แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย: ตอนที่ 25 บังคับจูงมือ ตอนที่ 25
ตอนที่ 25 บังคับจูงมือ
หนีเจี้ยนเหรินเดินเข้ามาก่อนอวี๋หมิงหลางหนึ่งนาทีโดยที่ไม่รู้เลยว่าอวี๋หมิงหลางที่กำลังโมโหเดินตามเข้ามา
พอเห็นเสี่ยวเชี่ยนยืนขึ้นเดินออกไปโดยไม่หันกลับมามอง หนีเจี้ยนเหรินก็ยื่นมือไปจะคว้าแขนเธอไว้ แต่กลับถูกอวี๋หมิงหลางพุ่งเข้ามาเอามือปัดทิ้ง
อย่ามายุ่งกับฝาแฝดจิวจี้เยียกไอ้ผู้ชายสกปรก!
อวี๋หมิงหลางจับแขนเสี่ยวเชี่ยน เสี่ยวเชี่ยนพยายามผลักเขาออก
“อย่ามาแตะตัวฉัน!”
อวี๋หมิงหลางทำเหมือนไม่ได้ยิน จับมือเสี่ยวเชี่ยนไว้ แล้วมองหนีเจี้ยนเหรินอย่างเย็นชา “คุณไปได้แล้ว รูปกับฟิล์มผมจะให้เธอเอาคืนให้”
“แล้วเงิน...” หนีเจี้ยนเหรินเห็นอวี๋หมิงหลางก็เข่าอ่อน
“อย่าพูดจาไร้สาระ เธอไม่เอาเงินสกปรกของคุณหรอก ไสหัวไป!”
พอได้ยินอวี๋หมิงหลางออกคำสั่ง หนีเจี้ยนเหรินก็รีบวิ่งหน้าตั้ง
เสี่ยวเชี่ยนได้ยินอวี๋หมิงหลางพูดแบบนี้ก็รู้เลยว่าเขารู้แผนการของเธอแล้ว ด้วยความโกรธจึงผลักเขาออก แต่กลับไม่เป็นผล
“นายคิดจะทำอะไรเนี่ย! ฉันกับนายไม่ได้เกี่ยวข้องกัน! อย่ามายุ่งเรื่องของฉันได้ไหม!”
เธอทำอะไรเขาไม่ได้เพราะแรงเขาเยอะกว่า ผลักยังไงก็ไม่สะทกสะท้าน
อวี๋หมิงหลางลากเธอออกไปที่รถของเขา เปิดประตู ดันเธอเข้าไปนั่งที่เบาะข้างคนขับ แล้วตัวเองก็ขึ้นรถ
เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกเจ็บที่ถูกเขาผลักเข้ามาในรถ อยากจะเปิดประตูลงแต่กลับพบว่าเขาล็อคประตูไว้ เธอยื่นมือไปจะไปกดปุ่มปลดล็อคส่วนกลาง อวี๋หมิงหลางเห็นแล้วก็รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้รู้เรื่องพวกนี้ด้วย เขาขังเธอไม่ได้?
ก็ไม่แปลกหรอก!
เสี่ยวเชี่ยนไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองถึงถูกพามาขึ้นรถ จากนั้นเธอก็เห็นผู้ชายที่น่ารำคาญคนนี้หยิบเชือกออกมาจากไหนไม่รู้ ท่าทางคล่องแคล่ว ฟึ่บฟั่บจับเธอมัดเอาไว้
มัด เอา ไว้!
โมโหแทบระเบิด!
“นายกล้าเอาเชือกที่ไว้ใช้มัดคนชั่วมามัดฉัน?!”
“คุณทำตัวดีๆ สิ ไม่หนีผมก็ไม่มัดหรอก” ตอนที่อวี๋หมิงหลางจับเธอมัด ได้สัมผัสกับมือเล็กๆ ขาวๆนุ่มๆ ของเธอหลายครั้ง
“ไปจับยายที่บ้านไป! เราสนิทกันเหรอ? ฉันรู้จักนายเหรอ?” เสี่ยวเชี่ยนใจเย็นได้กับทุกคน
แต่กับตาทึ่มอวี๋ไม่ใช่ พอใจร้อนขึ้นมา ก็พูดจาหยาบคายขึ้นมา
อวี๋หมิงหลางหันไปมองเธอด้วยใบหน้าเคร่งขรึม เขาอยากจะหยิกแก้มเธอนัก แต่แบบนั้นดูจะเกินไป ตอนนี้ยังไม่สนิทกัน “ห้ามเล่นถึงผู้อาวุโส!”
