ความลับแห่งจินเหลียน: Chapter 016 ตอนที่ 16

ตอนที่ 16 โรงงานหยก

หลินเสวียนหลานมองซีเหมินจินเหลียนด้วยความอึ้งอยู่อย่างนั้นสักพักแล้วถอนหายใจ “จินเหลียน คุณรู้หรือเปล่าว่าหยกนี่มีมูลค่าเท่าไหร่”

“ตอนแรกก็ไม่รู้หรอกค่ะ แต่ตอนนี้พอจะรู้แล้ว” ซีเหมินจินเหลียนไม่ใช่คนโง่ ตอนแรกที่เธอยังสับสนและงุนงงเป็นเพราะเธอไม่รู้จริงๆ ว่าหยกสีเขียวชั้นดีนั้นราคาสูงขนาดไหน แต่ก็อย่างว่า เธอมันเป็นคนนอกวงการนี่นา คนทำงานกินเงินเดือนทั่วไปจะซื้อกำไลหยกสักวงหนึ่ง อย่างมากก็ยอมจ่ายแค่สองถึงสามหมื่นหยวน ใครจะยอมจ่ายเงินเป็นล้านหรือเป็นสิบล้านเพื่อซื้อเครื่องประดับพวกนี้มาใส่กันล่ะ คนที่ซื้อก็คงมีแต่พวกคนรวยที่ซื้อไว้เป็นของสะสม

หลินเสวียนหลานหัวเราะ “จินเหลียน ถึงก้อนหยกก้อนนี้จะไม่ใหญ่เท่าก้อนนั้น และถึงมันจะหนาแค่สองเซนติเมตร แต่หยกก้อนนี้เป็นหยกสีเขียวสดน้ำดี ถ้าแปรรูปเป็นสินค้าสำเร็จรูปแล้ว มูลค่าของมันอาจสูงถึงสามสิบล้านเลยนะ ส่วนหยกก้อนใหญ่ที่ขายไป หลังจากทำเป็นสินค้าสำเร็จรูปแล้ว มูลค่าของมันคงอยู่ที่ราวๆ แปดสิบล้านน่าจะได้ ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ต้องดูอีกทีว่าเขาจะแปรรูปแบบไหนและทำโฆษณษายังไง แต่ถ้าให้ผมเดา ผมคิดว่าเขาคงทำเป็นเครื่องประดับ คุณควรจะรู้นะว่าหยกก้อนใหญ่ขนาดนั้นสามารถแกะสลักเป็นของตั้งโชว์ขนาดใหญ่ได้เลย ถ้าเป็นแบบนั้นจริงจะประเมินราคาไม่ได้เลย ขายร้อยล้านยังได้เลยนะครับ”

“ฉันรู้ค่ะว่าบริษัทเซิ่งเต๋อจิวเวลรี่ที่ซื้อหยกของฉันไปจะทำกำไรได้มหาศาล” หลังจากได้ฟังสิ่งที่หลินเสวียนหลานบอกแล้วซีเหมินจินเหลียนไม่ได้มีท่าทีมึนงงเหมือนก่อนหน้านี้อีก “จริงสิ ทำไมเมื่อกี้คุณถึงไม่ซื้อล่ะคะ ถ้าคุณซื้อ ฉันยินดีขายให้คุณในราคาสามสิบล้านนะคะ” ถ้าไม่ใช่เเพราะหลินเสวียนหลานนึกสนุกพาเธอไปที่ร้านของเถ้าแก่โจว เธอคงไม่มีวันรู้ว่ามีหวยหยกอยู่บนโลกใบนี้ และไม่มีทางรู้ว่ามันสามารถทำกำไรได้มหาศาลขนาดไหน ที่สำคัญ เธอคงไม่ได้ใช้ประโยชน์จากพลังพิเศษเล็กๆ ของเธอ

เพราะเหตุนี้ เธอจึงรู้สึกขอบคุณหลินเสวียนหลานจากใจจริง

“อย่าว่าแต่สามสิบล้านเลย แค่สิบล้านผมยังไม่มีปัญญาซื้อเลยครับ!” หลินเสวียนหลานถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งๆ “ถ้ามูลค่าการซื้อขายสิบล้านขึ้นไปต้องขออนุมัติจากคณะกรรมการบริษัทก่อน ผมไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจเองหรอกครับ”

“ถ้าอย่างนั้น เรื่องทำเครื่องประดับหยกคุณตัดสินใจเองได้ใช่ไหมคะ” ซีเหมินจินเหลียนพูดพลางหัวเราะ มิน่าเล่า ที่เขาไม่ยอมเสนอราคาซื้อเป็นเพราะเหตุนี้นี่เอง

