ยอดหญิงอันดับหนึ่ง: Chapter 036 ตอนที่ 36

ตอนที่ 36 ส่งเข้าหลุมฝังศพ!

อวิ๋นหว่านชิ่นก้าวเข้าไปหาน้องสามที่กำลังร้องไห้กระซิกๆ

ต่อให้อวิ๋นหว่านถงใสซื่อแค่ไหน ก็รู้ว่าคุณหนูใหญ่พามารดาตนมาที่นี่ มิได้มีเจตนาดี หมดกัน ครั้งก่อนตนช่วยคุณหนูรองทำร้ายนาง ครั้งนี้นาง...จะแก้แค้นกระทั่งตนด้วยหรือเปล่า

“ใบหน้ามีรอยข่วนจริงด้วย เถามอมอทำร้ายคนรุนแรงจริง” อวิ๋นหว่านชิ่นยกมือเรียวงาม สัมผัสแก้มของคุณหนูสามอย่างเวทนา “แต่ไม่เป็นไร แผลนิดเดียวเอง พี่มีขี้ผึ้งสกัดจากดอกไม้สีม่วงอยู่ตรงนั้น ขจัดรอยแผลเป็นได้ดีมาก ซึ่งทั่วทั้งเมืองหลวงไม่น่าจะมีขี้ผึ้งขจัดรอยแผลเป็นที่ดีไปกว่านี้อีก ถ้าน้องสามเชื่อพี่ ถึงเวลาจะใช้ก็มาเอาไปใช้ได้”

ว่าแล้วก็ยิ้มน้อยๆ แต่ยิ้มนี้กลับทำให้สองแม่ลูกเสียวสันหลังวาบ

อวิ๋นหว่านชิ่นหันกาย เดินไปที่หน้าโต๊ะบูชา จุดธูปหอมชุดหนึ่งมาพนมไว้ในมือ คุกเข่าบนอาสนะ มองไปยังป้ายวิญญาณซ้ายมือสุดที่ดูใหม่สุด

บนป้ายสลักอักษร “สวี่ฮูหยินแห่งบ้านสกุลอวิ๋น”

นี่เป็นครั้งแรกที่อวิ๋นหว่านชิ่นมาไหว้มารดาหลังเกิดใหม่ ก่อนหน้านี้ใช่ว่านางไม่คิดมา แต่เป็นเพราะรู้สึกละอายใจต่อมารดา

ตอนนี้ ดวงตานางมีน้ำอุ่นๆ คลอหน่วย ลำคอมีรสเปรี้ยว “ท่านแม่ว่าคุณหนูลูกขุนนาง ควรรอบรู้และมีมารยาท มีบุคลิกพิเศษ ยอมเท่าที่จะยอมได้ ทนเท่าที่จะทนได้ แต่ใช่ว่าใครจะมารังแกได้ง่ายๆ ! แต่นี้เป็นต้นไป ลูกขอรับรองกับท่านว่า ใต้หล้านี้จะไม่มีใครจงใจกลั่นแกล้งลูกได้อีก กระทั่งลบหลู่ท่าน หลอกลวงท่านด้วย...ลูกจะจับนางมาคุกเข่าต่อหน้าท่าน ให้นางเป็นคน แต่มีร่างเหมือนผี สำนึกผิดต่อดวงวิญญาณท่านไปชั่วชีวิต!”

“เป็นคน แต่มีร่างเหมือนผี” พอได้ยินคำนี้ เถามอมอก็ก้าวข้ามเหตุผลสุดท้ายที่ตนมี คลานมาคุกเข่าตรงหน้าป้ายวิญญาณสวี่ฮูหยิน

อนุฟางรู้ว่า อวิ๋นหว่านชิ่นแม้กำลังลงโทษเถามอมอ แต่ก็กำลังตักเตือนตนเองไปด้วย วัวสันหลังหวะจึงกอดลูกสาวแน่น ได้ยินเพียงเถามอมอพูดทั้งน้ำตาและน้ำมูก “ฮูหยิน บ่าวขออภัยท่านด้วย!”