เสี่ยวเชี่ยนมองบน “งั้นไปจับพ่อนายไป!”
“คุณอยากรู้ไหมว่าหน่วยเราอุดปากคนยังไง?”
เสี่ยวเชี่ยนกลัวเขาเอาถุงเท้าเหม็นๆ มายัดปาก เลยได้แต่กลืนความโกรธลงไป
“นายคิดจะทำอะไรกันแน่! กักขังหน่วงเหนี่ยว ลักพาตัว มันผิดกฎหมายทั้งนั้น! ทหารเขาทำกันอย่างนี้เหรอ?”
“แล้วที่คุณเอารูปคนอื่นมาขู่กรรโชกเอาเงินมันก็ผิดกฎหมายเหมือนกัน!” ถ้าเมื่อครู่เขาไม่ได้ยินเข้าพอดี ผู้หญิงคนนี้จะก่อเรื่องใหญ่อีกแค่ไหนกัน!
“พวกมันไม่ใช่คน! แล้วก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับนายด้วย รีบปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!” เธอไปทำอะไรไว้กันเนี่ย ถึงได้ถูกตานี่ติดหนึบเป็นกอเอี๊ยะแบบนี้!
นี่ถ้าใครมาเห็นเธอถูกมัดไว้แบบนี้ อาจคิดว่าเธอกับเขาเล่นซาดิสม์กันอยู่...
ชื่อเสียงได้ป่นปี้กันหมด!
ผู้ชายที่ไร้ยางอายคนนี้ เธอจะจำเอาไว้
“พวกเขาไม่ใช่คนย่อมมีหนทางอื่นเล่นงานพวกเขา แต่ไม่ใช่การใช้วิธีที่ผิดกฎหมายมาล้างแค้นคนอื่น”
อวี๋หมิงหลางรู้ว่าเธอเจออะไรมาบ้าง และก็เข้าใจถึงความโกรธของเธอ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะปล่อยให้เธอทำลายอนาคตตัวเองได้ตามอำเภอใจ
ผู้หญิงดีๆ คนหนึ่ง ถ้าต้องมาทำเรื่องแบบนี้เพราะผู้ชายเลวๆ สองคน ต่อไปต่อให้ล้างยังไงก็ไม่สะอาด
“ถ้าฉันได้เงินมาแล้วฉันจะทำแบบนั้นอีกทำไม?” เสี่ยวเชี่ยนเกลียดที่ตานี่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย
เธอไปเรียนต้องใช้เงิน พ่อที่แล้งน้ำใจคนนั้นไม่มีทางให้แน่ ต่อให้แม่จะโวยวายเอาเงินก็คงเอาไม่ได้เท่าไร อีกอย่าง นี่เป็นสิ่งที่ผู้ชายเลวคนนั้นติดค้างเธอ ชาติที่แล้วเธอถูกเขาข่มขู่เอาเงินถึงห้าล้าน ตอนนี้เธอเอาแค่ห้าหมื่น มันดูไม่เหมาะตรงไหน?
และประเด็นที่สำคัญที่สุดก็คือ มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับตาคนนี้เลยสักนิด!
“ไม่ว่าเหตุผลของคุณจะคืออะไรก็ไปข่มขู่เอาเงินจากคนอื่นไม่ได้ ตอนนี้รีบเอาฟิล์มออกมา”
“ฉันไม่ให้!”
“ไม่ให้ก็มัดไว้อย่างนี้แหละ!”
เสี่ยวเชี่ยนถลึงตามอง
“มีสิทธิ์อะไร?”
รู้จักแยกแยะไหมเนี่ย ตานี่ช่วยคนอื่นรังแกเธอ? ใครจะรังแกเธอก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่เขา...เดี๋ยวนะ ประโยคนี้มันดูแปลกๆ แต่ช่างเถอะ
ที่สำคัญก็คือ ตอนนี้เสี่ยวเชี่ยนหงุดหงิดมาก
“เพราะผมเห็นแล้วไง จะไม่สนไม่ได้”
“งั้นฉันไม่พูดแล้ว! เก่งนักก็เอาฉันไปส่งให้ตำรวจเลย”
“ผมไม่ทำแบบนั้นหรอก แต่คุณต้องเอาของออกมา”
“ตีให้ตายก็ไม่ให้ ตีฉันให้ตายเลยสิ” เสี่ยวเชี่ยนเชิดหน้าอย่างเอาเรื่อง
“ผมไม่ตีคุณหรอก ผมไม่ทำร้ายผู้หญิงด้วย” อวี๋หมิงหลางหูแดง เธอเชิดหน้าเหมือนกำลังท้าทายเขา
แต่มุมนั้น มองแล้วคล้ายกับว่า อยากให้เขาเข้าไปจูบ
ปากเล็กอมชมพู ดวงตาสวยได้รูป แล้วยังไฝเม็ดนั้นที่ดึงดูดสายตาคน...
