ข้ามกาลบันดาลรัก: Chapter 016 ตอนที่ 16

ตอนที่ 16 ขายสูตรอาหาร (1)

เหลาจวี้เสียนทำงานไว เพียงเวลาไม่นานอาหารทั้งหกอย่างก็ถูกยกมาวางตรงหน้า หลังจากยกข้าวสวยถ้วยสุดท้ายมาแล้ว หูจื่อก็พูดว่า “ลุงเมิ่ง ข้าคอยรับใช้อยู่ที่นอกประตู พวกท่านมีเรื่องอะไรก็เรียกข้าได้เลยนะขอรับ”

เมิ่งเอ้ออิ๋นพูดอย่างเป็นกันเอง “หูจื่อ นั่งลงกินด้วยกันเถอะ”

“ท่านลุง ข้าอยู่ในเวลางาน หากเถ้าแก่มาเห็นเข้า ข้าคงถูกไล่ออกแน่” หูจื่อตอบ

เมิ่งเอ้ออิ๋นเกาหัวแก้เก้อ หูจื่อเห็นเช่นนั้นแล้วก็หันหลังเดินออกไป ปิดประตูห้องส่วนตัว

เมิ่งเชี่ยนโยวหยิบตะเกียบพูดขึ้นว่า “ท่านพ่อ พี่ใหญ่ พี่รองรีบกินเถอะเจ้าค่ะ ข้าหิวจะตายอยู่แล้ว” พูดจบก็ลงมือกินก่อนใคร

เมิ่งเอ้ออิ๋นหยิบตะเกียบคิดจะคีบอาหาร มองดูอาหารทั้งหมดรอบหนึ่ง กลับไม่รู้ว่าจะกินจานไหนก่อนดี เช่นนั้นจึงยกถ้วยข้าวขึ้นพุ้ยข้าวเข้าปาก เมิ่งเสียน เมิ่งฉีสองพี่น้องก็ก้มหน้ากินแต่ข้าวสวย

เมิ่งเชี่ยนโยวแอบลอบถอนใจ พูดขึ้นว่า “ท่านพ่อ อาหารมื้อนี้ราคาห้าสิบตำลึงนะ ท่านแน่ใจหรือว่าจะกินแต่ข้าวสวย”

“ห้าสิบตำลึง!” เมิ่งเอ้ออิ๋นเพิ่งจะพุ้ยข้าวสวยคำหนึ่งเข้าปาก พอได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจจนกลืนข้าวผิดจังหวะ สำลักจนเกือบหายใจไม่ออก เมิ่งเสียนรีบวางถ้วยข้าวลง แล้วช่วยเขาทุบหลัง เมิ่งฉีเองก็รีบยกถ้วยชาส่งให้

พอได้น้ำชามา เมิ่งเอ้ออิ๋นรีบดื่มเข้าไปหลายคำ ถึงรู้สึกดีขึ้น รีบถามขึ้น “โยวเอ๋อร์ อาหารทั้งโต๊ะนี้ราคาห้าสิบตำลึง”

“ใช่น่ะสิเจ้าคะ ท่านพ่อ หากท่านไม่กิน ห้าสิบตำลึงนี้ต้องจ่ายเปล่าๆ นะ” เมิ่งเชี่ยนโยวตอบ

เมิ่งเอ้ออิ๋นเผยอปากเหมือนจะพูดอะไร เป็นนานก็พูดไม่ออก

“ท่านพ่อ ไม่ว่าอย่างไรเงินก็ต้องจ่าย ท่านกินให้สบายใจเถอะเจ้าค่ะ ชิมดูสิว่าอาหารของภัตตาคารใหญ่นี้จะอร่อยแค่ไหน” เมิ่งเชี่ยนโยวโน้มน้าว

เมิ่งเอ้ออิ๋นกัดฟัน หยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วคีบเนื้อปลาชิ้นหนึ่งเข้าปาก เคี้ยวเต็มปากเต็มคำ เมิ่งเสียน เมิ่งฉีสองพี่น้องก็คีบอาหารที่ตัวเองชอบใส่ถ้วยข้าวตัวเอง

