แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย: ตอนที่ 35 ที่แท้ก็ให้เธอ ตอนที่ 35
ตอนที่ 35 ที่แท้ก็ให้เธอ
เสี่ยวเชี่ยนหอบเอาความโกรธเดินเข้าบ้าน แล้วก็ได้ยินเสียงร้องโอดครวญของแม่
เสี่ยวเชี่ยนเข้าไป ยังไม่ทันจะยืนให้ดีแม่ก็พุ่งเข้ามากอดเธอแน่น ตามด้วยเสียงร้องน้ำมูกน้ำตาไหลเยิ้ม พราก ส่งเสียงดังหนวกหู
“หนีเจี้ยนเหรินเป็นโรคติดต่อ แต่งงานไม่ได้แล้ว...ฮือๆ ลูกสาวที่น่าสงสารของฉัน ไม่เป็นไรนะ แม่จะหาคนดีๆ ให้เอง แกอย่าโกรธนะ ห้ามโกรธเด็ดขาด!”
เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกว่าตัวเองก็ไม่ได้โกรธ แต่จะโกรธก็เพราะท่าทางที่ออกอาการเกินเหตุของแม่นี่แหละ
“คนเลวนั่นมาเหรอ?”
“ฮือๆ!” เจี่ยซิ่วฟางร้องไห้เสียงดัง เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกปวดหัวเพราะเสียงร้องของแม่จึงดันแม่ออก แล้วมองเฉินหลินที่นั่งสูบบุหรี่อยู่เงียบๆ
ตาแก่จอมงกคนนี้กำลังโกรธ ถ้าหนีเจี้ยนเหรินไม่มา อาทิตย์หน้าก็ต้องเอาสินสอดมาให้แล้ว อยู่ๆเกิดเรื่องนี้ขึ้น เลยอดได้ลาภก้อนใหญ่
“บ้านนั้นทำเกินไปจริงๆ เป็นโรคทำไมไม่รีบบอก? เป็นตับอักเสบบีเลยนะ เชี่ยนเอ๋อร์ แกเคยไปกินข้าวกับเขา พรุ่งนี้ไปโรงพยาบาลกับแม่ตรวจสักหน่อยดีกว่า” เจี่ยซิ่วฟางกลัวลูกสาวตัวเองจะติดเชื้อมา
แน่นอนว่าเสี่ยวเชี่ยนรู้ว่านั่นเป็นแค่ข้ออ้างของคนชั้นต่ำคนนั้น และอีกอย่างแค่กินข้าวด้วยกันก็ไม่ได้ทำให้ติดเชื้อโรคตับอักเสบบี แต่พอได้ยินแม่บอกว่าให้ไปโรงพยาบาล เธอก็คิดอะไรขึ้นมาได้ออก
“อืม พรุ่งนี้พวกเราไปกัน แม่ไปเป็นเพื่อนหนูนะ”
ชาติที่แล้วแม่เธอตรวจพบมะเร็งเต้านมในอีกสิบปีให้หลัง ตอนนี้ไปตรวจถ้าเกิดพบปัญหาจะได้รีบรักษา อีกหน่อยจะได้ไม่กลายเป็นมะเร็ง
“ไปโรงพยาบาลก็ต้องเสียเงิน ทำไมมีอะไรต้องทำให้ยุ่งยากขนาดนั้น ซื้อเนื้อติดมันมา ดูว่าเชี่ยนเอ๋อร์กินได้หรือเปล่า กินได้ก็ไม่มีปัญหา เนื้อมันๆ เป็นของแสลงโรคตับอักเสบ...”
เฉินหลินเสียดายเงิน
เจี่ยซิ่วฟางโมโห ยืนขึ้นไปผลักสามี “แกยังเป็นพ่ออยู่หรือเปล่า? หา? เพราะแกไงที่หาคนเฮงซวยแถมล้วยังติดโรคมาให้! ถ้าเชี่ยนเอ๋อร์แต่งงานไป ชีวิตนี้จะทำยังไง!”
“มันร้ายแรงอย่างที่แม่พูดที่ไหนกัน? ป้าหลี่ของบ้านเราก็เป็นโรคตับอักเสบ ก็เห็นอยู่กับผัวมาได้?ว่าอยู่กับเหล่าหลี่มาได้ทั้งชีวิตนี่ จริงๆ โรคนี้มันไม่ตายง่ายๆหรอกก็ไม่ได้ทำให้ตายนะ เชี่ยนเอ๋อร์แต่งไปก็...”
“แกยังจะกล้าพูดอีกนะ! เฉินหลิน แกจะให้ลูกสาวแต่งกับคนเป็นโรคติดต่อได้ยังไง? นี่ถ้าแกยังกล้าเอาเปรียบลูกแบบนี้อีกฉันจะเอาหัวชนฝาตาย ฉันไม่อยากอยู่แล้ว!”
