นคนนอกนะ! ฉันเป็นพี่ชายนายนะ!”

“ผมไม่มีพี่ชายแบบนี้!” อวี๋หมิงหลางออกหมัดแล้วพูดเสริมขึ้นในใจ

เธอไม่ใช่ ‘คนนอก’ ไปตลอดหรอก...

เสี่ยวเชี่ยนพอออกมาแล้วก็ตรงไปที่ตลาดค้าส่งสินค้าจิปาถะที่ใหญ่ที่สุดของเมือง Q แล้วไปยังร้านขายส่งสินค้าสำหรับร้านถ่ายรูปเพื่อซื้ออุปกรณ์ล้างรูปอย่างง่าย เธออยากล้างรูปพวกนี้ด้วยตัวเอง

เมื่อกลับถึงบ้านประตูร้านถูกล็อคไว้ ฉวีเสวี่ยไม่อยู่ ไม่รู้ว่าหลอนคำพูดของเสี่ยวเชี่ยนจนต้องไปตรวจที่โรงพยาบาลหรือเปล่า แต่นั่นไม่สำคัญ

เสี่ยวเชี่ยนไขกุญแจเข้าบ้านแล้วไปยังห้องของตัวเอง ล็อคห้องให้สนิท ปิดผ้าม่าน เปลี่ยนห้องให้กลายเป็นห้องมืด จากนั้นก็หยิบอุปกรณ์ล้างรูปอย่างถุงมืด ถังเล็กออกมาวาง จากนั้นก็เริ่มเทน้ำยา Blix ผงล้างฟิล์ม เป็นต้น พอเสร็จแล้วก็เริ่มล้างรูป

ชาติที่แล้วเธอรักในการถ่ายภาพ หลังจากคลอดลูกสาว ถึงจะมีกล้องดิจิตอลที่สามารถปริ๊นท์ภาพออกมาได้เลย แต่เธอชอบรูปภาพที่ล้างออกมาจากกล้องฟิล์มมากกว่า เธอฝึกล้างรูปจนคล่องเพื่อลูกสาวของเธอเอง

ตอนนี้เธอได้ใช้เทคนิคที่เดิมฝึกเพื่อลูกสาวมาล้างแค้นผู้ชายเลว ประสบการณ์เต็มเปี่ยม

เธอไม่ได้ซื้อเครื่องขยายภาพ มันแพงเกินไป แต่ล้างรูปขนาดเล็กออกมาก็เพียงพอที่จะมองเห็นภาพได้ชัด

ผู้หญิงหากเข้มแข็งได้จนถึงจุดหนึ่งแล้วยังต้องการผู้ชายอีกเหรอ? เสี่ยวเชี่ยนคิดอยู่ตลอดเวลาที่จัดการเรื่องพวกนี้

เธอรู้สึกว่าตัวเองไม่ต้องการผู้ชาย แต่ภาพเหตุการณ์ที่อวี๋หมิงหลางใช้กำลังเพื่อช่วยเธอเมื่อครู่ปรากฏขึ้นมาในหัวอีกครั้ง

เขาลากเธอไปไว้ข้างหลังเพื่อปกป้อง พอมองแผ่นหลังของเขาแล้วเสี่ยวเชี่ยนรู้สึกปลอดภัย

แต่ผู้ชายกับผู้หญิงอยู่ด้วยกันมีแค่ความปลอดภัยจะพอหรือ?

เสี่ยวเชี่ยนไม่อยากคิดไปไกล เพราะเธอพบว่า เวลาที่เธอคิดเรื่องของอวี๋หมิงหลางตามลำพังโรคชอบล้างมือก็จะกำเริบ

เรื่องราวมาถึงขั้นนี้ เสี่ยวเชี่ยนรู้ว่าตัวเองหันหลังกลับไม่ได้แล้ว ต้องจัดการเรื่องต่อให้จบ ห้ามไขว้เขวเด็ดขาด

เธอเขียนข้อความวางใส่ในกล่องสบู่ที่เฉินหลินซ่อนจดหมายตอบรับไว้

เก็บฟิล์ม เอากล้องไปวางที่เดิม อุปกรณ์ที่ใช้ล้างรูปถูกนำใส่ถุงเพื่อเอาออกไปทิ้ง

เสี่ยวเชี่ยนออกจากบ้านเดินไปยังตู้โทรศัพท์สาธารณะแล้วโทรหาหนีเจี้ยนเหริน

“ออกมา ฉันอยากเจรจาธุรกิจกับนายหน่อย”

หนีเจี้ยนเหรินพอรับสายของเสี่ยวเชี่ยนก็ใจหายวาบ เอามือกุมท้องที่เจ็บเพราะถูกอวี๋หมิงหลางอัด

“เฉินเสี่ยวเชี่ยนยัยผู้หญิงเสียสติ แกคิดจะทำอะไรกันแน่?!”