แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย: ตอนที่ 37 หย่าเถอะ ตอนที่ 37

ตอนที่ 37 หย่าเถอะ

เจี่ยซิ่วฟางนั่งโทรศัพท์อยู่ชั้นล่างอย่างสนุกสนานโดยมีเสี่ยวเชี่ยนนั่งอยู่ข้างๆ คอยมองใบหน้าแม่ที่ไม่สาวแล้วอยู่อย่างนั้น

ตอนที่แม่ของเธอยังสาวก็เป็นคนสวยคนหนึ่ง เคยมีช่วงเวลาที่มีความสุขกับเฉินหลิน สมัยนั้นคนเป็นแฟนกันไม่เหมือนสมัยนี้ ตอนที่ทั้งสองคนอยู่ในกลุ่มแรงงานได้เคยแอบเอาของกินมาให้กัน แอบส่งความรู้สึกดีๆ แค่นั้นก็ดีมากแล้ว

“ป้าสี่ ลูกสาวฉันมีอนาคตแล้ว...”

เจี่ยซิ่วฟางเพิ่งจะยิ้ม สักพักก็ร้องไห้ออกมาอีก

เสี่ยวเชี่ยนหยิบกระดาษทิชชู่ส่งให้ เจี่ยซิ่วฟางสั่งน้ำมูกแล้วก็พูดต่อ

เสี่ยวเชี่ยนมองแม่ อายุมากแล้ว ไม่ดูแลตัวเอง เสื้อผ้าก็ซื้อของแบกะดินมาใส่ เสื้อยืดราคาไม่กี่หยวนสิบซักจนสีซีด อาหารเหลือๆ ในบ้านที่กลัวจะเสียแม่ก็เก็บกินคนเดียวหมด

กินจนรูปร่างเปลี่ยน เป็นโรคนู่นโรคนี่ เป็นห่วงครอบครัวสารพัด แต่ใครสนใจจะถามไถ่เธอบ้าง

เจี่ยซิ่วฟางไม่ใช่คนโง่ แค่ถูกครอบงำด้วยความคิดโบราณ ผู้หญิงหลายคนคิดว่าถ้ายอมเสียสละเพื่อครอบครัวก็จะได้รับสิ่งดีๆ ตอบแทน รักสามีมากเกินไปจนสูญเสียความเป็นตัวเอง

โลกที่อยู่ในจินตนาการ รักมากเท่าไรก็จะได้กลับคืนมาเท่านั้น แต่ในความเป็นจริงมันโหดร้าย ผู้หญิงที่ยอมสูญเสียชีวิตวัยสาวของตัวเองเพื่อครอบครัว จนสุดท้ายถูกทิ้ง หรือถึงขนาดทิ้งให้เหลือแต่ตัว เสี่ยวเชี่ยนเจอมาเยอะ

ผู้หญิงรวยๆ หลายคนมาขอคำปรึกษาจากเธอ ร้องไห้ไปถามไป พวกหล่อนอยู่กับผู้ชายแย่ๆ พวกนั้นตั้งแต่วัยรุ่น ทนลำบากสารพัด แต่ผู้ชายพวกนั้นก็ไม่สนใจไใยดี ไปขึ้นเตียงกับนังจิ้งจอกสาวข้างนอก ทำไม!

ประโยคที่เสี่ยวเชี่ยนพูดบ่อยที่สุดคือ ชีวิตสมรสเมื่อเจอวิกฤติ อย่าถามว่าทำไม ควรคิดว่าจะทำอย่างไร อย่าใช้จิตใจอันสวยงามที่มองไม่เห็นมืดบอดมองคนที่มีแต่ความปรารถนาและเปลี่ยนไปตลอดเวลา สิ่งที่มองไม่เห็นจับต้องไม่ได้ บทจะหายมันก็จะหายไป

เงิน มองเห็นจับต้องได้ สามารถซื้อสิ่งต่างๆ ได้มากมาย

ชอบของใหม่ เบื่อของเก่า เป็นสันดานของมนุษย์

ยามรักบอกว่าเงินเป็นของเชย ยามไม่รักก็เผยธาตุแท้ แย่ง ‘ของเชย’ เหล่านี้ ใครจะจำได้บ้างว่าเคยรักกัน?

ตอนที่เจี่ยซิ่วฟางแอบเอาผลไม้ไปให้เฉินหลิน เคยคิดหรือเปล่าว่าอีกหลายสิบปีให้หลังจะถูกเฉินหลินปฏิบัติอย่างไม่ไใยดี?