“พูดทีละข้อ” อวิ๋นหว่านชิ่นปักธูปหอมลงในกระถางธูป

เถามอมอสำลัก ก่อนเท้าความเรื่องน่าอายในอดีต “บ่าวกับไป๋เสวี่ยฮุ่ยหนีความยากจนเข้าเมืองหลวง มาด้วยกัน มาขอพึ่งพาอาศัยจวนสกุลอวิ๋น ฮูหยินเห็นว่าเป็นญาติห่างๆ กันจึงรับเราไว้ บ่าวถูกความร่ำรวยบังตา จึงบอกไป๋เสวี่ยฮุ่ยว่า ถ้าได้ครอบครองนายท่าน จะอยู่เมืองหลวงได้ตลอดชีวิต ไม่ต้องกลับบ้านนอกลำบากอีก! แล้วบ่าวก็เตรียมยาเสน่ห์ให้นางใส่ลงไปในเครื่องดื่มของนายท่าน บอกให้นางยั่วยวนนายท่าน หลังจากไป๋เสวี่ยฮุ่ยได้เป็นอนุ ก็โลภมาก อยากเป็นฮูหยิน บ่าวจึงช่วยนางวางแผนอีก หาวิธีทำให้ฮูหยินโกรธ ไม่ได้รับความรัก ยังสอนนางยุแหย่นายท่านให้ห่างเหินกับฮูหยิน! พอฮูหยินป่วยและจากไป บ่าวกลัวว่านายท่านจะแต่งงานใหม่ และคนใหม่จะอยู่เหนืออนุไป๋ จึงบอกให้อนุไป๋มีสัมพันธ์กับนายท่านในช่วงไว้ทุกข์ให้ฮูหยิน ซึ่งไม่เป็นการเคารพต่อดวงวิญญาณของฮูหยิน! แล้ว...แล้วยังลอบส่งจดหมายเข้าวัง บอกน้องสาวของอนุไป๋ ไป๋ซิ่วฮุ่ย ให้ไปขอร้องฮองเฮา ช่วยอนุไป๋ให้ได้เป็นฮูหยิน!...ฮูหยิน บ่าวทำไม่ดีกับท่าน แต่บ่าวสำนึกผิดแล้วจริงๆ ! ขอท่านอภัยให้บ่าวด้วย ชีวิตที่เหลือ บ่าวขอเป็นวัวเป็นม้ารับใช้คุณหนูใหญ่ จะไม่ทำผิดอีกเป็นอันขาด!”

แต่แล้ว มีใครให้โอกาสใหม่กับท่านแม่ ให้ท่านได้มีความสุขไปชั่วชีวิตบ้าง ท่านแม่ใจดีมาค่อนชีวิต แต่กลับถูกสุนัขป่าใจโหดอย่างพวกเจ้าใช้เป็นเครื่องมือ

อวิ๋นหว่านชิ่นพูดอย่างอ่อนโยน “บ่าวกลั่นแกล้งนายอภัยให้ไม่ได้ ต่อไปถ้าข้าเห็นใครเป็นเช่นนี้อีก จะลงโทษให้หนักกว่านี้” ว่าแล้วก็มองผ่านไปทางอนุฟาง

อนุฟางทรุดฮวบ ดีที่มีลูกสาวคอยพยุงไว้

อวิ๋นหว่านชิ่นตะโกน “เข้ามา”

นอกห้องบูชาบรรพบุรุษ บ่าวร่างกำยำแรงดีสองคนก้าวเข้ามา

“เถามอมอเนรคุณนาย เดิมทีข้าคิดให้โอกาสนางแก้ตัวใหม่ แต่นึกไม่ถึงว่าหญิงชราผู้นี้ไม่รู้จักสำนึก ไม่เพียงรบกวนความเงียบสงบของบรรพบุรุษในห้องบูชา ยังข่วนหน้าคุณหนูสามจนบาดเจ็บอีก นำตัวออกไปเถิด”

อวิ๋นหว่านชิ่นเหลือบตามองอนุฟาง “แม่เล็กไม่คัดค้านใช่ไหม”

เมื่อท่านเป็นนาย ข้ายังจะพูดอะไรได้อีก! อนุฟางเป็นใบ้ไปชั่วขณะ ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่เห็นรอยโลหิตบนใบหน้าลูกสาวแล้วโกรธจริงๆ ด้วยกำลังรอให้ลูกสาวอาศัยใบหน้าสวยๆ หาลูกเขยรวยๆ ให้นางอยู่ ถ้าขืนเป็นแผลเป็น ต่อให้สับเถามอมอเป็นหมื่นๆ ชิ้น ก็แลกกลับคืนมาไม่ได้!

คิดพลาง อนุฟางก็กัดฟัน “คุณหนูใหญ่พูดถูก!”

“นำตัวไป” สิ้นเสียง เถามอมอก็ตัวแข็งทื่อ ต่อให้ได้รับความทุกข์ทรมานแค่ไหน ขอเพียงไป๋ฮูหยินยังอยู่ รอให้นายท่านหายโกรธ ไม่ช้าก็เร็วตนต้องได้ออกไป! แต่ตอนนี้หมดสิ้นแล้ว! คุณหนูใหญ่จะให้ตนเองมีชีวิตที่ดีหรือ!