เห็นทั้งสามคนยอมกิน เมิ่งเชี่ยนโยวถึงได้ลิ้มรสอาหารจากภัตตาคารสมัยโบราณนี้อย่างไม่รีบไม่ร้อน กินไปพลางให้คำติชมในใจไปพลาง : ปลาทำเหมือนไม่ได้ทำ นุ่มลื่นละมุนลิ้น ที่บกพร่องไปบ้างก็คือยังมีกลิ่นคาวนิดหน่อย ดูท่าเครื่องปรุงดับกลิ่นคาวในยุคโบราณยังไม่ดีพอ เนื้อชิ้นใหญ่ทำได้ดี เข้าปากละลายทันที มันแต่ไม่เลี่ยน ไก่กรอบผัดเกลือก็ใช้ได้ ไม่เค็มไม่จืด รสชาติกำลังดี ส่วนอาหารที่เหลืออีกสามอย่าง ก็มีรสชาติดี ฝีมือของคนโบราณไม่เลวทีเดียว

ตอนที่พ่อลูกทั้งหมดกำลังกินอย่างเอร็ดอร่อยนั้น ทางเดินด้านนอกอยู่ๆ ก็มีเสียงร้องโวยวายดังขึ้น “เหลาจวี้เสียนของพวกเจ้ายังกล้ามีหน้าบอกว่าตัวเองเป็นภัตตาคารอันดับหนึ่งของเมืองอีกหรือ คุณชายอย่างข้ามากินก็มีแต่แบบเดิมๆ ข้ากินจนเบื่อแล้ว ขอที่แปลกใหม่กว่านี้ได้หรือไม่!”

สิ้นเสียงก็มีอีกเสียงหนึ่งดังขึ้น “นั่นสิ ข้าเองก็กินจนเบื่อแล้ว ไปเรียกหลงจู๊ของพวกเจ้ามา ข้าว่าเหลาจวี้เสียนนี้ควรปิดกิจการได้แล้ว”

จากนั้นก็มีเสียงฝีเท้า “ตุ๊บๆๆ” วิ่งลงชั้นล่างไป ดูท่าจะเป็นพนักงานไปบอกหลงจู๊

เพียงไม่นาน ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังลอยมา เสียงค่อนข้างมีอายุเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น “คุณชายทั้งหลาย หากภัตตาคารนี้มีบริการตรงไหนที่บกพร่องไป ขอพวกท่านได้โปรดอภัยด้วย”

“การบริการไม่มีอะไรบกพร่อง เพียงแต่ภัตตาคารของพวกเจ้านั้นไม่มีอาหารที่แปลกใหม่เลย ข้าก็อุตส่าห์เชิญสหายออกมากินข้าวด้วยกัน”

“คุณชายเปาได้โปรดอภัย ภัตตาคารนี้รับพ่อครัวมาจากเมืองหลวง ทุกเดือนจะมีอาหารแปลกใหม่ไว้ให้บริการ...”

“ไปๆๆ ข้ากินอาหารพวกนั้นจนเบื่อแล้ว อาหารแปลกใหม่อะไรกัน ก็แค่เอาของนึ่งเปลี่ยนไปต้ม ทอดเปลี่ยนไปผัด ข้าจะบอกอะไรให้นะ หากวันนี้เจ้าไม่ทำอาหารแปลกใหม่ออกมา พรุ่งนี้เหลาจวี้เสียนของเจ้าไม่ต้องเปิดทำการอีก!” ไม่รอหลงจู๊พูดจบ คุณชายหนุ่มก็พูดขึ้นอย่างตัดรำคาญ

“คุณชายเปา ใจเย็นก่อนขอรับ เอาอย่างนี้ได้หรือไม่ พวกเราไม่คิดค่าอาหารของท่านในวันนี้ทั้งหมด รอต้นเดือนหน้าพวกเรามีรายการอาหารใหม่จะเชิญท่านมาลิ้มรสเป็นคนแรกด้วย...” หลงจู๊พูดขึ้นอย่างระมัดระวังอีกครั้ง

“ข้าดูเป็นคนไม่มีเงินหรืออย่างไร แค่อาหารมื้อเดียวยังจ่ายไม่ได้ แล้วข้าจะใช้ชีวิตในเมืองชิงซีนี้ได้อย่างไรกันเล่า” คุณชายหนุ่มเริ่มพูดจาดูแคลน

“ใช่ๆๆ คุณชายเปา...”