“ครับ เรื่องนี้ไม่มีปัญหา ถ้าคุณยินดี ผมสามารถพาคุณไปเยี่ยมชมโรงงานหยกของครอบครัวได้นะ ผมจะให้ช่างฝีมือเยี่ยมช่วยออกแบบเครื่องประดับให้คุณด้วย หึๆ...” พูดถึงตอนท้าย หลินเสวียนหลานก็หัวเราะออกมาเบาๆ

“ก็ดีสิคะ แต่จะเป็นการรบกวนคุณเกินไปหรือเปล่า” ซีเหมินจินเหลียนถาม “คุณคิดว่าก้อนหยกนี้สามารถทำเครื่องประดับอะไรได้บ้างคะ”

“น่าจะทำกำไลได้สักสองคู่ ที่เหลือก็ทำเป็นจี้หรือสร้อย รายละเอียดคงต้องให้ช่างแกะสลักเป็นคนออกแบบให้” หลินเสวียนหลานตอบ

“ฉันอยากได้แค่กำไลหนึ่งคู่ ที่เหลือจะทำเป็นเครื่องประดับอะไรก็ได้ ถ้าทำเสร็จแล้วฉันจะเลือกสักสองชิ้นก็พอ ส่วนที่เหลือฉันยกให้คุณค่ะ!” ซีเหมินจินเหลียนกล่าว “วันนี้ ที่ฉันโชคดีขนาดนี้ก็เป็นเพราะคุณนะคะ ถ้าคุณไม่พาฉันมาดูเขาผ่าหินหยก ฉันก็คงไม่ได้ซื้อหินหยกจนเจอหยกสีเขียวหรอกค่ะ”

หลินเสวียนหลานคิดๆ แล้วก็ไม่ได้ปฏิเสธ เขาพูดยิ้มๆ “คุณพูดถึงขนาดนี้แล้วผมคงไม่กล้าปฏิเสธแล้วล่ะครับ ไม่อย่างนั้นผมคงดูเป็นคนใจแคบมาก เรารีบเอาก้อนหยกไปที่โรงงานกันก่อนเถอะครับ จะได้รีบแปรรูปให้เสร็จ อีกอย่างเก็บของมีค่าราคาเป็นสิบล้านไว้กับตัวมันไม่ค่อยปลอดภัย! เสร็จแล้วให้ผมเลี้ยงข้าวคุณนะครับ”

“ทานข้าวเสร็จแล้วคุณต้องไปช้อปปิ้งเป็นเพื่อนฉันด้วยนะคะ ฉันจะไปซื้อเสื้อผ้าสักหน่อย นี่ตัวฉันจะเน่าอยู่แล้ว!” ซีเหมินจินเหลียนบ่นพลางยกแขนเสื้อขึ้นมาดมกลิ่น ท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูมาก

“ฮ่าๆๆ...” หลินเสวียนหลานหัวเราะร่า “ได้สิครับ ถ้าอย่างนั้นก็ตกลงตามนี้นะครับ” พูดเสร็จเขาก็สตาร์ทรถสปอร์ตหรูแล้วขับออกไป

พอออกจากตลาดค้าของเก่า หลินเสวียนหลานก็ขับรถสปอร์ตหรูตรงไปยังโรงงานหยกตระกูลหลินทันที ซีเหมินจินเหลียนพบว่าโรงงานหยกอยู่ไม่ไกลจากย่านหลานเหมยและตลาดค้าของเก่า ขับรถประมาณยี่สิบนาทีก็ถึง แต่ถ้าเดินก็ไกลโขอยู่

รถสปอร์ตหรูถูกจอดลงตรงบริเวณสวนที่ดูธรรมดาๆ มันช่างแตกต่างจากความหรูหราที่ซีเหมินจินเหลียนจินตนาการไว้อย่างสิ้นเชิง หรือว่าเครื่องประดับหยกที่ดูหรูหราสวยงามภายใต้แสงไฟในตู้กระจกที่เห็นจนชินตาจะถูกผลิตมาจากจากโรงงานแบบนี้

หลินเสวียนหลานดูออกว่าเธอกำลังสงสัย เขาพูดยิ้มๆ ว่า “ตอนนี้เป็นช่วงพักเที่ยง ทุกคนคงออกไปทานข้าวกันหมดแล้ว เชิญเข้าไปชมข้างในก่อนดีกว่าครับ”

“ค่ะ!” ไม่พูดถึงเรื่องกินข้าวยังพอทน พอพูดถึงแล้วซีเหมินจินเหลียนรู้สึกว่ากระเพาะตัวเองกำลังประท้วงด้วยความหิวอยู่เงียบๆ ตอนนี้เธอหิวจะตายอยู่แล้ว แต่ก็อย่างที่หลินเสวียนหลานบอก ก้อนหยกของเธอราคาเป็นสิบล้าน ถ้าไม่รีบจัดการให้เรียบร้อยเธอเองก็คงไม่มีกะจิตกะใจกินข้าวหรอก

