แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย: ตอนที่ 36 เสี่ยวเชี่ยน สุดยอด! ตอนที่ 36
ตอนที่ 36 เสี่ยวเชี่ยน สุดยอด!
พอได้ยินว่าเสี่ยวเชี่ยนจะให้เอาของไปไว้ที่ห้องตัวเอง เฉินหลินก็เลิกยกของ
“แกเป็นพี่สาวนะ ทำไมไม่ทำตัวให้สมกับเป็นพี่บ้าง? แบ่งให้น้องชายแกบ้าง!”
พ่อของลูกฉันซื้อของให้ฉัน ทำไมต้องแบ่งให้คนอื่นด้วย? เสี่ยวเชี่ยนแค่นเสียง หึ อย่างเย็นชา
“จะให้ต้าหลงห่มผ้าห่มสีชมพูเหรอ?”
“ให้แม่แกไปทำปลอกผ้าห่มสีน้ำเงิน ผ้าห่มของน้องแกควรเปลี่ยนได้แล้ว แล้วก็ของกินเอาไปให้น้องแกด้วย เรียนเหนื่อยต้องบำรุงสมองหน่อย ---แกเอาไปกำมือเดียวพอ”
เสี่ยวเชี่ยนเหลือบตามอง ตาทึ่มอวี๋หยูนี่ก็ช่างคิดนะ ซื้อของกินให้เธอเป็นพวกธัญพืชทั้งนั้น ดูท่าจะหลายกิโลเสียด้วย ของพวกนี้แพงๆ ทั้งนั้น
เฉินหลินก็ ‘ใจกว้าง’ เสียเหลือเกิน มีตั้งหลายกิโล ให้เธอเอาไปกำมือเดียว
“หนูไม่ให้สักกำมือ น้องต้องบำรุงสมองแล้วหนูไม่ต้องเหรอ? ผ้าห่มน้องได้เวลาเปลี่ยนแล้วของหนูไม่ต้องเปลี่ยนรึไง?”
เฉินหลินอึ้งกับคำพูดของเสี่ยวเชี่ยน ใบหน้าบึ้งตึง “แกจะมาเปรียบเทียบกับน้องทำไม ทำตัวให้สมกับเป็นพี่หน่อยได้ไหม?”
“ถ้าหนูเป็นน้องสาว พ่อก็ยังจะเอาของให้ลูกชายอยู่ดีใช่ไหมล่ะ? หนูจะบอกพ่อไว้เลยนะ ของพวกนี้เป็นของหนูทั้งหมด ใครก็ห้ามแตะ ไม่งั้นจะเผาทิ้งซะ!”
นี่เป็นของที่หยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางให้เธอ ทำไมต้องแบ่งให้น้องชายที่เกเรคนนั่้นด้วย!
“นี่พ่อ อย่าพูดมากเลย เชี่ยนเอ๋อร์เพิ่งจะเสียใจเรื่องแต่งงาน ของใช้พวกนี้ก็สีชมพูทั้งนั้น ให้เชี่ยนเอ๋อร์ไปเถอะ ส่วนของกินก็แบ่งคนละครึ่ง ดีไหม?”
“ไม่ได้! มันของหนูทั้งหมด!” ของที่ตาทึ่มหอวี๋ยูซื้อ ไม่ให้ใครทั้งนั้น!
เฉินหลินโมโหชี้หน้าเสี่ยวเชี่ยน “ไอ้ลูกเลว นับวันยิ่งใช้ไม่ได้! มหา’ลัยก็สอบไม่ติด ขายก็ไม่ออก พูดจาแต่ละอย่างออกมาคิดว่าตัวเองเก่งนักเหรอ!”
เสี่ยวเชี่ยนแสยะยิ้ม แล้วหยิบจดหมายตอบรับออกมา
“ใครว่าหนูสอบไม่ติด?”
เฉินหลินเห็นแล้วก็ตกใจสุดขีด!
เขาอึ้งจนพูดไม่ออก
เจี่ยซิ่วฟางรีบแย่งมาเปิดอ่าน “เอ๊ะ จดหมายตอบรับ...เชี่ยนเอ๋อร์ แกโดนผีสิงเหรอ สอบไม่ติดแล้วไปปลอมจดหมายตอบรับเองรึเปล่า?”
“แม่ไม่เห็นตราประทับเหรอ?”
