แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย: ตอนที่ 33 ลองดูว่าเหมาะกันหรือเปล่า ตอนที่ 33

ตอนที่ 33 ลองดูว่าเหมาะกันหรือเปล่า?

เด็กคนนี้ หน้าตา...แจ่มเป็นบ้า!

ชีวิตไห่เจามีสาวสวยห้อมล้อมไม่ขาด ไม่เคยมีช่วงที่โสด เคยพบเจอผู้หญิงสวยๆ มามากมาย

แต่พอเห็นเสี่ยวเชี่ยนก็ยังคงตกตะลึงในความงาม

ความสวยก็เรื่องหนึ่ง แต่สิ่งสำคัญก็คือบุคลิก แค่ดูก็เห็นถึงความแตกต่างจากผู้หญิงธรรมดาทั่วไป ไห่เจารู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที

“คนสวย ซื้อพัดลมเหรอจ๊ะ เดี๋ยวพี่แนะนำให้ พี่เป็นเถ้าแก่ร้านนี้ เปิดร้านนี้เอง พี่จะลดให้เป็นพิเศษเลย!”

เสี่ยวเชี่ยนดูผู้ชายตัวสูงคนนี้ออก ถึงจะไม่สูงเท่าหยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลาง หล่อไม่เท่าหยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลาง บุคลิกไม่ดีเท่าหยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลาง แต่สายตาหยาดเยิ้มบวกกับปากหวานๆ เอาไปโยนที่ไหนก็สามารถดึงดูดผู้หญิงทั่วไปได้

ผู้คนชายคนนี้ดูคุ้นหน้า เหมือนเห็นที่ไหนมาก่อน...

เสี่ยวเชี่ยนกำลังขุดคุ้ยความทรงจำในชาติก่อน เธอมั่นใจว่าเคยเจอพ่อตาหวานคนนี้แน่นอน

จากมุมของหยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางที่มองไปก็คือ ฝาแฝดจิวจี้เยียก ‘ของเขา’ ได้ดึงดูดสายตาของเจ้าบ้าไห่เข้าแล้ว เจ้านั่นไม่ยอมละสายตาไปไหน ส่งสายตาหวานๆ ไปให้ตลอด หยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางจ้องมองพวกเขาไปมา

ในอกเหมือนมีความโกรธปะทุขึ้น ขึ้นก็ไม่ได้จะเอาลงก็ไม่ได้ อัดอั้นอยู่แบบนั้น

ไห่เจาเป็นคนมีเสน่ห์กับผู้หญิง รู้จักแอบเอาน้ำตาลกรวดที่ใช้สำหรับทำอาหารของที่บ้านไปจีบสาวตั้งแต่อายุไม่กี่ขวบ มีสาวๆ เยอะแยะที่หลงคารมของเขา

หยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางหยิบของแถวนั้นขึ้นมาบีบจนเกิดเสียง

ในที่สุดเสี่ยวเชี่ยนก็นึกออก ดูเหมือนผู้ชายคนนี้จะแซ่ไห่ ต่อไปธุรกิจของเขาในเมืองคิวQ จะใหญ่โต มีลูกค้าหลายคนที่มารับคำปรึกษาจากเธอ ล้วนแต่เป็นเด็กที่เขาเลี้ยงไว้ เป็นผู้ชายที่เจ้าชู้มาก หากจะหาคำมาจำกัดความล่ะก็คงเป็น ฟันแล้วทิ้ง

ดูเหมือนจะเป็นคนใจกว้าง แต่เจ้าชู้เกินไป เป็นพ่อปลาไหลคบกับใครก็ไม่จริงจัง เลิกแล้วก็ไม่แยแสอีกต่อไป เล่นเอาผู้หญิงที่ถูกบอกเลิกพวกนั้นทำใจไม่ได้ รีบมาหาเธอร้องไห้คร่ำครวญขอคำปรึกษา

จริงๆ แล้วผู้หญิงพวกนั้นไม่ถือว่าเป็นโรคทางจิตเวช ก็แค่ทำใจไม่ได้ชั่วคราว เพื่อที่จะหารายได้เพิ่ม เสี่ยวเชี่ยนจึงรับปรึกษาให้ แล้วก็คิดค่าบริการเต็มที่

“พัดลมนี่ขายยังไงคะ?” เสี่ยวเชี่ยนชี้ไปที่ตัวที่ดีที่สุดแล้วถาม

“ขายให้คนอื่นหนึ่งร้อยยี่สิบหยวน600 ขายน้องแปดสิบ400จ้ะ” ไห่เจาพยายามส่งสายตาให้เสี่ยวเชี่ยนเต็มที่ สายตาหวานๆ ของเขานั้นมักใช้ได้ผลกับสาวๆ เสมอ

แต่สาวคนนี้ไม่มองเขาเลยสักนิด เอาแต่จ้องพัดลมจนเขา รู้สึกเสียความมั่นใจเล็กน้อย

สาวน้อย พี่ไม่เชื่อว่าจะหว่านเสน่ห์ใส่เธอไม่ติด ดวงตาไห่เจาดูเฉียบคมขึ้นมาทันที มองเสี่ยวเชี่ยนประหนึ่งเป็นเหยื่อ

“เอาตัวนี้แล้วกันค่ะ ขอใบเสร็จด้วย เอาไปส่งด้วยได้ไหมคะ?”

