แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย: ตอนที่ 28 เงินที่พ่อของลูกให้ ตอนที่ 28
ตอนที่ 28 เงินที่พ่อของลูกให้
สีหน้าของเสี่ยวเชี่ยนแทบจะไร้ความรู้สึกยามที่พูดสิ่งเหล่านี้ออกมา อวี๋หมิงหลางฟังแล้วก็บีบหัวใจ
มิน่าเธอถึงได้ดูขวางโลกแบบนั้น แยกตัวเองออกจากโลกใบนี้ เพราะไม่มีใครให้ความเอาใจใส่และความอบอุ่นกับเธอ เธอเลยดูเย็นชา
“นายคิดว่าการที่ฉันเอาเงินจากหนีเจี้ยนเหรินผู้ชายเลวๆ เป็นเรื่องที่หน้าไม่อาย แต่ฉันขอบอกเลยว่าฉันจำเป็นต้องทำแบบนั้น!”
เธอสามารถพูดอย่างมั่นใจได้เลยว่าชาตินี้ หากเธอยังมีลมหายใจ จะไม่มีทางปล่อยให้ผู้ชายชั้นต่ำนั่นอยู่อย่างสุขสบายแน่
อวี๋หมิงหลางนิ่งเงียบไปแล้วถึงเอ่ยปากพูด
“ผมไม่ได้คิดว่าการที่คุณไปเอาเงินเขาเป็นเรื่องที่น่าไม่อาย ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณ”
เสี่ยวเชี่ยนเงยหน้าด้วยความตกใจ ตาคนนี้ไม่ทำตัวเป็นพ่อพระแล้ว ทำตัวเป็นเด็กว่านอนสอนง่าย?
“แต่ทำแบบนั้นมันผิดกฎหมาย” อวี๋หมิงหลางท่าทางจริงจัง
เสี่ยวเชี่ยนมองบน “นายนี่มันน่าเบื่อจริง”
รู้อยู่แล้วว่าต้องคุยไม่รู้เรื่อง ดูสิ พูดออกมาสองสามประโยคก็จริงจังเคร่งขรึม ผู้ชายแบบนี้จะอยู่กับเธอไปตลอดชีวิตได้ยังไง? ใครอยู่กับเขามีหวังได้อึดอัดตาย
“ผมไม่ใช่ผู้ชายที่มีอะไรน่าสนใจเป็นพิเศษจริงๆ ครับ...” อวี๋หมิงหลางรู้สึกแย่เล็กน้อย อันที่จริงเขาก็เคยซื้อหนังสือการ์ตูนขำขันมาแอบอ่าน แต่เรื่องความตลกอะไรพวกนี้ดูเหมือนจะเป็นพรสวรรค์อย่างอื่น ซึ่งเขาฝึกยังไงก็ไม่ได้ผล
“จริงสิ คุณรอผมเดี๋ยว!”
อยู่ๆ เขาก็ลุกขึ้นเดินไปที่ห้องนอนแล้วเริ่มค้นหาของบางอย่าง
ปกติเขาจะพักอยู่ที่หน่วยทหาร แทบจะไม่ได้กลับมาที่นี่ มีแค่ตอนที่แม่บ่นเรื่องแต่งงานหนักๆ ถึงจะกลับมาพักบ้าง
เสี่ยวเชี่ยนเห็นเขาเข้าไปในห้องนอนก็รีบลุกขึ้นจะออกไปข้างนอก แต่เธอเปิดประตูไม่ออก
ประตูบานนี้ไม่รู้ทำจากอะไร เปิดไม่ออกเลย
“เปิดประตูต้องใช้กุญแจ ผมล็อคข้างในไปแล้ว” อวี๋หมิงหลางหอบของเดินออกมา
เสี่ยวเชี่ยนเห็นเขาหอบหนังสือออกมามากมายก็อยากไปตั๊นหน้าเขาสักที
“อวี๋หมิงหลาง! นายคิดจะทำอะไรกันแน่!”
เขาคงไม่ได้เอาหนังสือพวกมาร์กซิสต์ เหมาเจ๋อตง เติ้งเสี่ยวผิงออกมาเปิดคอร์สเรียนวิชาการเมืองและคุณธรรมให้เธอหรอกนะ?
ทางที่ดีอย่าเป็นแบบนั้น ไม่อย่างนั้นเสี่ยวเชี่ยนขอรับประกันเลยว่าเธอจะไม่สนภาพลักษณ์บอสสาวที่แสนฉลาดไอคิวสูงอีกต่อไป เธอจะถอดรองเท้าแล้วพุ่งไปที่หน้าหล่อๆ ของอวี๋หมิงหลาง ตบซ้ายตบขวาตบบนตบล่างหนักๆ!