“อ๊ะ! เอามาจากไหนเนี่ย?” เจี่ยซิ่วฟางมองมาด้วยสีหน้าดีใจ
“วันนี้หนูไปเจออาจารย์คนหนึ่งมา เขาบอกว่าหนูไม่ควรสอบไม่ติด ก็เลยไปสืบข้อมูลให้ โธ่เอ๊ยไอ๊หยา ที่แท้ก็เกิดการผิดพลาด หนูสอบติดแล้ว”
เสี่ยวเชี่ยนมองเฉินหลินที่ดูลนลาน ในใจก็รู้สึกพอใจ
“ทำไมจดหมายตอบรับเพิ่งจะถูกส่งมาล่ะ?” เจี่ยซิ่วฟางจับพลิกไปพลิกมาดูเพื่อให้แน่ใจว่าเป็นของจริง วินาทีนั้นก็ได้ลืมความเศร้าเรื่องที่ต้องยกเลิกงานแต่งของลูกสาวไปในทันตา
“จดหมายตอบรับอาจารย์เขาไปจัดการมาให้ใหม่ อาจารย์คนนี้พึ่งพาได้มากกว่าอาจารย์ที่ปรึกษาเสียอีก อาจารย์ที่ปรึกษาถามอะไรก็ไม่รู้เรื่อง” เสี่ยวเชี่ยนยิ้มกว้างมองเฉินหลิน
“พูดอีกทีสิคะว่าใครสอบไม่ติด? หนูคิดว่า พ่อคงเคยเห็นจดหมายเข้ามหาวิทยาลัยมาบ้าง มหาวิทยาลัยชั้นนำ สถาบันด้านจิตวิทยาที่เก่งที่สุดของประเทศ สอบได้คะแนนหกร้อยหกสิบแปดคะแนน 668 ผลงานคะแนนดีขนาดนี้พอที่จะให้บ้านเราจัดงานฉลองไหมคะ?”
เจี่ยซิ่วฟางดีใจหน้าบาน “จัด จัดเลย! ฉันว่าแล้วเชียวว่าลูกสาวฉันเรียนเก่งจะตาย จะสอบไม่ติดได้ยังไง ฮ่าๆๆ ฉลองเดี๋ยวนี้เลย ให้ลุงแล้วก็พวกผู้ใหญ่เห็นว่าเชี่ยนเอ๋อร์ของเราไม่ได้พลาดโอกาสสำคัญไป!”
ตอนนั้นที่อาจารย์บอกว่าเสี่ยวเชี่ยนสอบไม่ติด ไม่มีใครเชื่อ
แต่ตอนนั้นเฉินหลินบอกว่าลูกสาวเลือกมหาวิทยาลัยที่ดังเกินไป อีกทั้งยังกรอกข้อมูลไปว่าไม่ยอมรับการจัดให้เรียนสถาบันอื่น ก็เลยถูกปัดเขี่ยตก ซึ่งเป็นเรื่องปกติ ปกติครอบครัวอื่นจะให้ลูกเรียนซ้ำอีกหนึ่งปี เพราะถึงอย่างไรนี่ก็เป็นเด็กเรียน แต่เฉินหลินนั้นขี้งก รีบร้อนอยากให้เสี่ยวเชี่ยนแต่งงาน
ดังนั้นญาติหลายคนจึงแอบพูดลับหลังเอาเรื่องที่เสี่ยวเชี่ยนสอบไม่ติดมองเป็นตัวอย่างที่ไม่ดี เด็กผู้หญิงเรียนหนังสือแล้วจะมีประโยชน์อะไร ยังไงก็สอบไม่ติดมหาวิทยาลัย...
ตอนนี้จดหมายตอบรับเข้ามหาวิทยาลัยพร้อมตราประทับสีแดงสดถูกหยิบออกมา เจี่ยซิ่วฟางก็ตื่นเต้น เลือดสูบฉีดพลุ่งพล่าน แทบอยากจะเอาเสี่ยวเชี่ยนแห่ไปที่ถนน ใครที่เคยบอกว่าลูกสาวเธอไม่มีอนาคต แหกตาดูให้ดีๆ ว่าลูกสาวเธอสอบได้กี่คะแนน!
เฉินหลินไม่สนเจี่ยซิ่วฟางที่ดีใจจนแทบเป็นบ้า เขาเดินผ่านเสี่ยวเชี่ยนขึ้นไปบนบ้าน
เขาไม่เข้าใจว่าจดหมายตอบรับที่ซ่อนเอาไว้อย่างดิบดี ทำไมถึงไปปรากฏในมือของลูกสาวได้
“พ่อ จะไปไหนน่ะ ลูกสาวเราสอบติดมหาลัยเรื่องดีๆ แบบนี้ทำไมไม่ดีใจด้วยกันล่ะ?”
ตอนนี้ความรู้สึกแย่ๆ ที่เก็บรกสมองอยู่หลายวันของเจี่ยซิ่วฟางอยู่ๆ ก็มีเรื่องที่ทำให้ผ่อนคลายลง
เสี่ยวเชี่ยนรู้ว่าตอนนี้เฉินหลินไม่เพียงแต่จะหงุดหงิด แถมยังโมโหมากอีกด้วย
เธอจับมือแม่ แล้วถามอย่างมีความสุข
“แม่ ของพวกนี้ควรให้หนูใช่ไหม? หนูเข้ามหา’ลัยจะได้ใช้มัน”
“ให้ๆๆ เอาไปให้หมดเลย!”