“คนอื่นไม่ได้ แต่กับสาวสวยได้เลยจ้ะ พี่จะขับไปส่งให้น้องเอง คนสวย บ้านอยู่ไหนจ๊ะ?”

“เดี๋ยวเขียนบนใบเสร็จให้ค่ะ เอาไปส่งก่อนสามโมงนะคะ” เสี่ยวเชี่ยนกำเงินเดินออกไปไม่กี่ก้าวก็รู้สึกว่าสายตาที่ไห่เจามองเธอนั้นแปลกๆ จึงเดินกลับมา

เธอมองบนล่าง จากนั้นก็ส่ายหน้า

“ทำอะไรส่งเดชไม่ดีส่งเดช ระวังตัวด้วยนะคะ”

เนื่องจากชาติก่อนเขาพาลูกค้ารายใหญ่มาให้เธอมากมาย เสี่ยวเชี่ยนจึงพูดเตือนด้วยความหวังดี

เพราะเหมือนเธอจะจำได้ว่า เพราะความเจ้าชู้เกินไป ทำให้เถ้าแก่ไห่คนนี้อีกสิบกว่าปีให้หลังได้ถูกเด็กที่ตัวเองเลี้ยงไว้ถีบตรงนั้น...เอ่อ จนทำอย่างว่าไม่ได้

ก่อนหน้าที่เสี่ยวเชี่ยนจะกลับมาเกิดใหม่หนึ่งวันยังได้รับสายจากเขา นัดให้เธอไปดูอาการให้ บอกว่าทำอย่างว่าไม่ได้ ดูเหมือนจะมีปัจจัยมาจากจิตใจ ผู้ป่วยที่เงินเยอะโง่ทำแต่บาปแบบนี้เสี่ยวเชี่ยนขูดรีดเงินค่ารักษาจากเขามาได้ถึงหนึ่งแสนห้าหมื่นในหนึ่งชั่วโมง

ไห่เจาไม่เข้าใจว่าสาวน้อยแสนสวยตรงหน้าหมายความว่าอะไร ยังอยากถามต่อ แต่สาวก็ไม่สนเขาแล้ว พอจ่ายเงินเสร็จก็เดินออกจากร้านโดยที่ไม่หันกลับมาอีก

“น่าสนใจจริงๆ พี่ไม่เชื่อหรอกว่าบนโลกนี้จะมีสาวที่พี่จีบไม่สำเร็จ เพื่อน ไปเถอะ กินข้าวกัน...ว้าก เชี่ย! หยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลาง แกทำอะไรวะเนี่ย!”

ไห่เจามองหยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางที่นั่งอยู่ในกองเม็ดโฟมด้วยสายตาปวดใจที่เวทนา พี่อวี๋หยูสุดหล่อหนักแน่นดั่งต้นสน สีหน้ามีรังสีอำมหิต ที่เท้าขาวโพลนไปหมด

“ทำไมแกบีบเม็ดโฟมของลังเครื่องใช้ไฟฟ้าร้านฉันจนแหลกขนาดนี้ เวรละ นี่มันของตัวอย่างที่พวกเราเพิ่งขายได้! แล้วจะแพ็คของยังไงล่ะเนี่ย ---โอ๊ย! ไอ้ผู้ชายหน้าด้าน นี่แกยังบี้ลังใส่เครื่องทำขนมปังซะเละด้วย!”

ไห่เจาแทบอยากจะตัดเพื่อนกับหยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลาง นี่เขาไปหาเรื่องอีกฝ่ายตอนไหนถึงได้ทำแบบนี้!

เพื่อนสมัยเด็ก! มิตรภาพ!

“แกห้ามคิดไม่ซื่อกับเธอ เธอเป็นคนที่แกห้ามยุ่ง!” น้ำเสียงของหยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางดูเอาเรื่อง

“ใครเล่า เครื่องทำขนมปังของฉัน กล่องของฉัน ทำไงดีล่ะเนี่ย ---เดี๋ยวนะเพื่อน แกหมายถึงใคร?” ไห่เจาเงยหน้า หยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางกำลังมองเขาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยรังสีอำมหิต

“ผู้หญิงคนเมื่อกี๊ อยู่ให้ห่างจากเธอไว้!”

“อ๋อ คนที่หน้าผากมีไฝแดง มีเสน่ห์มาก… ---โอ๊ย แกต่อยฉัน!” ไห่เจาเอามือจับตา รู้สึกน้อยใจ

ไอ้หยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลาง หน้าไม่อาย ทำร้ายกล่องโทรทัศน์ของเขาก่อน ตามด้วยพังเครื่องทำขนมปัง แล้วนี่ยังจะปล่อยหมัดเข้าที่หน้าหล่อๆ ของเขาอีก มันจะมากไปแล้วนะ!

