แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย: ตอนที่ 26 อืม คุณพูดถูก ผมจะขังคุณ ตอนที่ 26

ตอนที่ 26 อืม คุณพูดถูก ผมจะขังคุณ

เจ้าของหมู่บ้านจวินอวิ้นยุ่นการ์เด้ฮวาหยวนก็นคือพี่ชายคนโตของหยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางที่ชื่อหยูหมิงลี่ อวี๋หมิงลี่ ตอนแรกที่สร้างก็ไม่ได้วางแผนจะขายให้คนนอกอยู่แล้ว ขายให้แค่คนในเท่านั้น

อย่างไรเสียอวี๋หยูหมิงลี่ก็ไม่ได้ร้อนเงิน ขายให้ในราคาของคนในกันเองทั้งนั้น หยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางที่เป็นน้องชายแท้ๆ ย่อมได้ในราคาต้นทุน อาศัยอยู่บ้านสองชั้นได้ห้องสองชั้นห้องหนึ่งมาไว้ในครอบครอง

ตอนที่หยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางกับเสี่ยวเชี่ยนดึงๆ ลากๆ กันอยู่ด้านล่างนั้น เสี่ยวเชี่ยนไม่รู้เลยว่ามีคนหยิบกล้องส่องทางไกลของทหารกำลังส่องดูอยู่ และไม่ใช่แค่บ้านเดียวด้วย

คนเหล่านั้นประกอบไปด้วย พี่สะใภ้ใหญ่ของหยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางหยูเจาเจา ลุงคนรองของหยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลาง อดีตทหารเพื่อนร่วมรบของพ่อหยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลาง

จากสามบ้าน ต่างสามมุุมมอง มองดูสอดแนมในเวลาเดียวกัน!

พอเห็นคนที่ปกติดูไม่สนใจผู้หญิงกำลังดึงๆ ลากๆ สาวน้อย พี่สะใภ้ใหญ่ก็ตื่นเต้น ลุงรองก็ตื่นเต้น อดีตเพื่อนร่วมรบรีบใช้กล้องส่องทางไกลในการสังเกตการณ์ในทันทีและยังเพื่อนของพ่อหยูหมิงหลางได้เอารีบยกโทรศัพท์มาโทรบรรยายสดให้นายพลเอกอหวี๋ยูฟังอีกด้วย

“เร็ว รีบโทรหาคุณพ่อคุณแม่ หมิงหลางพาสาวเข้าบ้านแล้ว!” พี่สะใภ้หยูยังจำได้ว่าคราวก่อนที่กลับบ้าน แม่สามียังทำหน้ากลุ้มใจอยู่เลย

บอกว่าน้องสามีเธอใกล้ถึงวัยที่ต้องแต่งงานแล้ว แต่ยังคงปฏิเสธนัดดูตัวอยู่เลย

อาทิตย์ก่อนเธอหลอกหยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางกลับบ้าน แอบพาไปดูตัวลูกสาวของอดีตทหาร ผลปรากฏว่าน้องชายเจ้าตัวดีคนนี้ก็สะบัดหน้าหนีออกไปทันที ทั้งยังหันมาพูดแบบไม่อายว่าที่หน่วยเรียกตัว

อาทิตย์นี้ก็ไม่กลับบ้านมาทั้งอาทิตย์!

เรื่องน่าตื่นเต้นแบบนี้ ในฐานะที่เป็นลูกสะใภ้ที่ดี เธอจะไม่แบ่งปันชร์ให้แม่สามีฟังได้อย่างไร!

โทรศัพท์กันดีกว่า~ เอ๊ะ? สายไม่ว่าง?

ลุงรองของหยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางโทรหาพร้อมกันแล้วจะให้สายว่างได้อย่างไรเล่า?

ครั้นแล้วตระกูลอวี๋หยูทุกคนก็รู้เรื่องกันหมดภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที

ผู้ชายเย็นชาของบ้าน ไม่ใช่แค่พาสาวกลับบ้าน ยังมีการจับมือถือแขน กระเง้ากระงอด ไล่ตามกัน เข้ากันได้ดี (?)!

“...ตาอวี๋เอ๊ยหยู คุณว่าหมิงหลางทำผิดหรือเปล่า ยังไม่พาผู้หญิงมาเจอพวกเราเลย แล้วพาเข้าบ้านตัวเองได้ยังไง? นี่ถ้าให้ฉันต้องกลายเป็นคุณย่าก่อน เรื่องงานแต่งจะทำยังไงล่ะ คุณพ่อไม่อนุญาตให้จัดงานแต่งแบบตะวันตก พิธีแบบจีนก็ช้าเกินไป ท้องโตขึ้นมาใส่ชุดไม่ได้จะทำยังไง? ตอนคารวะยกเหล้ายังไงก็ต้องใส่ชุดกี่เพ้าเผยให้เห็นทรวดทรงนะ”

วันนี้นางแม่อวี๋หยูลาพักกับทางโรงพยาบาลหยุด พอได้ยินว่าลูกชายคนเล็กทำเรื่องเด็ด ดีงาม ไม่ใช่สิ ทำเรื่องให้ปวดหัว จึงร้อนใจเล็กน้อย