“หนังสือพวกนี้ถ้าคุณอ่านตอนที่รู้สึกแย่ก็จะช่วยให้อารมณ์ดีขึ้นมาก” เป็นของสะสมล้ำค่าของเขาทั้งนั้น!
เสี่ยวเชี่ยนเดินเข้าไปเตรียมจะด่าเขา แต่กลับถูกหน้าปกหนังสือดึงดูดสายตา
พูดให้ถูก ไม่ใช่ดึงดูด แต่เหมือนถูกอวี๋หมิงหลางฟาดสายฟ้าใส่ต่างหาก
“นาย...ปกติอ่านหนังสือพวกนี้ด้วยเหรอ?!”
นี่ นี่มันขัดกับภาพลักษณ์อย่างรุนแรง!
ถึงแม้เมื่อชาติที่แล้วทั้งสองคนจะเคยคบกันอยู่ช่วงหนึ่ง แต่เธอไม่เคยมาบ้านของเขาที่นี่เลย จึงไม่เคยเห็นหนังสือพวกนี้
หนังสือที่อวี๋หมิงหลางหอบออกมาไม่ใช่หนังสือแนวคุณธรรม ทั้งหมดเป็น...การ์ตูน!
“นิตยสารเล่มนี้ชื่อปรมาจารย์ตลก เรื่องข้างในสนุกมาก เวลาที่คุณอารมณ์ไม่ดีเอาไปอ่านดู แล้วก็เล่มนี้...”
อวี๋หมิงหลางท่าทางจริงจังหยิบหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่น เสี่ยวเชี่ยนพอเห็นชื่อเรื่องก็รู้สึกมุมปากกระตุก
“ดราก้อนบอล!”
คุณพระ! ขัดกับภาพลักษณ์อย่างรุนแรง! มีใครอยู่แถวนี้ไหม นายพลจอมเย็นชาอ่านดราก้อนบอลกับเขาด้วย?
เขาไม่ใช่ว่าควรจะไปชูป้ายต่อต้านญี่ปุ่น แล้วตะโกนจงเจริญอะไรแบบนั้นเหรอ?
นี่มันเหมือนเขียนติดหน้าเอาไว้ว่า ถึงพี่จะเป็นทหารเลือดเข้มข้น! แต่พี่ก็อ่านของแบบนี้เหมือนกัน
พอเห็นสายตาของเสี่ยวเชี่ยน อวี๋หมิงหลางก็กระแอมออกมาอย่างเขินๆ
“สนุกดีนะ...”
“นี่มันของญี่ปุ่นไม่ใช่เหรอ?”
“พวกเราต้องเรียนรู้สิ่งที่ศัตรูเก่ง ผมคิดว่าในผลงานพวกนี้ได้มีการส่งผ่านมิตรภาพและความมุ่งมั่น คุ้มค่าแก่การเรียนรู้”
พูดจาไร้สาระได้หน้าตายมาก!
นี่ถ้าเธอไม่เคยอ่านหนังสือพวกนี้มาก่อนคงเกือบถูกตานี่ล้างสมองไปแล้ว!
ว่าไปนู่น อ่านการ์ตูนญี่ปุ่นยังมาพูดเรื่องมิตรพงมิตรภาพ!
“นึกไม่ถึงเลยว่าคนอย่างอวี๋หมิงหลาง...” นี่มันต่างจากที่เธอเคยคิดไว้เยอะมาก!
อวี๋หมิงหลางที่อยู่ในความทรงจำของเธอหยุดอยู่ในชาติที่แล้ว สวมชุดทหารยืนตรง ท่าทางน่าเกรงขาม
ผลปรากฏว่า ตานี่ ก็มีช่วงเวลาวัยรุ่นกับเขาเหมือนกัน?
“สรุปก็คือคุณเอากลับไปอ่านดู ตอนอ่านก็สังเกตดีๆ อย่าอ่านข้าม อ่านจบแล้วต้องเอามาคืนผมด้วย”
“ขี้งก!” ให้ผู้หญิงยืมของแล้วพูดแบบนี้ อยากโสดไปตลอดชีวิตหรือไง?