เมื่อได้ฟังถึงตรงนี้ สีหน้าของเมิ่งเชี่ยนโยวก็เริ่มสั่นไหว ร้องตะโกนเรียกขึ้น “พี่หูจื่อ”

หูจื่อผลักประตูเข้ามา ถามขึ้นว่า “มีอะไร”

พ่อลูกแซ่เมิ่งก็อดมองเมิ่งเชี่ยนโยวอย่างประหลาดใจไม่ได้

“พี่หูจื่อ ด้านนอกเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ” เมิ่งเชี่ยนโยวถาม

“อ่อ คุณชายลูกนายอำเภอกับเพื่อนๆ มากินข้าว แล้วไม่พอใจที่อาหารจำเจน่ะ กำลังระบายอารมณ์อยู่เลย” หูจื่อตอบ

“พวกเขามาบ่อยหรือ” เมิ่งเชี่ยนโยวถามอีก

“หนึ่งเดือนจะมีเกือบครึ่งเดือนที่มากินข้าวที่นี่ ที่มาพร้อมกับเขาก็เป็นเหล่าคุณชายลูกเศรษฐี”

เมิ่งเชี่ยนโยวครุ่นคิดครู่หนึ่ง พูดกับหูจื่อว่า “พี่หูจื่อ ช่วยบอกหลงจู๊ของพี่หน่อยได้หรือไม่ บอกว่าข้าสามารถช่วยพวกเขาทำอาหารได้สองสามอย่าง”

หูจื่อมองเมิ่งเชี่ยนโยวด้วยความเคลือบแคลง แม้เขาจะไม่ค่อยได้กลับบ้าน แต่ก็รู้ว่าลูกสาวของลุงเมิ่งนั้นเกียจคร้านเอาแต่ใจ ทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง อีกอย่างต่อให้นางทำเป็น สาวบ้านนาคนหนึ่งจะทำอาหารอะไรที่ดึงดูดใจคนได้ ด้านนอกนั้นเป็นบุคคลที่จะล่วงเกินไม่ได้อย่างเด็ดขาด หากทำพลาดขึ้นมาแล้ว ชามข้าวนี้ของเขาก็คงรักษาไว้ไม่อยู่

เมื่อเห็นสีหน้าลังเลของหูจื่อ เอาแต่ยืนไม่พูดไม่จา เมิ่งเชี่ยนโยวก็พูดอีก “พี่หูจื่อ ข้ารู้ว่าพี่กำลังกังวลอะไร พี่วางใจเถอะเจ้าค่ะ อาหารที่ข้าทำนั้นภัตตาคารของพี่ไม่มีแน่นอน และรับประกันเรื่องความอร่อย ไม่เชื่อก็ลองถามท่านพ่อของข้าดูสิ”

เมิ่งเอ้ออิ๋นพยักหน้า “หูจื่อ อาหารที่โยวเอ๋อร์ทำนั้นอร่อยจริงๆ เจ้าช่วยพูดให้หน่อยเถอะ หากว่าสำเร็จแล้ว เจ้าก็จะได้รับความชอบกับหลงจู๊ไปด้วย อาจจะได้เงินรางวัลไม่น้อยด้วยก็ได้นะ”

หูจื่อใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่งถึงพูดขึ้นว่า “ข้าจะไปรายงานหลงจู๊ แต่หลงจู๊จะเห็นด้วยหรือไม่นั้นข้าก็ไม่อาจรู้ได้แล้ว”

เมิ่งเชี่ยนโยวพยักหน้า พูดอย่างซาบซึ้ง “ขอบคุณพี่หูจื่อ”

หูจื่อออกไปจากห้องส่วนตัว เมื่อเห็นหลงจู๊ยังขอขมาไม่เลิก จึงเดินไปกระซิบที่ข้างหูของเขา หลงจู๊ก็พลันยินดี ถามขึ้นว่า “เจ้าพูดจริงหรือ”

หูจื่อรีบตอบว่า “นางก็อยู่ในห้องรับรองส่วนตัวขอรับ”

หลงจู๊ถูกเหล่าคุณชายบีบจนไม่มีทางไปแล้ว พอได้ยินว่ามีคนทำอาหารได้ จึงไม่ได้สนใจถามว่าเป็นใคร พูดกับคุณชายหนุ่มตรงหน้าว่า “คุณชายเปา ท่านรอสักครู่นะขอรับ อีกประเดี๋ยวจะนำอาหารจานใหม่มาบริการท่าน”

คุณชายหนุ่มได้ยินพูดว่า “มีอาหารใหม่หรือ เช่นนั้นก็ดี ข้าจะรอ หากครั้งนี้เจ้ายังหลอกลวงข้าอีก เจ้าคงรู้ว่าผลลัพธ์คืออะไร!”