ปกติเจี่ยซิ่วฟางพึ่งสามีทุกอย่างไม่ว่าจะเรื่องเล็กเรื่องใหญ่ วันนี้ด้วยความที่โมโหมาก ทำให้กล้าตะโกนใส่เฉินหลิน
“ยัยแก่เสียสติ เพ้อเจ้ออยู่นั่น อยากตายนักเหรอตายอะไร เก่งนักก็ตายเลยสิ ไปตายตอนนี้เลย” เฉินหลินทำตัวดีมาทั้งวันเพราะถูกจับได้เรื่องที่ตัวเองนอกใจ แต่ก็ต้องโมโหควบคุมอารมณ์ไม่ได้เพราะชวดเงินสินสอด เขาง้างมือขึ้นคิดจะตบเจี่ยซิ่วฟางเหมือนยามตอนปกติ
เสี่ยวเชี่ยนเห็นแบบนั้นก็เอามือไปดึงแม่มาไว้ข้างด้านหลังตัวเอง แล้วพูดกับเฉินหลินอย่างไม่เกรงใจว่า
“ทะเลาะกันพอหรือยัง? เมื่อวานยังวุ่นวายไม่พอหรือไง?!”
เฉินหลินยกมือขึ้นมา พอเห็นสายตาเย็นชาของเสี่ยวเชี่ยนกับท่าทางของเธอก็ชะงักไป วางมือลง สบถด่าคำหยาบออกมา แล้วนั่งลงสูบบุหรี่ต่อ
เสี่ยวเชี่ยนเห็นเฉินหลินทำหน้ากลุ้มก็ดันแว่น เกิดความสงสัยขึ้นในใจ
แน่นอนเธอรู้ว่าเฉินหลินไม่ได้กลุ้มเรื่องอนาคตของเธอ ฟังจากคำพูดเมื่อครู่ ดูเหมือนจะยังคงอยากให้เธอแต่งงานกับคนต่ำๆ คนนั้น ต่อให้ไอ้คนเลวนั่นจะบอกว่า ‘เป็นโรคติดต่อ’ ก็ตาม หรือเฉินหลินไปก่อเรื่องไว้เลยจำเป็นต้องใช้เงินแก้ปัญหา?
เสี่ยวเชี่ยนลากแม่เข้าบ้าน เจี่ยซิ่วฟางร้องไห้จนน้ำมูกน้ำตาเปรอะเลอะเทอะไปหมด
“เลิกร้องได้แล้ว แม่ ลองนึกดูดีๆ บ้านเรายังมีเงินฝากอยู่ในธนาคารเท่าไหร่?”
เสี่ยวเชี่ยนนึกออกแล้วว่า เมื่อชาติก่อนหลังจากที่เฉินหลินได้สินสอดก็เอาเงินหลายหมื่นแสนทั้งหมดนั่นไปร่วมทำธุรกิจกับเพื่อน บอกว่าร่วมหุ้นซื้อรถไปขับรับจ้างทางไกล ผลปรากฏว่าหลายเดือนให้หลังก็กลับมาพร้อมกับถือภาพถ่ายรูปสภาพรถที่มีสภาพที่พังยับเยินกลับมาบ บอกว่าเกิดอุบัติเหตุ ไม่ได้ต้นทุนเงินคืน
แต่ดูจากท่าทางของเฉินหลินในตอนนี้ เสี่ยวเชี่ยนรู้สึกว่าชาติที่แล้วเฉินหลินคงโกหก ตอนนี้เขาจะต้องร้อนเงินเพราะบางเรื่องแน่ๆ
พอได้ยินเสี่ยวเชี่ยนถามเรื่องเงิน เจี่ยซิ่วฟางก็เช็ดน้ำตาแล้วนึกดู จากนั้นก็พูดขึ้น
“เดือนที่แล้วฉันเพิ่งถอนออกมาสองพันห้าห้าร้อยหยวน เพราะยายแกต้องผ่าต้อกระจก ครอบครัวเราก็ช่วยออกด้วย ถอนออกมาแล้วก็น่าจะเหลือไม่ถึงสองหมื่นแสน ครอบครัวเราสร้างบ้านนี้เป็นหนี้อยู่ไม่น้อย เงินที่ทำงานหลายปีมานี้ก็เอามาใช้หนี้หมด”
“เดี๋ยวแม่ไปหาสมุดบัญชีมานะ ดูว่าเหลือเท่าไร”
“ทำไมอยู่ๆ แกก็สนใจเรื่องเงินขึ้นมาล่ะ?”
เสี่ยวเชี่ยนตัดสินใจจะบอกเอาเรื่องที่ตัวเองสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ให้บอกเจี่ยซิ่วฟางรู้ ขณะที่เธอเตรียมจะหยิบจดหมายตอบรับออกมา ข้างนอกก็มีเสียงคนตะโกนดังขึ้น
“นี่ใช่บ้านเฉินหลินหรือเปล่าครับ พวกเรามาจากร้านเครื่องใช้ไฟฟ้าหงส์ขาว เอาพัดลมมาส่งครับ!”