“นายไม่ทำร้ายผู้หญิง แล้วนายมัดฉันไว้ทำไม? ฉันเจ็บมือนะ!”
“เอาของออกมา แล้วจะปล่อยไป”
“โอ๊ย! นายนี่มันบ้าจริง!”เสี่ยวเชี่ยนเอาหัวกระแทกเบาะ
นี่เธอไปล่วงเกินเทพองค์ไหนไว้ ถึงได้เรียกให้ตากอเอี๊ยะนี่มาติดหนึบกับเธอไว้แบบนี้?
เพื่อที่จะแสดงออกถึงความไม่พอใจ เสี่ยวเชี่ยนตัดสินใจใช้วิธีไม่ให้ความร่วมมือกับตาทหารคนนี้
ไม่พูด ไม่คุย ไม่ขอร้อง
อวี๋หมิงหลางก็ไม่บังคับ เธอไม่พูด เขาก็ไม่พูด รถถูกขับผ่านตัวเมืองไปจนถึงหมู่บ้านแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากหน่วยทหาร คนเฝ้าประตูพอเห็นรถของเขาก็รีบเปิดเหล็กกั้นให้เข้าไป
ที่นี่ไม่ใช่ที่พักของหน่วยทหาร แต่คนที่ซื้อบ้านในนี้ส่วนใหญ่เป็นคนของหน่วยทหาร
อวี๋หมิงหลางจอดรถที่หน้าบ้านของตัวเอง แก้เชือกที่มัดเสี่ยวเชี่ยนไว้ เสี่ยวเชี่ยนพอลงจากรถได้ก็วิ่ง
วิ่งไปได้สองก้าวก็ถูกจับไว้ เขาจับมือเธอ เธอออกแรงสะบัดยังไงก็ไม่หลุด สุดท้ายก็ถูกเขาจูงมือไป
ผู้ชายหน้าด้าน!
เสี่ยวเชี่ยนหน้าแดง
อยากดิ้นให้หลุดแต่กลับถูกเขาจับแรงยิ่งกว่าเดิม
ความร้อนจากมือของเขาแผ่มาที่มือของเธอเหมือนกับกระแสไฟฟ้า ทำเอาเธอหน้าแดง
“ปล่อยนะ”
“ถ้าคุณไม่หนีผมก็จะปล่อย” อวี๋หมิงหลางเองก็หูแดง
เป็นมือเล็กๆ ที่นุ่มนิ่มจริง...
“ได้ ฉันไม่หนี”
อวี๋หมิงหลางปล่อยมือ มีแค่เขาคนเดียวที่รู้ว่าตอนปล่อยมือ เขาเสียดายแค่ไหน
หลังจากที่เสี่ยวเชี่ยนหลุดจากเขาได้ก็รีบใช้วิธีป้องกันตัวเองแบบผู้หญิง เหยียบเท้า เอาศอกกระทุ้ง เตะแข้ง ...ไม่ได้ผล ใช้ไม่ได้เลยสักนิด
ลำพังแรงของเธอแค่นี้จะเอาชนะอวี๋หมิงหลางได้ยังไง
ถ้าอวี๋หมิงหลางล้มลงด้วยแรงของผู้หญิงเพียงแค่นี้ก็ถอดชุดทหารแล้วเปลี่ยนอาชีพไปขายผักเถอะ
เขาคุมเธอได้อย่างง่ายดาย เอามือสอดประสานกับมือของเธออีกครั้ง สาวน้อย หนีไม่รอดหรอก!
“ปล่อยฉันนะ!”
เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกว่าครั้งนี้ถูกจับแน่นกว่าเดิม ใบหน้าร้อนผ่าว
“คุณหมดความน่าเชื่อถือแล้ว ผมไม่เชื่อคุณ ตามผมเข้าไป!” อวี๋หมิงหลางลากเสี่ยวเชี่ยนเข้าบ้านตัวเอง
เสี่ยวเชี่ยนกวาดตามองไปรอบๆ ยังดีที่ไม่มีคนเห็น...ใช่ไหม?
แต่เธอลืมไปว่าที่นี่คือที่ไหน นี่เป็นหมู่บ้านของครอบครัวทหาร ดูเผินๆ เหมือนไม่มีคน แท้จริงแล้วแอบดูกันอยู่บนบ้านทั้งนั้น