โรงงานที่นี่คล้ายกับโรงงานทั่วๆ ไปและค่อนข้างเก่าเล็กน้อย ภายในโรงงานมีเครื่องผ่าหินหยกที่เธอเพิ่งเห็นที่ร้านเถ้าแก่โจวติดตั้งอยู่หลายเครื่อง นอกจากนี้ยังมีเครื่องจักรอื่นๆ ที่เธอไม่รู้จักติดตั้งอยู่

ตรงมุมกำแพงมีก้อนหินหยกที่ถูกผ่าแล้วกองสุมกันอยู่ ถึงเธอจะไม่ค่อยมีความรู้นัก แต่ก็ดูออกว่าเป็นหินหยกที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่

“หินหยกพวกนั้นเอาไว้แปรรูปเป็นเครื่องประดับทั่วไปราคาหลักพันถึงหลักหมื่นที่คุณเคยพูดถึงยังไงล่ะครับ บางทีก็มีแบบราคาหลักร้อยที่วางขายตามตลาดนัดด้วยนะครับ” หลินเสวียนหลานเห็นเธอมองดูหินหยกพวกนั้นจึงรีบอธิบาย

“หลินซื่อจิวเวลรี่เน้นขายสินค้าระดับไฮเอนด์ไม่ใช่เหรอคะ” ซีเหมินจินเหลียนถามด้วยความสงสัย ก็หลินเสวียนหลานเคยพูดเองนี่นา

“ใช่ครับ ปกติแล้วหลินซื่อจิวเวลรี่เน้นสินค้าระดับกลางถึงระดับไฮเอนด์ แต่คุณลองคิดดูสิครับ หยกเนื้อแก้วสีเขียวสดแบบนี้ใช่ว่าจะเจอกันง่ายๆ กำไลแค่วงเดียวราคาก็หลายล้านแล้ว มันไม่ใช่สินค้าที่คนทั่วไปสามารถซื้อกันได้ ถ้ามัวแต่อาศัยขายสินค้าไฮเอนด์แบบนี้ กำไรน่ะมีแน่นอนครับ แต่คนงานของเราจะทำยังไงล่ะ ผมจะไปหาก้อนหยกดีๆ แบบนี้มาจากไหนได้เยอะแยะล่ะครับ อีกอย่าง ในโลกนี้คนรวยยังถือว่าเป็นคนส่วนน้อย กำลังซื้อของคนชนชั้นกลางที่มีมากกว่าเป็นสิ่งที่มองข้ามไม่ได้เด็ดขาด สินค้าคุณภาพกลางๆ จนถึงระดับทั่วไปจึงเป็นที่ต้องการของคนเหล่านี้ ส่วนหินหยกพวกนี้...” หลินเสวียนหลานอธิบายพลางเดินพลางไปที่กองหินหยก แล้วหยิบก้อนหยกเนื้อดอกไม้เขียว[footnoteRef:1] ขึ้นมาให้เธอดู [1: ]

ซีเหมินจินเหลียนพิจารณาดูอย่างถี่ถ้วน แม้จะยังไม่ได้แปรรูปเป็นเครื่องประดับ แต่ก็ดูออกว่าเป็นก้อนหยกที่นำมาทำเป็นเครื่องประดับราคาหลักพันถึงหลักหมื่นที่เธอเคยเห็น

พอลองมาคิดในมุมกลับกัน กำลังซื้อของกลุ่มคนทำงานกินเงินเดือนก็สูงมากจนมองข้ามไม่ได้จริงๆ ถ้ามัวแต่ขายสินค้าไฮเอนด์แล้วจะเอาเงินที่ไหนเลี้ยงคนงาน คงเป็นไปไม่ได้ที่จะขายเครื่องประดับแพงๆ สักชุดแล้วนั่งกินกำไรที่ขายได้ไปอีกครึ่งปีหรอกนะ

“คุณชายหลินมาได้ยังไงครับเนี่ย” ขณะที่ทั้งสองกำลังสนทนากันอยู่ก็มีชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบปี รูปร่างอ้วนเตี้ยเดินเข้ามาทักหลินเสวียนหลาน

“ช่างสวี่มาได้จังหวะพอดีเลย ผมกำลังจะไปหาคุณอยู่พอดี!” หลินเสวียนหลานรีบบอกยิ้มๆ “แล้วคุณทานข้าวหรือยังครับ”

“เรียบร้อยแล้วครับ ผมได้ยินยามรักษาการณ์บอกว่าคุณชายหลินมา คิดว่าคุณคงมีธุระ ผมก็เลยเข้ามาดูสักหน่อย!” ช่างสวี่ที่เป็นชายวัยกลางคนตัวอ้วนเตี้ยพูดพลางมองซีเหมินจินเหลียนพลางด้วยความสงสัย

_____________________________________________

หยกเนื้อดอกไม้เขียว ลายสีขาวคล้ายเมฆปนกับสีเขียวและดำกระจายอยู่ทั่ว ใสปานกลาง