เสี่ยวเชี่ยนอยากรู้มากว่า ถ้าชาติก่อนเธอแต่งงานกับหยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลาง หลายสิบปีให้หลังเธอกับหยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางจะเป็นอย่างไร

เป็นคนไอคิวสูงทั้งคู่ เวลาทะเลาะกันขึ้นมาต้องรุนแรงกว่าตอนพ่อแม่ทะเลาะกันแน่ แต่ถึงแม้เสี่ยวเชี่ยนจะมีวิธีสารพัดรูปแบบ เธอก็ไม่คิดจะใช้มันกับหยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลาง นี่คือขีดจำกัดของเธอ อีกอย่างเธอเชื่อว่า ถ้าเธออยู่กับหยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลาง เขาจะไม่มีทางเอาเปรียบเธอแน่นอน

ชาติก่อนหยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางตามหาเธอมาทั้งชีวิต ถ้าแม้แต่หยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางยังเชื่อไม่ได้ แล้วจะมีใครให้เชื่อได้อีก?

พอนึกถึงหยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลาง โรคย้ำคิดย้ำทำของเสี่ยวเชี่ยนก็กำเริบ เธอรีบไปเปิดก๊อกน้ำ รู้สึกว่าเลือดอุ่นๆ ของลูกสาวไหลอาบมือของเธอ คล้ายกับกำลังถามใจเธอในใจว่า คนบาปอย่างเธอจะมีชีวิตใหม่ได้อย่างไร

เมื่อเจอหยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางอาการของโรคก็กำเริบอาการหนักขึ้น คล้ายกับเหมือนกับมีเชือกที่มองไม่เห็นโผล่มาท่ามกลางความมืด ทำให้เธอได้พบกับหยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางโดยไม่ได้ตั้งใจ เธอรู้สึกได้ว่า พอเจอหยูหมิงหลางอวี๋หมิงหลางก็จะควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ หากอาการเลวร้ายอย่างนี้ไปเรื่อยๆ ก็คงต้องใช้ยาควบคุม

แต่เสี่ยวเชี่ยนรู้ว่าต่อให้กินยา อาการของเธอก็ยังจะเลวร้ายลงเรื่อยๆ อยู่ดี เธอรักษาโรคย้ำคิดย้ำทำของตัวเองไม่ได้ ต่อให้ไปหาจิตแพทย์คนอื่นก็ไม่มีประโยชน์ จิตแพทย์ก็เหมือนกับแพทย์ที่รักษาโรคทางร่างกายให้คนอื่นๆ หากเป็นโรคขึ้นมาก็ยากที่จะรักษายากได้

เพราะรู้มากเกินไป

เฉินหลินลงมาด้วยใบหน้าบึ้งตึง มองเสี่ยวเชี่ยนด้วยความอาฆาตแค้น

เสี่ยวเชี่ยนหยิบผ้าขนหนูเช็ดมือ “หนูสอบติดมหาวิทยาลัย ดูพ่อไม่ดีใจเลยนะคะ?”

ไร้สาระ ฉันโมโหเพราะแกจนจะบ้าอยู่แล้ว! เฉินหลินอยากตบเสี่ยวเชี่ยนสักหลายๆ ที

“ไม่ดีใจก็ช่วยไม่ได้ แม่เพิ่งจะโทรไปบอกย่า ย่าดีใจจะตาย”

ในใจของเฉินหลินมีเงามืดครอบงำเพิ่มขึ้น ยากที่จะคาดเดา

ถ้าย่ารู้แล้วเรื่องนี้ก็ต้องดำเนินต่อไป

ย่าความคิดเปิดกว้างไม่เหมือนกับเฉินหลินที่เห็นลูกชายสำคัญกว่าลูกสาว ตอนเสี่ยวเชี่ยนเด็กๆ เคยไปอยู่กับย่ามาช่วงหนึ่ง ย่าจึงผูกพันกับเสี่ยวเชี่ยนมากที่สุด

ถึงเฉินหลินจะงก แต่ก็นับว่ายังมีความกตัญญูต่อแม่ตัวเองอยู่ พอได้ยินว่าแม่รู้เรื่องนี้แล้ว ดูท่ายังไงก็ต้องให้ลูกคนนี้ได้เรียนมหาวิทยาลัย

เขาจ้องเสี่ยวเชี่ยนด้วยความแค้น แล้วสะบัดหน้าเดินออกไปข้างนอก

เจี่ยซิ่วฟางวางหูโทรศัพท์แล้วตะโกน “นี่พ่อจะไปไหนน่ะ?”

เฉินหลินตอบกลับด้วยการปิดประตูเสียงดัง

เจี่ยซิ่วฟางวางสาย

“เชี่ยนเอ๋อร์ ทำไมพ่อแกดูไม่ดีใจเลย?”

ลูกสาวสอบติดมหาวิทยาลัยชั้นนำ เรื่องที่มีเกียรติน่าภูมิใจขนาดนี้ ทำไมเฉินหลินไม่มีรอยยิ้มเลยแม้แต่นิดเดียว?