หลงจู๊พยักหน้าหงึกๆ ยังพูดออกไปอีกว่ารับประกันเรื่องรสชาติ ชายหนุ่มเหล่านั้นถึงได้ยอมเข้าไปรอในห้องส่วนตัว

หลังจากสั่งคนให้ไปนำชากาใหม่มาแล้ว หลงจู๊ถึงได้เช็ดเหงื่อเดินตามหูจื่อมายังห้องส่วนตัวที่เมิ่งเชี่ยนโยวกินข้าวอยู่

พอเข้ามาแล้ว หลงจู๊ก็ประสานมือพูดขึ้นว่า “ไม่ทราบว่าท่านไหนต้องการช่วยทำอาหารให้เราหรือ” พูดจบถึงมองเห็นว่าที่นั่งอยู่ในห้องส่วนตัวเป็นคนที่แต่งกายด้วยผ้าฝ้ายสี่คน ดูก็รู้ทันทีว่ามาจากบ้านนอก เช่นนั้นจึงหันกลับไปพูดกับหูจื่อว่า “เป็นคนพวกนี้น่ะหรือ”

“ตอบหลงจู๊ เป็นพวกเขาขอรับ” หูจื่อตอบ

“เหลวไหล! คนบ้านนอกจะทำอาหารแปลกใหม่อะไรได้!” หลงจู๊ตวาด

“คนบ้านนอกทำอาหารอร่อยไม่ได้ ไม่ทราบว่าหลงจู๊ไปได้ยินตรรกะเช่นนี้มาจากที่ไหนกัน” เมิ่งเชี่ยนโยวถาม

หลงจู๊จึงมองไปที่เมิ่งเชี่ยนโยว “คนบ้านนอกไม่เคยพบเห็นอะไรตั้งมากมาย แล้วจะทำอาหารอร่อยได้อย่างไร”

“หากว่าข้าทำได้ล่ะ” เมิ่งเชี่ยนโยวถาม

“เช่นนั้นข้าจะตอบรับเงื่อนไขของเจ้าทุกประการ” หลงจู๊ตอบ

“หลงจู๊พูดเองนะ ห้ามคืนคำโดยเด็ดขาด” เมิ่งเชี่ยนโยวพูดต่อ

หลงจู๊เห็นท่าทางของเมิ่งเชี่ยนโยวเต็มไปด้วยความมั่นใจ เช่นนั้นจึงยอมผ่อนคลายท่าที “แม่หนูสามารถทำอาหารแปลกใหม่ออกมาได้จริงๆ หรือ”

“แน่นอนอยู่แล้ว ไม่เช่นนั้นจะกล้าพูดจาคุยโวต่อหน้าท่านได้อย่างไรกัน” เมิ่งเชี่ยนโยวพูดด้วยความเชื่อมั่น

หลงจู๊ยังคงลังเลอยู่บ้าง เด็กสาวตรงหน้าแม้จะดูมีความมั่นใจเต็มเปี่ยม แต่อย่างไรนางก็ยังเป็นเด็ก หากว่าทำไม่ได้ เขาก็คงทำอะไรเด็กไม่ได้ แต่หากไม่มีอาหารแปลกใหม่ พรุ่งนี้คุณชายเหล่านั้นคงไม่ให้เขาเปิดทำการค้าจริงๆ แน่

“หลงจู๊ ท่านให้ข้าลองทำดูก่อนเถิด หากทำอาหารแปลกใหม่ออกมาไม่ได้ อย่างมากก็แค่เปลืองวัตถุดิบท่านนิดหน่อยเท่านั้น แต่หากทำสำเร็จ วิกฤตในวันนี้ของท่านก็จะถูกขจัดไป เมื่อครู่ข้าได้ยินว่าท่านรับปากคุณชายพวกนั้นแล้วว่าจะมีอาหารใหม่ให้พวกเขา” เมิ่งเชี่ยนโยวพูด