พ่ออวี๋หยูอยู่บ้านก็สวมชุดทหาร ท่าทางภูมิฐาน เสียงดังดั่งสายฟ้าฟาด

“คุณคิดอะไรไกลขนาดนั้นทำไม! เพิ่งจะถึงไหนเอง? คิดจะจัดงานแต่งแล้วเหรอ? ผมยังไม่เคยเจอเด็กคนนั้นเลย คนไม่ดี ทัศนคติทางการเมืองแย่ ห้ามพาเข้าบ้านเราเด็ดขาด! ผมจะไปดู ตรวจสอบเด็กคนนี้เสียหน่อย ดูว่าความคิดความอ่านเป็นยังไง เหมาะจะเข้าบ้านเราหรือเปล่า”

แม่หยูนางอวี๋ตีสามีไปหนึ่งที ทำให้พลเอกเอกอวี๋หยูสงบลง เท่านั้นไม่พอยังบิดหูสามีด้วย

“ตาแก่นี่! อยู่บ้านเสียงดังขนาดนั้นทำไม! แล้วยังจะไปตรวจสอบ หน็อย หาลูกสะใภ้ทำไมต้องใช้วิธีของพวกทหารด้วย ถ้าทำให้ลูกชายฉันตกใจจนเป็นโสดไปตลอดชีวิตล่ะก็ได้เห็นดีกันแน่!”

“ยายแก่คุณปล่อยมือก่อน! ห้ามลงมือกับผมผมนะ! ผมไม่ไปยุ่งแล้ว แต่ทหารต้องตรวจสอบ...” พลเอกอวี๋หยูอยากแสดงอำนาจ แต่กลับถูกภรรยาเหยียบเท้าเข้าให้

“ฉันไม่ลงมือก็ได้ งั้นฉันลงที่เท้า! ตาแก่หัวดื้อนิสัยเสีย! เพราะคุณนี่แหละที่ทำให้ลูกเป็นแบบนี้! หมิงหลางต้องมาเสียเวลาไปเปล่าๆ เป็นแบบนี้ก็เพราะคุณ เพราะคุณ! คุณเป็นทหารอากาศ บังคับจะให้ลูกเป็นนักบิน ผลปรากฏลูกไม่ยอม ไปสอบโรงเรียนเสนาธิการทหารบกแทน วันๆ เอาแต่ใช้กำลัง ความผิดคุณคนเดียว!”

“เด็กคนนั่้นมันจอมขวางโลกอยู่แล้ว ไม่เกี่ยวอะไรกับผมเลยสักนิด!” พลเอกเอกอวี๋หยูถูกภรรยาบิดหูมาตลอดชีวิต แต่ก็ยังคงรักษานิสัยแข็งๆ แบบทหารเอาไว้ อย่างน้อยปากก็แข็งมากทีเดียว

“นิสัยขวางโลกก็คุณน่ะแหละที่บีบให้เขาเป็น! ตอนเขาเพิ่งจะหนึ่งขวบ ก็เอาระเบียบทหารมาใช้ในบ้าน บังคับให้ลูกฝึกพับที่นอนแบบทหาร เป่านกหวีดตื่นนอนตามเวลา กินข้าวก็ต้องกำหนดเวลาจำกัดปริมาณ อีกทั้งยังให้ลูกร้องเพลงทหารก่อนกินข้าวตั้งแต่เล็กๆ ไม่ร้องไม่ให้กิน คุณยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า? ดูบ้านเราซิ นอกจากเจ้าใหญ่หมิงลี่แล้วยังมีใครปกติอีกบ้าง?”

ครอบครัวของเธอเป็นครอบครัวทหาร นอกจากลูกคนโตหยูหมิงลี่ อวี๋หมิงลี่ที่เป็นทหารได้สองปีก็ออกไปทำธุรกิจแล้ว ลูกคนที่สอง สาม กับหยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางที่ทำให้ปวดหัวมากที่สุดก็เป็นทหารกันหมด

ทั้งครอบครัวมีหมดทั้งทหารบก เรือ อากาศ นั่งรวมกันทีชุดลายพรางหลากสี นางอวี๋แม่หยูปวดหัวมาก

“เจ้าตาใหญ่ที่การงานไม่แน่นอนนั่นน่ะเหรอปกติ? ลูกไม่รักดี!” พ่ออวี๋หยูไม่พอใจที่ลูกชายคนโตไม่ยอมเป็นทหาร ออกไปทำธุรกิจ ได้เงินมาเท่าไรก็เป็นแค่พ่อค้าไม่มีเกียรติ พวกนักธุรกิจโดนดูถูกกันทั้งนั้น

“ฉันไม่สน! คุณเลี้ยงลูกมาจนขนาดนี้แล้ว ถ้ายังกล้าทำให้ฉันชวดลูกสะใภ้ฉันตกใจหนีไปล่ะก็ คุณกับฉันเรื่องยาวแน่ ฉัน ฉันจะกลับไปอยู่บ้านแม่ ฉัน ไม่อยู่กับคุณแล้ว!”