“แม่ขึ้นไปดูสมุดเงินฝากหน่อยว่ายังอยู่หรือเปล่า”

เจี่ยซิ่วฟางยังไม่ทันจะได้คิดอะไรเสี่ยวเชี่ยนก็ดันเธอให้ขึ้นไปข้างบน

ถ้าเธอเดาไม่ผิด เฉินหลินไปครั้งนี้อาจจะไม่กลับมาอีกไปหลายวันไม่กลับ

ในตัวของเฉินหลินได้รวมเอาข้อเสียของผู้ชายทั้งหมดเอาไว้ด้วยกัน ทั้งเจ้าชู้ โลภมาก ขี้งก รังแกคนดีกลัวคนชั่ว ตบตีภรรยา เป็นผีขี้พนัน พอเกิดเรื่องก็หนี

เขาจะต้องเอาเงินในบ้านทั้งหมดไปเล่นพนันหรือไม่ก็เลี้ยงเมียน้อยหมดแล้วแน่นอน จากนั้นก็คิดจะเอาสินสอดของเสี่ยวเชี่ยนไปทำเรื่องบางอย่าง แต่กลับนึกไม่ถึงว่างานแต่งก็ไม่สำเร็จ อีกทั้งเสี่ยวเชี่ยนยังได้ทิ้งระเบิดลูกเอกเรื่องจดหมายตอบรับเอาไว้อีกด้วย

เฉินหลินไม่มีเงินค่าเทอมให้ แล้วก็ไม่อยากเผชิญหน้ากับการถูกประณามจากเจี่ยซิ่วฟางและก็พวกญาติๆ ดังนั้นตอนนี้เขาต้องหลบออกไปก่อน อาจไปหาที่เล่นไพ่นกกระจอก หรืออาจย้ายไปอยู่กับเมียน้อยสักที่ เอาเป็นว่าก่อนเสี่ยวเชี่ยนเปิดเทอมเขาไม่มีทางกลับมาแน่นอน

“กรี๊ด!” เสียงกรีดร้องของเจี่ยซิ่วฟางดังมาจากด้านบน เสี่ยวเชี่ยนยิ้มมุมปากพลางหลับตาลง

ดู เดาถูกไหมล่ะ นี่แหละสันดานชั่วของคน

เสี่ยวเชี่ยนยื่นกระดาษทิชชู่ให้เจี่ยซิ่วฟางสั่งน้ำมูกอย่างแรง หล่อนร้องไห้ยกใหญ่

เสี่ยวเชี่ยนส่งกระดาษให้จนหมดไปกองใหญ่

“ตอนนี้จะทำยังไงดี พ่อที่ไม่เอาไหนของแกเอาเงินสดกับสมุดเงินฝากไปหมดแล้ว เงินที่อยู่ในเก๊ะก็เหลืออยู่ไม่เท่าไร แล้วจะเอาเงินที่ไหนจัดงานฉลองให้แก...”

เสี่ยวเชี่ยนกลอกตามองบน “นี่มันเวลาไหนแล้ว แม่ยังคิดเรื่องจัดงานฉลองอีกเหรอ?”

สามีหนีไปแล้วยังคิดเรื่องนี้อีก ชีวิตนี้ของแม่ของเธอชีวิตนี้นอกจากคลอดคนเก่งๆ อย่างเธอออกมาแล้วดูเหมือนจะไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันสักอย่าง ครึ่งชีวิตที่เหลือก็เละเทะไปหมด

“จะไม่ให้คิดได้ยังไง? ลูกลุงแกสอบเข้าสถาบันเฉพาะทางธรรมดาๆ ได้ยังจัดเลี้ยงตั้งยี่สิบกว่าโต๊ะ ท่าทางภูมิใจใหญ่...หลายวันก่อนฉันไปเจอป้าแกก็ยังแอบจิกกัดฉันเรื่องของแก ฉันไม่ยอมแพ้หรอก!”

“...ตอนนี้สิ่งที่แม่คิดไม่ใช่เรื่องที่จะจัดการกับพ่อยังไงหรอกเหรอ?” เสี่ยวเชี่ยนทนฟังต่อไปไม่ไหว

ไอคิวอย่างแม่เธอ คลอดเธอออกมาได้ ยีนต้องมีการกลายพันธุ์อย่างแน่นอน

“เชี่ยนเอ๋อร์ แกพูดอะไร?”

“หย่า! เอาหลักฐานที่พ่อหอบเงินหนีไปฟ้องศาล เรียกทรัพย์สินมาให้เยอะๆ!” แถวนี้อีกหน่อยยังไงก็ต้องย้ายออก เสี่ยวเชี่ยนไม่มีทางยอมให้แม่เป็นเหมือนชาติที่แล้วแน่ โง่หรือเปล่ายอมไปแต่ตัว

“...แกพูดจาเพ้อเจ้ออะไร!!! ฉันจะหย่ากับพ่อแกได้ยังไง!” เจี่ยซิ่วฟางตกใจจนงงไปหมด

หย่า เธอไม่เคยคิดเรื่องนี้มาก่อน