“แล้วต้าหลงล่ะ?”
“ไม่ต้องสนใจหรอก เมื่อกี๊อาจารย์ที่ปรึกษาโทรมาบอกว่ายังไม่เห็นมันไปเรียนพิเศษช่วงปิดเทอมหน้าร้อนเลยสักครั้ง ลูกไม่รักดี จ่ายเงินค่าเรียนพิเศษไปตั้งเท่าไหร่ยังกล้าโดดเรียน!”
เจี่ยซิ่วฟางโบกปักดมือ เรื่องแย่ๆ ที่เกิดขึ้นในครอบครัวหลายเรื่อง ในที่สุดก็มีเรื่องที่ทำให้ผ่อนคลายแล้ว
ผู้หญิงวัยทองที่เก็บอารมณ์ไว้ไม่อยู่รีบยกโทรศัพท์โทรหาญาติทีละคน
“ป้าเหรอ จะบอกอะไรให้ฟังนะ เชี่ยนเอ๋อร์ของเราสอบติดมหาวิทยาลัยแล้ว! มหาลัยที่ดีที่สุดในมณฑลเลยนะ ฉันคิดว่าจะจัดงานฉลองให้ลูกหน่อย ลูกๆ ของพี่ชายเหล่าตาเฉินไม่มีใครสอบได้มหาลัยดีขนาดนี้เลยนะ ปีที่แล้วลูกพี่คนโตลูกเขาสอบเข้าสถาบันเฉพาะทางได้ พวกเขาภูมิใจจนเอาไปโม้กับทุกคนที่เจอ ฉันต้องจัดฉลองให้ลูกหลายๆ โต๊ะหน่อย...แต่งงานน่ะเหรอ? แต่งอะไรเล่า! เพิ่งจะอายุเท่าไหร่ เรียนหนังสือสำคัญกว่า อีกอย่างผู้ชายคนนั้นก็ไม่โอเค เป็นโรคตับอักเสบบี...”
เสียงของเจี่ยซิ่วฟางดังจนแทบทำหลังคาถล่มลงมา
เสี่ยวเชี่ยนรู้ว่าพอแม่ติดลมก็สามารถคุยโทรศัพท์ได้ยาว โทรบอกญาติไล่ไปทีละคน จากนั้นก็ประกาศไปทั่วละแวกบ้าน เรื่องสอบเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำได้ต่อให้เป็นบ้านใครก็เพียงพอที่จะทำให้ดีใจไปหลายวัน
แต่ผู้ชายจอมงกที่อยู่บนบ้านคงโกรธจนะเป็นบ้าไปแล้วมั้ง?
เสี่ยวเชี่ยนเปิดดูของที่หยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางใช้ลูกไม้แอบส่งมาให้เธอ รู้สึกพลางมีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่น
เฉินหลินโกรธจนจะเป็นบ้าจริงๆ
เขาเปิดกล่องสบู่ที่เคยเป็นที่ซ่อนจดหมายตอบรับ ภายในนั้นมีกระดาษโน้ตใบหนึ่ง
คนอื่นโกรธเราไม่โกรธ โกรธจนเสียสุขภาพไม่มีใครทดแทนได้ เชิญหมอมารักษา หมอกลับบอกว่าไม่ใช่โรคที่รักษาได้เรื่องง่ายๆ ดังนั้นต้องใจเย็น!
โม โห โว้ย!!!
ไอ้ลูกคนนี้!
เฉินหลินฉีกกระดาษทิ้ง เกลียดตัวเองที่ตอนนั้นทำไมไม่ฉีกจดหมายตอบรับทิ้งไปซะ
ตอนนั้นที่เขาเก็บจดหมายตอบรับเอาไว้เพราะต่อไปอยากเอาไปโม้เวลาดื่มเหล้ากับเพื่อน เพื่อเป็นการยืนยันว่าตัวเองเลี้ยงลูกให้เก่งแบบนี้ได้
แต่นึกไม่ถึงว่าจะถูกไอ้ลูกตัวดีค้นเจอได้
ลูกคนนี้แสบนัก ใช้วิธีนี้ยั่วโมโหเขา เพราะมั่นใจว่าเขาไม่มีทางพูดความจริง
ตอนนี้ยัยแก่เสียสตินั่นกำลังดีใจจนจะเป็นบ้า ญาติๆ คงรู้เรื่องที่ลูกคนนี้สอบติดแล้ว หากเขาไม่ส่งลูกเรียน พวกญาติๆ ก็จะมาตำหนิเอาได้ ต่อไปคงเงยหน้ามองใครไม่ได้อีก
แต่ตอนนี้เขาไม่มีเงินเลย เงินฝากของครอบครัวก็ถูกเขาถอนมาใช้หมดนานแล้ว ทำไงดี...