แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย: ตอนที่ 31 ความรู้สึกเหี่ยวเฉาที่ตัวเขานั้นแก่กว่า ตอนที่ 31

ตอนที่ 31 ความรู้สึกเหี่ยวเฉาที่ตัวเขานั้นแก่กว่า

หยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางเหมือนถูกโจมตีด้วยของหนักร้อยตัน

เพิ่งจะสิบแปด 18?

“คุณ คุณไม่ได้ กำลังจะแต่งงานเหรอ?” ตกลงกันดีแล้วนี่ แล้วเกณฑ์อายุแต่งงานที่กฎหมายกำหนดล่ะ?

ตกลงกันดีแล้วว่าแล้วไหนจะหลังจากที่ยกเลิกงานแต่งแล้วเขาก็จะให้มีโอกาสเขานี่ล่ะ? เอาเถอะ เรื่องนี้ไม่มีคนตกลงกับบอกเขา แต่เมื่อครู่เขาเพิ่งจะแอบตัดสินใจเตรียมหาวิธีต่างๆ นานาเพื่อให้ได้เข้าใกล้สาวน้อยคนนี้

แต่เธอกลับใช้เลขสิบแปด 18 ปล่อยตู้มลงมาใส่หน้าเขาเต็มๆ เล่นเอาใจสลาย

“ฉันเป็นคนชนเผ่ามองโกลเหมือนแม่ แน่นอนว่าย้ายมาอยู่เมืองคิวQหลายปีแล้ว แต่แม่ของฉันไปแจ้งว่าฉันเป็นชนกลุ่มน้อย อาจเพราะเวลาเรียนฉันจะได้มีคะแนนบวกเพิ่ม”

คนที่เป็นแบบเธอมีเยอะแยะ สิทธิพิเศษสำหรับชนกลุ่มน้อยค่อนข้างดี เรียนหนังสือโอกาสดีกว่า อายุสิบแปดุ18ก็แต่งงานได้

แต่หยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางยังคงรู้สึกเหมือนถูกอัดอย่างแรง

เมื่อครู่เขาใจเต้นแรงเพราะเด็กสาวที่อายุน้อยกว่าเขาถึงหกปี! เกือบสารภาพแล้วด้วย! แต่เธอยังเป็นนักเรียนอยู่เลย!

อยู่ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองชั่วร้ายเหมือนไม่ใช่คน

เสี่ยวเชี่ยนเห็นสภาพเขาเหมือนถูกอัดอย่างแรงก็รู้สึกไม่เข้าใจ “มีอะไรเหรอ?”

แล้วเธอก็คิดได้

อ๋อ ตาทึ่มอวี๋หยูพอรู้ว่าเธอยังเป็นแค่นักเรียนก็เลยผิดหวังเหรอ?”

เธอหยิบสมุดเงินฝากเล่มนั้นออกมาจากกระเป๋าแล้วส่งคืนให้เขา

“เสียใจแล้วผิดหวังใช่ไหมล่ะ เอาคืนไป!”

“ให้คุณแล้วคุณก็เก็บให้ดี ไม่ต้องพูดอย่างอื่น” หลังจากที่หยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางรู้สึกสะเทือนใจก็จิตใจปั่นป่วน พูดจาเย็นชาโดยไม่รู้ตัว แน่นอนว่าไม่ได้มีเจตนาพูดไม่ดีกับต่อเสี่ยวเชี่ยน

แต่มีเจตนากับตัวเอง

หยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางนะหยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลาง ทำไมถึงได้ ทำไมถึงได้มีความคิดสกปรกกับเด็กได้?

เกือบทำผิดแล้วไหมเล่า!

“แต่ฉันเพิ่งสิบแปด18เองนะ!” เธอมองเขาอย่างเย็นชา ตั้งใจกัดฟันตอนพูด ‘สิบแปด’ 18เพื่อเตือนสติเขาว่า ต่อให้นายทำเพื่อฉัน ฉันก็ไม่มีทางตอบแทนนาย!

“ต่อให้คุณอายุสิบสอง 12 ผมก็จะทำเป็นไม่สนใจไม่ได้ เก็บให้ดี!”

หยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางเอาสมุดเงินฝากยัดเข้ากระเป๋าเธอแล้วไม่พูดอะไรอีก นิ่งเงียบตลอดทาง เสี่ยวเชี่ยนมองว่าเป็นเพราะเขารู้สึกผิดหวังเสียใจแต่ก็เกรงใจที่จะพูดออกมา เธอก็เลยโกรธไม่พูดกับเขา

เขาขับรถไปส่งเสี่ยวเชี่ยนที่บ้าน เธอจะลงจากรถแต่เขากลับไม่ยอมเปิดประตูรถ เขาล้วงกระดาษกับปากกาออกมาแล้วเขียนตัวเลขลงไป

“นี่เป็นรหัสผ่านของบัญชี นี่เป็นเบอร์โทรของผม แน่นอนว่าคุณอาจโทรไม่ติดบ่อยๆ เพราะที่หน่วยไม่ให้พกโทรศัพท์ติดตัว โทรไปที่หน่วยผมก็อาจทำภารกิจอยู่...ถ้าคุณมีเรื่องด่วนก็โทรเบอร์นี้ คนๆ นี้คุณเรียกเขาว่าพี่เจาก็พอ เป็นเพื่อนสนิทผม บอกเขาได้ทุกอย่าง”

เสี่ยวเชี่ยนสังเกตเห็นว่าเขาใช้มือซ้ายเขียน

ตัวอักษรเป็นระเบียบเรียบร้อย

“นายถนัดซ้าย?”

“ไม่ใช่ ผมถนัดทั้งซ้ายและขวา มือซ้ายเขียนแบบบรรจง (ไข่ซู) มือขวาเขียนแบบกึ่งหวัด (สิงซู) ผมกลัวคุณอ่านไม่ออก”

“...!” สุดยอด!

“คุณก็บอกที่อยู่ผมมาด้วย” ถึงจะรู้ว่าพัฒนาความสัมพันธ์เชิงชู้สาวกับฝาแฝดจิวจี้เยียกคนนี้ไม่ได้แล้ว แต่คิดเป็นน้องสาวก็ได้...อึก ความจริงที่แสนเจ็บปวด

เสี่ยวเชี่ยนตวัดปากกา แล้วเขียนที่อยู่ของมหาวิทยาลัยตัวเองด้วยลายมือกึ่งหวัด

ผู้หญิงคนนี้...หยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางยิ้มมุมปาก น่ารักจริง นี่เป็นการตอบสนองกับคำสบประมาทเมื่อครู่ที่เขาคิดว่าเธอจะอ่านลายมือหวัดไม่ออกเหรอ?

และที่น่าสนใจกว่าก็คือ ลายมือของเธอบรรทัดหนึ่งกึ่งหวัดอีกบรรทัดหวัดทั้งหมด จิตแพทย์ก็คือแพทย์ ลายมือหวัดๆ ของแพทย์คนทั่วไปอ่านไม่รู้เรื่อง

เขาเห็นเธอเขียนที่อยู่ของมหาวิทยาลัยดัง เป็นมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดของมณฑลนี้ ผู้หญิงคนนี้จะต้องเรียนเก่งมากแน่ๆ

เขาก็เป็นเด็กเนิร์ดเหมือนกัน และก็ชอบผู้หญิงที่ฉลาด

แต่ผู้หญิงที่ฉลาดคนนี้ยังเด็กเกินไป...

หยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางขับรถออกไปด้วยความรู้สึกเหี่ยวเฉาที่ตัวเขานั้นแก่กว่า แม้แต่ควันรถที่พ่นออกมายังบอกว่าบอกว่าเขานั้นน่าเศร้า

“ตาทึ่มอวี๋หยู โง่จริงๆ ฉันไม่รับความหวังดีของนายไว้หรอก ไม่สนความดีของนายด้วย ฉันจะเอาเงินของนายไปฟรีๆ ก็เท่านั้นแหละ!” ถึงปากเสี่ยวเชี่ยนปากจะพูดแบบนั้น แต่สายตาที่มองส่งรถจี๊ปของเขานั้นเหมือนจะมีความหมายอื่นแฝงอยู่ความรู้สึกอย่างอื่นเพิ่มขึ้นมา

หลังจากที่หยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางแยกจากเสี่ยวเชี่ยนแล้ว เขาก็เลี้ยวรถไม่ได้กลับบ้าน แต่ไปยังร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้าของเมืองคิวแทนQ ซึ่งเป็นร้านของเพื่อนสนิทของเขา ‘ไห่เจา’ ซึ่งโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เมื่อครู่คนที่เขาบอกให้เสี่ยวเชี่ยนโทรหาหากมีเรื่องด่วนก็คือคนคนนี้

ไห่เจาเป็นนักธุรกิจ ขณะนี้กำลังสั่งให้พนักงานในร้านขึ้นราคาพัดลมให้หมด

“ฉีกป้ายราคาให้หมด ขึ้นราคาเครื่องละยี่สิบหยวนร้อยทุกตัว จำไว้นะว่าขึ้นราคาทุกครึ่งชั่วโมง เปลี่ยนป้ายให้ตลอด เข้าใจไหม? ไม่ได้ร้องขอให้พวกเขาซื้อ แต่เราต้องสร้างความคิดที่ว่า ถ้าไม่รีบซื้อก็ใกล้หมดแล้ว จำไว้!”

ขณะที่ไห่เจากำลังตะโกนก็เห็นหยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางเดินเข้ามา จึงเดินไปหาแล้วเอามือชกไหล่

“ลมอะไรพัดทหารคนนี้มาเนี่ย?”

หยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางเหลือบมองเพื่อนแล้วเบ้ปากอย่างไม่ใส่ใจ

“พ่อค้าหน้าเลือด”

“ฮ่าๆ ช่วงสองวันนี้อากาศร้อนขึ้นไง ฉันเพิ่งจะสำรวจจำนวนพัดลมของเมืองเรา ร้านฉันเยอะสุดแล้ว เลยต้องขึ้นราคา ผ่านช่วงอากาศร้อนที่สุดนี้ไปก็ไม่มีคนซื้อแล้ว...มานี่ ไปคุยกันในห้องทำงานเถอะ”

ทั้งสองคนเล่นด้วยกันมาตั้งแต่หัดเดิน ทำเรื่องแสบๆ ด้วยกันมาไม่รู้ตั้งกี่เรื่อง พอโตแล้วหยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางไปเป็นทหาร ไห่เจาลงมือทำธุรกิจโดยไม่สนว่าที่บ้านจะคัดค้าน คนละเส้นทาง แต่มิตรภาพไม่เคยจืดจาง ถึงแม้หยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางจะชอบดูถูกว่าไห่เจาเป็นพ่อค้าหน้าเลือดก็ตาม

“ทหารเพื่อนข้า ไหนว่าไปซ้อมรบไง ทำไมถึงว่างมาชี้แนะสอนงานให้กับร้านต่ำต้อยแบบนี้?”

“หัวหน้าใหญ่ให้ฉันหยุดหนึ่งวัน ตอนเย็นดื่มหน่อยไหม?”

ไห่เจาทำเหมือนเห็นสัตว์ประหลาด จ้องหยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางอย่างงงๆ เขายื่นมือไปแตะที่หน้าหยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลาง บิดซ้าย บิดขวา

“ปัญญาอ่อนเหรอ?” หยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางขมวดคิ้ว

“เจ๋งไปเลยพี่ชาย! นายไม่แตะเหล้าไม่ใช่เหรอ? มันเรื่องอะไรกัน พูดมาเถอะ หรือตอนที่ทำภารกิจไม่ทันระวังไปยิงเป็ด ไก่ ห่าน หมา แมวของชาวบ้านตายเลยรู้สึกผิด? ตอนเด็กๆ แค่นายเห็นหมาแมวตายก็น้ำตาตกแล้ว...”

“ไปไกลๆ เลยไป!”

“หรือว่านายเสียท่าเล็งพลาดยิงหมูของชาวบ้านตาย?”

“ฉันจะยิงแกนี่แหละ!”

“เอ่อ งั้นก็แสดงว่าคุณป้าบังคับไปดูตัวอีกแล้วเหรอ?”

“มีตอนไหนบ้างที่แม่ไม่บังคับฉันไปดูตัว?”

“งั้นก็แปลกๆ แล้วละ...หยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลาง หรือว่าตอนที่นายทำภารกิจไปแอบไปชอบลูกสาวบ้านไหนเข้า แล้วไปหลับนอนกับเขามา?”

นอกจากเรื่องนี้ไห่เจาก็นึกไม่ออกแล้ว หยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางผู้ชายแข็งทื่อก็มีเรื่องกลุ้มใจกับเขาด้วย ถึงขนาดต้องการเหล้าแก้กลุ้ม นี่มันหยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางผู้ไม่แตะต้องเหล้าเลยนะ

“ไปไกลๆ!” หยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางทนไม่ไหวยื่นเท้าไปถีบเพื่อน

ถ้าเขาหลับนอนด้วยได้จะโมโหขนาดนี้เหรอ?

สาวน้อยคนนั้นเพิ่งจะ สิบแปด18 สิบแปดนะ 18! เป็นตัวเลขที่ทำให้ปวดใจจริงๆ

“ก็ได้ ไม่สนแล้วว่านายจะกลุ้มเรื่องอะไรมา เดี๋ยวดื่มเป็นเพื่อนเอง ไปที่ร้านอาหารของฉันแล้วกัน แต่นายต้องรอแป๊บปนะ ฉันต้องจัดการงานให้เสร็จก่อน ไม่เห็นเหรอว่ามีพัดลมต้องขายเยอะแยะ ถ้าขายออกเดี๋ยวฉันเลี้ยงข้าวมื้อใหญ่!”

ไห่เจาตบบ่าหยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางแล้วเดินออกไป

หยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางยืนอยู่ในห้องทำงานของไห่เจาพลางมองคนข้างนอกเดินไปมา

คนเยอะแยะขนาดนั้น ผู้หญิงตั้งมากมาย ทำไมถึงได้ดูเหมือนฝาแฝดจิวจี้เยียกไปหมด มองใครก็ดูเหมือนเธอไปหมด

แต่ทำไมเธอถึงเพิ่งสิบแปด 18 เองล่ะ...