แผนรักสยบใจบอสสาวตัวร้าย: ตอนที่ 5 คนชั้นต่ำก็ต่ำสมชื่อ ตอนที่ 5

ตอนที่ 5 คนชั้นต่ำก็ต่ำสมชื่อ

เสี่ยวเชี่ยนไม่ปฏิเสธว่าตัวเองเป็นคนใจแคบมาแต่ไหนแต่ไร

พอเจี่ยซิ่วฟางบอกว่าจะซื้อแตง เสี่ยวเชี่ยนก็นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในชาติก่อน

น้องชายของเธอชอบกินแตง เธอก็ชอบมากเช่นกัน ชาติก่อนแม่ของเธอได้ซื้อแตงสองลูกระหว่างทางเดินกลับ ผลก็คือเย็นวันนั้นหนีเจี้ยนเหรินนัดเธอออกไปกินข้าว พอเธอกลับมาบ้าน แตงก็ถูกกินไปแล้วหนึ่งลูก

ไม่ได้เหลือไว้ให้เธอ

เมื่อเธอกลับถึงบ้านก็เห็นเปลือกแตงอยู่ในถังขยะ ได้ยินเสียงคนในบ้านกำลังดูทีวี ไม่มีสักคนสนใจเธอ บวกกับความน้อยใจที่เกิดขึ้นตอนออกไปเจอกับหนีเจี้ยนเหริน ความรู้สึกที่เหมือนถูกละเลยนั้นยากที่จะลืม

ตอนนั้นเธอปลอบใจตัวเอง ยังมีอีกลูกนี่ ยังไงพรุ่งนี้ก็ได้กิน

วันต่อมา พ่อใช้เธอไปทำธุระให้ พอกลับมาเธอก็เห็นเปลือกแตงอยู่ในถังขยะอีก

ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่เมื่อมันส่งผลต่อจิตใจในช่วงเวลาหนึ่ง จากเรื่องเล็กๆ ที่ดูไม่มีอะไรก็สามารถทำให้ฝังใจได้ เพียงพอที่จะสะท้อนให้เห็นถึงความสำคัญของตัวเธอในครอบครัวที่มีอยู่ในช่วงเวลาหลายปีมานี้

เสี่ยวเชี่ยนได้กลับมาเกิดใหม่พอได้ยินว่าแม่จะซื้อแตง เรื่องราวที่เธอถูกพ่อแม่ละเลยนั้นก็ฟื้นขึ้นมาในความทรงจำ

เธอลากแม่เดินไปตามทาง ดวงตาที่อยู่ใต้แว่นเกิดประกายอันเฉียบคม

ถึงแม้ความคิดที่ว่าในเมื่อฉันไม่ได้ใครก็อย่าหวังจะได้ ดูจะเป็นความคิดแบบเด็กไม่รู้จักโต แต่เธอก็อยากทำแบบนี้ ก็เหมือนกับโรคย้ำคิดย้ำทำแบบที่ชอบล้างมือ รู้ว่าแบบนี้ไม่ดี แต่ทำแล้วสบายใจ

เจี่ยซิ่วฟางถูกเสี่ยวเชี่ยนลากไปที่ถนนอีกเส้น ตลอดทางก็ยังคงบ่นเรื่องแต่งงานไม่หยุด

“วันมะรืนนี้แกไปบ้านแม่ผัวครั้งแรก อยากช่วยทำงานก็ทำ ไม่อยากก็ไม่ต้องทำ ทางที่ดีไม่ทำดีกว่า จะได้ไม่โดนดูถูก ครอบครัวเจี้ยนเหรินเป็นครอบครัวคนมีการศึกษา คงไม่น่าจะรังแกหรอก...”

“บางครั้งทำตัวบ้านๆ ซื่อๆ ก็ดีกว่าแกล้งทำเป็นสูงส่ง”

ครอบครัวคนมีการศึกษาของหนีเจี้ยนเหรินหลังจากที่รู้ว่าเขาเป็นพวกรักร่วมเพศแล้วก็บีบบังคับเสี่ยวเชี่ยนทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้หย่า ถึงขนาดที่ว่าหลังจากที่หย่าไปแล้วยังเคยตามไปกดดันเธอถึงในมหาวิทยาลัย

เวลาเธอเดินอยู่ในมหาวิทยาลัยก็มักจะถูกคนชี้หน้า การหย่าไม่ใช่เรื่องที่ดี ตระกูลหนีพยามยามใส่ร้ายเธอ มีชู้บ้างล่ะ เสื่อมศีลธรรมบ้างล่ะ ยังดีที่อาจารย์ที่ปรึกษาที่เป็นผู้หญิงของเธอเข้าใจ แล้วก็ยังมีทหารคนที่ช่วยเหลือเรื่องค่าเรียนอีกคนที่เป็นกำลังใจให้ เธอถึงสามารถอดทนผ่านช่วงเวลาลำบากนั้นมาได้