ได้ยินเมิ่งเชี่ยนโยวพูดเช่นนี้ หลงจู๊ก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เหมือนอย่างที่นางพูดไว้ หากทำไม่ดี อย่างมากก็แค่สิ้นเปลืองวัตถุดิบ แต่ถ้าทำได้จริงๆ รับมือกับคุณชายเหล่านั้นได้ ภัตตาคารของเขาจะได้สงบขึ้นอีกหลายวัน

“ก็ได้ แม่หนู ตามข้ามา” หลงจู๊เอ่ยปากพูดขึ้น

“ข้าต้องการคนมาช่วยข้าติดไฟ พี่รอง ท่านตามข้ามา ท่านพ่อและพี่ใหญ่กินต่อไปเถอะ” เมิ่งเชี่ยนโยวพูดไปพลางลุกขึ้นยืน

เมิ่งเอ้ออิ๋นและเมิ่งเสียนพยักหน้า แล้วนั่งรอในห้องส่วนตัว ส่วนเมิ่งฉีและเมิ่งเชี่ยนโยวเดินตามหลงจู๊มาถึงห้องครัว

ผู้คนในห้องครัวต่างวุ่นวายโกลาหก หลงจู๊ตะโกนเรียกชายร่างสูงใหญ่กำยำขึ้น “เหล่าอู๋ เจ้ามานี่หน่อย”

ชายหนุ่มได้ยินเดินมาตรงหน้าพวกเขา หลงจู๊ก็พูดกับเมิ่งเชี่ยนโยว “นี่คือพ่อครัวใหญ่ของพวกเรา เจ้าต้องการอะไรก็บอกเขาเถิด” และหันไปบอกกับชายหนุ่ม “แม่หนูคนนี้บอกว่าทำอาหารแปลกใหม่ได้ นางต้องการอะไร เจ้าก็จงเตรียมให้นาง”

“นาง” ชายหนุ่มประเมินเมิ่งเชี่ยนโยวเล็กน้อย “เหล่าหลิว เจ้าไม่ได้เข้าใจผิดไปนะ เด็กสาวคนนี้น่ะหรือทำอาหารได้”

“นี่เป็นวิธีที่ดีที่สุดแล้ว หรือตอนนี้เจ้าคิดอาหารแปลกใหม่ออกมาได้กันล่ะ” หลงจู๊พูดอย่างทอดถอนใจ

เรื่องที่เหล่าคุณชายด้านบนอาละวาดรู้มาถึงในห้องครัวแล้ว ชายหนุ่มกำลังกลัดกลุ้ม ได้ยินก็พูดไม่ออก

“ข้าต้องการปลาที่ทำเสร็จแล้ว หม้อไฟเล็กหนึ่งใบ ต้องเป็นหม้อที่ดีที่สุด เนื้อติดมันชิ้นหนึ่ง เนื้อไก่จำนวนหนึ่ง เครื่องเคียงต้องการพริกแดง พริกชี้ฟ้า เห็ดหอม ส่วนเครื่องปรุงรสอื่นเตรียมให้พร้อมก็พอ” เมิ่งเชี่ยนโยวเอ่ยปากพูดกับชายหนุ่ม พูดจบก็ไม่รอให้เขาตอบรับ หันมาพูดกับเมิ่งฉี “พี่รอง พี่ไปเอามันฝรั่งมาสองสามลูก ปอกเปลือก แล้วล้างให้สะอาด”

เมิ่งฉีวิ่งไปเอามันฝรั่งมา เมิ่งเชี่ยนโยวพูดกับหลงจู๊อีกว่า “ข้าต้องการห้องครัวเล็กๆ เมื่อเตรียมเครื่องทุกอย่างครบแล้ว ใครก็ห้ามเข้ามาใกล้ เมื่อทำอาหารเสร็จข้าจะเรียกพวกท่านเอง”

หลงจู๊สั่งการมอบครัวเล็กๆ ให้นาง ส่วนชายหนุ่มกำลังไปเตรียมวัตถุดิบทั้งหมดให้เมิ่งเชี่ยนโยว

กระทั่งวัตถุดิบทุกอย่างพร้อมแล้ว ห้องครัวเล็กๆ ก็เหลือเพียงสองพี่น้อง เมิ่งเชี่ยนโยวเริ่มลงมือทำอาหาร