“เอาล่ะ ผมไม่ไปแล้วโอเคไหม เลิกโวยวายเถอะ” พลเอกเอกอวี๋หยูถูกภรรยาขู่ว่าจะกลับบ้านแม่ยายมาแทบตลอดชีวิต ตอนนี้ไม้นี้ก็ยังใช้ได้ผลอยู่

แม่หยูนางอวี๋ยิ้มออกมาในทันที

“ฉันไปดูดีกว่าว่าเด็กคนนั้นเป็นยังไง~ ไม่ได้สิ อีกหนึ่งชั่วโมงฉันค่อยไป” แม่หยูนางอวี๋หยุดเดิน ถ้าสองคนนั้นกำลังกระหนุงกระหนิงกัน แล้วอยู่ๆ เธอพรวดพราดเข้าไป ลูกชายตกใจจนมีลูกยากขึ้นมา ต้องไปเดือดร้อนลูกสะใภ้คนโตให้ช่วยรักษาอีก

พี่สะใภ้คนโตของหยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางหยูเจาเจา ซึ่งก็คือคนที่โทรรายงานเมื่อครู่เป็นหมอสูตินารีเวช

“ฉันจะทำให้ลูกสะใภ้รู้สึกว่าฉันเป็นยายแก่ที่อยู่ด้วยยากลำบากไม่ได้ รอก่อนดีกว่า” นางอวี๋แม่หยูนั่งจ้องมองเวลา จากนั้นก็รีบหมุนตัวไปเอาซุปแกล้งทำเป็นเป็นห่วงลูกชายแล้วเอาซุปไปให้ โดยทำเป็น ‘เรื่องบังเอิญ’

เพอร์เฟ็ค

“นี่คุณ ยังไม่ทันจะได้เจอตัวก็ดีใจไปก่อนแล้ว คุณรู้ได้ยังไงว่าคนที่ลูกเลือกเหมาะสมแล้ว ถ้าเป็นคนไม่ดีล่ะจะทำไง?” พ่อหอวี๋ยูบ่น

นางอวี๋แม่หยูถลึงตาใส่ “คุณกล้าสงสัยในสายตาของลูกชายฉันเหรอ? ลูกฉันจบปริญญาโทหลักสูตรสองปริญญาจากโรงเรียนเสนาธิการทหารบกนะ สอง- ปริญ- ญา!”

พ่ออวี๋ส่งเสียงหยู หึอ ออกมา “ให้สอบทหารอากาศก็ไม่ฟัง หนีไปสอบทหารบก อย่าว่าแต่สองปริญญาเลย ต่อให้ปริญญาโทร้อยใบก็เท่านั้น เจ้าโง่ที่ขับเครื่องบินไม่เป็น!”

แม่หยูนางอวี๋โมโห กล้ามาว่าลูกชายสุดที่รักของเธอเหรอ! ครั้นแล้วจึงบิดหูสามีลากออกไป “ออกไป ออกไปเลย ไปนอนกับเครื่องบินเลยไป ไม่ต้องกลับบ้าน!”

พอไล่ตาแก่หัวดื้อของบ้านออกไปแล้ว แม่หยูนางอวี๋ก็นั่งมองนาฬิกา

เวลาจ๋า รีบๆ ผ่านไปสิจ๊ะ ฉันกำลังรอไปบังเอิญพบอยู่นะ

สองคนนั้นตอนนี้คงกำลังสวีทอยู่ใช่ไหม?

ไม่ได้สวีทเลยแม้แต่น้อย เพราะเวลานี้หยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางกำลังถูกเสี่ยวเชี่ยนกระหน่ำซ้อมอยู่ฝ่ายเดียว

หลังจากที่ถูกหยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางลากเข้าบ้าน ปิดประตู เสี่ยวเชี่ยนก็เริ่มกระหน่ำซ้อมหยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลาง

ทั้งเอาขาถีบ เอาหมัดต่อย หยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางจะหลบ เสี่ยวเชี่ยนก็ถลึงตาใส่ “ยังคิดจะหลบเหรอ?”

ครั้นแล้วหยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางจึงยืนตัวตรงปล่อยให้เธอเตะต่อยตามใจชอบ...อย่างไรเสียก็ไม่เจ็บนี่

เสี่ยวเชี่ยนก็ไม่มีทางออกแรงหนัก เตะนิดหน่อยก็พอใจ จากนั้นก็จ้องหน้าเขาอย่างเคียดแค้น “นายคิดจะทำอะไรกันแน่!”

“เอาฟิล์มกับรูปถ่ายมา เลิกคิดเรื่องแบล็คเมล์ซะ”

“ไม่มีทาง!”

“งั้นผมก็ไม่ปล่อยคุณ”

“นายจะกักขังหน่วงเหนี่ยวฉัน!”

หยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางนิ่งเงียบ มองฝ้าเพดาน อืม คุณพูดถูก ผมจะขังคุณ