ตระกูลหนีพวกผู้ดีจอมปลอม หลังจากที่เธอประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานแล้วก็ได้หาทางแก้แค้นทุกวิถีทาง แต่พอแก้แค้นแล้วก็ยังไม่รู้สึกสบายใจ ช่วงเวลาดีๆ ของเธอได้ถูกคนพวกนั้นทำลายจนหมดสิ้น ต่อให้สิบกว่าปีให้หลังได้แก้แค้น ก็ไม่อาจเยียวยาบาดแผลในใจได้

โชคดีที่สวรรค์ได้ให้เธอย้อนกลับมาในช่วงเวลาที่ดีที่สุด ครั้งนี้เธอจะชิงลงมือก่อน เอาคนพวกนั้นให้ตาย

“เชี่ยนเอ๋อร์ แกว่าไงนะ” เจี่ยซิ่วฟางไม่เข้าใจที่ลูกสาวพูด

“นิสัยคนไม่ได้ถูกบ่มเพาะแค่วันสองวัน มันเกี่ยวกับสภาพแวดล้อมโดยตรง”

หนีเจี้ยนเหรินเป็นรักร่วมเพศ เบื้องหลังมีครอบครัวคอยสนับสนุนให้ทำชั่ว น้องชายของเธอเป็นพวกไม่เอาไหน เอาแต่พึ่งพ่อแม่ เด็กผู้หญิงคนเมื่อครู่ป่วยเป็นโรคชอบขโมยของ ดูท่าแล้วก็คงเกี่ยวกับเรื่องการอบรมเลี้ยงดูของผู้ที่เป็นพ่อ

ส่วนตัวเธอนั้นเป็นผู้หญิงใจแข็งเหมือนหิน ควรจะขอบคุณที่ชีวิตมีแต่ความลำบากกับสิ่งท้าทายที่มีมาไม่หยุดหย่อนที่หล่อหลอมนิสัยเธอจนร้ายกาจหรือเปล่า?

“แกเสียสติหรือเปล่า วันนี้เอาแต่พูดอะไรที่ฉันไม่เข้าใจ แล้วพาฉันมาที่นี่ทำไม แตงล่ะ” เจี่ยซิ่วฟางมองซอยที่อยู่ตอนนี้ ห่างจากบ้านไม่ไกลแล้ว ข้างทางมีร้านขายผลไม้แต่ไม่มีแตง

“ซื้อองุ่นเถอะ หนูชอบกิน” มุมปากของเสี่ยวเชี่ยนแย้มขึ้นเล็กน้อย

เมื่อครู่เธอวิเคราะห์ไว้ไม่ผิดจริงๆ ร้านที่แม่เธอจะซื้อแตงนั่นก็ผ่านทางนี้ไป ล้อมีทรายเกาะอยู่เต็ม มีข่าวลือว่าแถวนี้จะถูกรื้อ ชาวบ้านหลายคนจึงกำลังเป็นบ้าเร่งสร้างบ้านกัน

ไอคิวเป็นสิ่งที่เจ๋งจริงๆ อยากจะใช้ยังไงก็ได้ แต่น่าเสียดายที่เธออายุสิบแปดต้นๆ ก็ถูกผูกมัดด้วยความใจดีของตัวเองและความสัมพันธ์ ต้องคอยหักห้ามตัวเองไม่ให้ใช้ไอคิวข่มคนอื่น

ตัดเรื่องความสัมพันธ์ที่ผูกมัดเธอเอาไว้ทิ้งแล้วไปทำในสิ่งที่อยากทำ เธอชอบความรู้สึกแบบนี้ ในฐานะที่เป็นบอสสาวจอมวางแผนก็ควรจะ...

“ระวัง!” ยังไม่ทันที่เสี่ยวเชี่ยนจะสร้างกำลังใจให้ตัวเองเสร็จก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งถือไม้ไล่ตีคนไปทั่ว

ถ้าแค่เธอเพียงลำพังก็คงวิ่งหนีไปได้ง่ายๆ แต่หลังจากที่เห็นเหตุการณ์นั้น ปฏิกิริยาแรกของเธอก็คือไปคว้าเจี่ยซิ่วฟางไว้

ผลปรากฏเธอวิ่งช้าไปนิดเลยถูกผู้ชายคนนั้นตีเข้าที่ขา

เจี่ยซิ่วฟางกรีดร้อง “คนบ้าที่อยู่บ้านป้าเจ็ดทำไมหนีออกมาอีกแล้ว!”