เจี่ยซิ่วฟางรีบเช็ดน้ำตา แล้วตะโกนกลับ จากนั้นก็เดินออกไป
เสี่ยวเชี่ยนเองก็เดินตามไป พอเห็นพนักงานยกของเข้าบ้านไม่หยุด เธอก็คิ้วขมวดคิ้ว
พัดลมตัวไม่ได้ใหญ่ แต่พนักงานพวกนี้หอบกล่องเล็กกล่องน้อยเข้ามามากมาย
“มันเรื่องอะไรกัน เราซื้อแค่พัดลมตัวเดียวเองนะ?” เจี่ยซิ่วฟางตกใจ เฉินหลินจ้องเธอเขม็ง เรื่องได้เประโยชน์ปรียบแบบนี้ พูดมากอยู่ได้ ยังไม่รับไว้เงียบๆ อีก!
“เถ้าแก่ของเราจัดกิจกรรม บอกว่าตอนที่น้องผู้หญิงบ้านนี้ไปซื้อพัดลมที่ร้านเป็นลูกค้าคนที่ 100หนึ่งร้อยพอดี เลยได้รับรางวัล ของพวกนี้เป็นของแถมจากร้านเราครับ” พนักงานพูดบทที่เถ้าแก่ให้ท่องมาอย่างดี
เจี่ยซิ่วฟางเห็นแล้วก็รู้สึกว่าเถ้าแก่เป็นคนดี มีทั้งกะละมัง ผ้าห่ม กาน้ำ แล้วยังมีก็ขนมด้วย?
นี่มันเยอะไปหรือเปล่า...
“พวกคุณไม่ได้ส่งผิดใช่ไหม?” ไม่เคยเห็นบริการที่ดีขนาดนี้ ซื้อพัดลมตัวเดียวแถมของเป็นกอง
เฉินหลินเห็นผู้หญิงบ้านนี้ทำตัวโง่กันหมดก็รีบผลักเจี่ยซิ่วฟางออก “เลิกพูดบ้าๆ ได้แล้ว เขาจะมาส่งผิดได้ยังไง? พวกคุณต้องไปส่งของที่อื่นอีกใช่ไหม? รีบไปเถอะ อย่ามัวเสียเวลาเลย”
พนักงานแทบจะถูกเฉินหลินดันออกไปให้พ้นลานบ้าน เขาไม่เปิดร้านแล้ว รีบล็อคประตูบ้านทันที
กลัวว่าถ้าช้าคนพวกนั้นจะมาเอาของกลับไป
“เร็ว รีบเอาของเข้าบ้าน!” เฉินหลินสั่ง
เสี่ยวเชี่ยนมองกองสิ่งของพวกนี้ โดยเฉพาะผ้าห่มลาย Hello Kittเฮลโหลคิตตี้ y ทำไมมันดูคุ้นๆ...
“เถ้าแก่คนนี้ต้องเข้าใจผิดแน่ๆ พัดลมเพิ่งจะตัวเท่าไหร่เอง ผ้าห่มผืนนี้ไม่ใช่ถูกๆ นะ ดูยี่ห้อสิ ส่งผิดขึ้นมาพนักงานโดนลงโทษแน่” เจี่ยซิ่วฟางคุ้ยของดู แล้วก็พบว่าเป็นของใช้สำหรับผู้หญิงทั้งหมด
“ยังไงก็ไม่เกี่ยวกับพวกเรา ของมาถึงบ้านแล้ว ไม่มีทางคืนให้แน่ เร็ว รีบยกเข้าบ้าน!” เฉินหลินรู้สึกมีเรี่ยวแรงขึ้นทันทีที่ได้ฉวยโอกาส
“เอาไปไว้ห้องหนูให้หมด หนูได้ใช้พอดี” ในที่สุดเสี่ยวเชี่ยนก็เข้าใจ ว่าของพวกนี้มาจากไหน
คำพูดที่อวี๋หยูหมิงหลางพูดก่อนหน้านี้ เธอนึกออกแล้ว
เขาบอกว่า ถ้าหาตัวเขาไม่เจอก็ให้ไปหาพี่เจาที่เป็นเพื่อนเขา เถ้าแก่ร้านเครื่องใช้ไฟฟ้าชื่อไห่เจา ซึ่งก็คือพี่เจาที่ตาทึ่มบอก! ไม่แน่ ตาทึ่มเห็นเธอที่ร้านเครื่องใช้ไฟฟ้าเข้าก็เลยทำเรื่องแบบนี้
อืม เธอตัดสินใจถอนคำพูดสาปแช่งตาทึ่มอวี๋หยูให้ไม่มีลูกไปตลอดชีวิต ที่แท้ของใช้พวกนี้เขาซื้อให้เธอ...