อยู่ๆ เสี่ยวเชี่ยนก็รู้สึกว่าที่ชาติที่แล้วเขาโสดมาตลอดคงไม่ใช่เรื่องไม่มีเหตุผล
“นี่เป็นลิมิเต็ดอีดิชั่น! ของแท้!” อวี๋หมิงหลางตั้งใจเน้นย้ำ หายไปก็หาซื้อไม่ได้แล้ว
นี่เป็นของรักของหวงของเขา นี่ถ้าไม่ใช่เพราะรู้สึกดีกับฝาแฝดจิวจี้เยียกคนนี้คงไม่หยิบออกมาหรอก
“นายเก็บเอาไว้เหอะ ฉันไม่อยากอ่าน” เสี่ยวเชี่ยนดันกลับไป
เขาทำสีหน้าจริงจัง “คุณต้องอ่านมัน คุณขาดความสุข”
เสี่ยวเชี่ยนมุมปากกระตุก “อ่านการ์ตูนญี่ปุ่นไม่กี่เล่มฉันจะมีความสุขขึ้นมาเหรอ?”
ตรรกะอะไรเนี่ย
“แล้วก็อันนี้ผมก็ให้คุณ” อวี๋หมิงหลางหยิบสมุดฝากเงินออกมาจากหนังสือการ์ตูนส่งให้เสี่ยวเชี่ยน
“หมายความว่ายังไง!” เสี่ยวเชี่ยนผงะ มองเขาอย่างระแวง
ตาคนนี้สงสารเธอ?
ผู้ชายที่เพิ่งรู้จัก ไม่ได้สนิทกัน เอาเงินให้ผู้หญิง หมายความว่าไง?
เธอไม่ใช่เด็กสาวที่ไร้เดียงสา
ถ้าอวี๋หมิงหลางใช้สายตาที่ดูถูกมองเธอ คิดว่าให้เงินเธอแล้วจะ... เห็นเธอเป็นผู้หญิงแบบนั้น เสี่ยวเชี่ยนมีชักสีหน้าแน่นอน
ใครจะดูถูกเธอก็ได้ รวมถึงพ่อแม่ที่เห็นเธอเป็นสินค้าเอาไปวางขาย เธอก็จะไม่สนใจแล้วยิ้มอย่างเย็นชา
แต่อวี๋หมิงหลางคนเดียวเท่านั้นที่ไม่ได้ เขาจะมาดูถูกเธอไม่ได้
พอเห็นสาวตรงหน้ามองตัวเองด้วยสายตาที่เจ็บปวด อวี๋หมิงหลางก็รีบอธิบาย
“นี่เป็นเงินที่ผมเก็บเอง พอซื้อบ้านแล้วก็ยังเหลืออีกสามหมื่น เงินส่วนอื่นอยู่ในกองทุน ถ้าไม่พอผมจะไปขายกองทุนทิ้ง”
“นายคิดจะทำอะไร!” เสี่ยวเชี่ยนเอาสมุดเงินฝากโยนใส่หน้าเขา เสียงของเธอเต็มไปด้วยความโกรธ
“ผมไม่ได้หมายความเป็นอื่น” พอเห็นเธอโกรธอวี๋หมิงหลางก็รีบอธิบาย
เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกเจ็บปวดกับพฤติกรรมที่เขาเอาเงินมาให้ ผลักอวี๋หมิงหลาง พยายามจะออกไปข้างนอก อวี๋หมิงหลางรู้ทั้งรู้ว่ายังไงเธอก็ออกไปไม่ได้กลับยังคว้าแขนดึงเธอเข้ามา
“ฟังผมอธิบายก่อน!”
“อธิบายหาอุ้งเท้าพ่อนายเหรอ!” เขาดูถูกเธอ!
“พ่อผมอายุหกสิบกว่าแล้ว คุณพูดถึงท่านแบบนี้ไม่ได้!”
ยังจะมีอารมณ์มาแก้คำพูดของเธอ! เสี่ยวเชี่ยนโกรธจนจะบ้า
เกือบลืมไปเลยว่าชาตินี้เธอไม่สนิทกับเขา ใช้วิธีในชาติที่แล้วเวลาที่โมโหเขา เธอทุบอวี๋หมิงหลาง
“อวี๋หมิงหลาง ตาบ้าอุ้งเท้าลุง!”
“...ลุงอายุมากกว่าพ่อผมสองปี คุณแน่ใจว่าจะพูดถึงทหารอาวุโสที่เคยเสียเลือดเพื่อปกป้องบ้านเมืองแบบนี้เหรอ?”
ตระกูลอวี๋แทบจะเคยเป็นทหารกันหมด
“โว้ย!!!” เสี่ยวเชี่ยนสติแตก ใครก็ได้มาเก็บตาทึ่มอวี๋ไปที เธอทนไม่ไหวแล้ว!