นี่คือคนบ้าที่โด่งดังในย่านนี้ พออาการกำเริบก็จะไล่ตีคน ปกติป้าเจ็ดจะขังเขาไว้ แต่วันนี้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นถึงหนีออกมาได้

เสี่ยวเชี่ยนเห็นคนบ้าจะฟาดซ้ำ จึงทนเจ็บแล้วลากแม่วิ่ง คนที่มาซื้อของต่างวิ่งหนีกันคนละทิศละทาง

“ทำลายพวกญี่ปุ่นซะ!” คนบ้าไล่ตามเสี่ยวเชี่ยน

ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องคุยกับคนบ้า คนบ้าฆ่าคนตายก็ไม่ผิดกฎหมาย ไม่อยากเจ็บตัวฟรีก็รีบหนีดีกว่า

สองแม่ลูกวิ่งหนีไปได้หลายสิบเมตรแล้วก็เห็นผู้ชายสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวในมือถือผลไม้อยู่ข้างหน้า เจี่ยซิ่วฟางดีใจมาก

“เจี้ยนเหริน! ช่วยหน่อยเร็ว!”

ว่าที่ลูกเขยคนนี้มาหาเสี่ยวเชี่ยนแน่นอน เจี่ยซิ่วฟางวิ่งต่อไม่ไหวแล้ว อยากให้หนีเจี้ยนเหรินช่วย

“พวกผีบ้าญี่ปุ่น กล้าด่าข้าชั้นต่ำ[footnoteRef:1]เลยเรอะ!” คนบ้ารู้สึกโกรธเจี่ยซิ่วฟาง กวัดแกว่งไม้ในมืออย่างบ้าคลั่ง [1: ชื่อเจี้ยนเหรินพ้องเสียงกับคำว่าคนชั้นต่ำในภาษาจีน

]

“ฉันไม่ได้ว่าแก ฉันเรียกว่าที่ลูกเขยฉัน เขาชื่อเจี้ยนเหริน” เจี่ยซิ่วฟางยังจะมีอารมณ์หันไปอธิบาย

เสี่ยวเชี่ยนดันแม่ “แม่ยังจะหันไปพูดอีก รีบวิ่งสิ!”

เจี่ยซิ่วฟางตะโกนเรียกหนีเจี้ยนเหริน

“เจี้ยนเหริน ข้างๆ มีพลั่วเหล็ก รีบเอามาช่วยไล่คนบ้าหน่อยเร็ว!”

ตอนนี้หลายบ้านกำลังสร้างบ้าน มีพลั่วเหล็กอันหนึ่งถูกปักไว้ในกองทรายข้างหนีเจี้ยนเหรินพอดี

หนีเจี้ยนเหรินพอเห็นคนบ้าเนื้อตัวสกปรกวิ่งมาทางตัวเองก็ตกใจจนนิ้วกระดก

ทิ้งถุงผลไม้ในมือแล้ววิ่งหนีด้วยความเร็วที่ไวกว่าแชมป์วิ่งระยะสั้น

“คุณน้า เดี๋ยวผมไปหาคนมาช่วย อดทนไว้ก่อนนะครับ!”

ได้โปรดอย่าพาคนบ้ามาทางนี้เลย

...ถึงแม้จะอยู่ในสถานการณ์คับขัน แต่เสี่ยวเชี่ยนกลับอยากหัวเราะ

เจี้ยนเหริน ก็ดูต่ำสมชื่อดีนะ พอเกิดเรื่องก็วิ่งหนีหางจุกตูดเชียว

เจี่ยซิ่วฟางพอเห็นว่าที่ลูกเขยวิ่งหนีไป คนบ้าก็ไล่ตามมาติดๆ จึงกัดฟัน

“เชี่ยนเอ๋อร์ แกหนีไปก่อน ฉันจะยื้อกับมันสักพัก!”

ขาของลูกสาวได้รับบาดเจ็บ หากวิ่งแบบนี้ไปเรื่อยๆ ได้ถูกตีอีกรอบแน่

เสี่ยวเชี่ยนอึ้ง มองเจี่ยซิ่วฟางอย่างตกใจ นึกไม่ถึงว่าแม่จะปกป้องเธอ

“ลูกโง่ ยังไม่รีบไปอีก ไปสิ!”เจี่ยซิ่วฟางผลักเสี่ยวเชี่ยน หันไปคว้าก้อนอิฐ แล้ววิ่งตะบึงเข้าใส่คนบ้า

เสี่ยวเชี่ยนสะเทือนใจ เรื่องแบบนี้ ชาติที่แล้วไม่ได้เกิดขึ้น...

เธอรีบวิ่งไปที่กองทรายคว้าพลั่วเหล็กขึ้นมาเตรียมจะไปช่วยแม่ แต่พอหันกลับไปก็พบว่า คนบ้าถูกผู้ชายสวมชุดลายพรางทหารล็อกตัวกดไว้

หน้าตาของผู้ชายคนนี้...!!!