“เก็บความคิดโสมมของแกไว้ ห้ามคิดกับเขาแบบนั้น!”

ถึงแม้หยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางเองก็จะรู้สึกว่าไฝแดงที่หน้าผากของเสี่ยวเชี่ยนมีเสน่ห์มาก แต่นี่เป็นสิ่งที่เขาพูดได้คนเดียว ผู้ชายคนอื่นห้ามพูด ไห่เจาก็ไม่ได้!

ในที่สุดไห่เจาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมตัวเองถึงถูกชก!

“แกชอบผู้หญิงคนนั้นเหรอ? เชี่ยโวะ หมดกัน โลกนี้มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย หยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางมีคนที่ชอบแล้วโว้ย นิสัยแข็งทื่อของแกระวังจะไปทำสาววิ่งหนีเข้าให้ล่ะ”

มิน่าล่ะ ทั้งให้เขาไปลดราคา ทั้งระบายอารมณ์กับเครื่องใช้ไฟฟ้าของเขา นึกไม่ถึงว่าผู้หญิงคนที่เขาหว่านเสน่ห์ใส่จะเป็นสาวที่ภูเขาน้ำแข็งอวี๋หยูชอบ ไม่ถูกสิ…---

“แกชอบเขาแล้วทำไมเมื่อกี๊ไม่ออกไปวะ? โง่เปล่าปะ? โอกาสดีจะตาย! ไปบอกสาวว่านี่เป็นร้านเพื่อนแก จะให้ราคาต่ำที่สุด จากนั้นก็ขับรถไปส่งเขาที่บ้าน แล้วถือโอกาสไปเจอพ่อแม่เขาสำรวจครอบครัว…---จะว่าไป ผู้ชายที่จริงจังอย่างแก ชอบสาวคนไหนเข้าก็คงคิดเรื่องแต่งงานมาเป็นอันดับแรกสินะ?”

หยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางเป็นเด็กที่แปลกประหลาดในหมู่บ้าน นิสัยจริงจังตั้งแต่เด็ก วันๆ เอาแต่ปั้นหน้ายักษ์ พูดบ้างเป็นบางเวลา ใครก็ฟังเขาไม่เข้าใจ ท่าทางเย็นชา เด็กผู้หญิงต่างไม่กล้าเข้าใกล้ ทุกคนไม่แปลกใจที่เขาไปเป็นทหาร คนๆ นี้ไม่ควรเป็นคนที่เกิดหลังปีเจ็ดศูนย์ 70 บอกว่าเป็นผู้ชายหัวโบราณยุคหมินกั๋วสาธารณรัฐยังเข้าท่ากว่าเลย

“แต่งกับผีสิ เธอเพิ่งจะสิบแปดเอง18!” คำพูดทิ่มแทงบาดแผลของหยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางเข้าอีกครั้ง สิบแปด สิบแปด18 18!

“เป็นผู้ใหญ่แล้วนี่ ก็พอดีกันไม่ใช่เหรอไง หน่วยทหารของนายอายุยี่สิบห้า25ถึงจะแต่งงานได้ไม่ใช่เหรอ? แกก็ใช้เวลาสองปีนี้ไปจีบเขาให้ติด ลองขนาดขนาดว่าเหมาะกันไหม ไม่เหมาะก็จะได้เปลี่ยนทัน”

ประโยคสุดท้ายไห่เจาพูดอย่างมีเลศนัย ใช้ศอกกระทุ้งหยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลาง ดวงตาแพรวพราว

“สกปรก” หยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางผลักมือไห่เจาออก เขานึกขึ้นได้ว่าพัดลมที่เสี่ยวเชี่ยนซื้อยังไม่ได้ถูกส่งไป อยู่ๆ ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมา

ผู้หญิงคนนั้นจะเข้าเรียนมหาวิทยาลัยแล้ว ครอบครัวไม่เห็นด้วย งั้นของที่ต้องใช้ก็คงไม่มีคนเตรียมให้ด้วยหรือเปล่า? ไม่งั้น...

“พัดลมที่เธอซื้ออย่าเพิ่งส่งไป รอฉันกลับมาก่อน” หยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางเดินออกไป ไห่เจาตะโกนเรียกไล่หลัง

“อ้าวเพื่อน ไม่ดื่มแล้วเหรอ?”

“ไม่มีเวลา!”

หยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางเดินออกจากร้านของไห่เจาแล้วมองหาตู้โทรศัพท์สาธารณะ แล้วกดโทรไปยังเบอร์หนึ่ง

“เสี่ยวซี ออกมาหน่อยสิ”

ปลายสายมีเสียงหวานๆ ของผู้หญิงดังออกมา

“หมิงหลาง หาฉันเหรอ?”