“นังสารเลว...” สุนัขจนตรอกอย่างเถามอมอดีดตัวขึ้น แต่ยังไม่ทันพุ่งเข้าใส่อวิ๋นหว่านชิ่น แขนก็ถูกบ่าวร่างกำยำจับไว้ ก่อนบิดข้อศอกไปด้านหลัง

“อาศัยช่วงฟ้าสว่าง พยายามออกจากจวนให้เร็วที่สุด ขืนรอฟ้ามืด ประตูเมืองปิด ก็ต้องรอพรุ่งนี้อีก” อวิ๋นหว่านชิ่นพูดเสียงเรียบ เห็นชัดว่าได้ตัดสินใจแต่แรกแล้ว

“ขอรับ คุณหนูใหญ่ รถม้าพร้อม” บ่าวทั้งสองใช้ผ้าอุดปากเถามอมอ ก่อนแบกนางขึ้นบ่าไป

ประตูเมืองปิด? นี่กำลังจะส่งเถามอมอออกนอกเมือง? ส่งไปไหน

อนุฟางกระวนกระวายใจ ขณะเดินตามอวิ๋นหว่านชิ่นออกจากห้องบูชาบรรพบุรุษ จึงถามขึ้นอย่างอดไม่ได้ “คุณหนูใหญ่กำลังจะส่งเถามอมอ...ออกนอกเมืองหลวง? ไปไหนหรือ”

ภายใต้แสงอาทิตย์สว่างสดใสยามเที่ยงวัน ใบหน้าอันสงบนิ่งของอวิ๋นหว่านชิ่นปกคลุมไปด้วยแสงสีทอง

“เมื่อครู่ตอนอยู่ต่อหน้าวิญญาณฮูหยิน ข้าก็ได้บอกไปแล้วมิใช่หรือ”

นางจามออกมาทีหนึ่ง ท่ามกลางแสงสว่างท่วงท่าของนางงามสง่าเป็นพิเศษ แต่ละย่างก้าวที่เดิน บาง

เบา แยบยล จับใจคน นางหันมองอนุฟางอย่างยิ้มแย้ม ก่อนหันไปจับมือชูซย่าที่ยื่นเข้ามาพยุง แล้วเดินจากไป

พอกลับถึงเรือนชุนจี้ อนุฟางก็กระสับกระส่าย ราวกับอุ้มกระต่ายไว้ จึงส่งคนสนิทให้ไปสืบดูว่าเถามอมอถูกส่งไปที่ใด

หลายวันต่อมา คนสนิทถึงเข้ามารายงาน

คืนวันนั้น อวิ๋นหว่านถงมาหามารดา และเห็นมารดานั่งอยู่ข้างหน้าต่างพร้อมใบหน้าซีดขาว

แม้นางเพิ่งจะสิบขวบเต็ม แต่เพราะเป็นลูกอนุ จึงอ่านสีหน้าคนเก่ง หลังจากเหตุการณ์ในห้องบูชาบรรพบุรุษ นางก็รู้แล้วว่าพี่ใหญ่คิดควบคุมคนทั้งบ้านไว้ในกำมือ มารดาได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจ จึงดูซูบผอมลงไปบ้าง เนื่องจากวันๆ ต้องคอยประจบประแจงพี่ใหญ่อย่างระมัดระวัง อยู่อย่างกังวลใจและหวาดระแวง กลัวว่าจะก้าวพลาด แล้วถูกพี่ใหญ่นำมาใช้ข่มขู่

อวิ๋นหว่านถงจึงเข้าไปปลอบ “ท่านแม่อย่าได้กังวลใจไปเลย แม้นางมีสัญญาซื้อขายท่านอยู่ในมือ จะร้ายจะดีอย่างไรก็ต้องเห็นแก่หน้าท่านพ่อสิ หรือต่อให้ท่านพ่อไม่เห็นความสำคัญของท่านแล้ว ลึกๆ ก็ต้องมีความรู้สึกอยู่บ้าง จะปล่อยให้นางตบตีฆ่าขายท่านไปได้อย่างไรกัน ขอเพียงเราไม่ล่วงเกินนาง นางก็ไม่ถึงกับโหดร้ายกับเราขนาดนั้นหรอก”

ยังจะทำอะไรได้อีก ต่อไปก็ได้แต่ปรนนิบัติคุณหนูใหญ่นั่นไป! ดูแล้วคงต้องเป็นทาสไปตลอดทั้งชาติ! อนุฟางจ้องมองลูกสาวนิ่ง รอยเล็บข่วนบนแก้มของลูกสาวจางลงไปมาก นางจึงรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย ถ้าถงเอ๋อร์อาศัยใบหน้าที่งดงามหาสามีฐานะสูงส่งได้สักคน ไม่ช้าก็เร็วตนก็จะมีที่พึ่ง จึงยิ้มขมขื่นแล้วว่า

“ไม่ถึงกับโหดขนาดนั้น? เจ้ารู้ไหมว่านางทำอย่างไรกับเถามอมอ”

“นางส่งหญิงชรานั่นไปที่ไหนกันแน่” อวิ๋นหว่านถงชักมีลางสังหรณ์ไม่ค่อยดี

“สุสานบรรพบุรุษสกุลอวิ๋นที่ไท่โจว” ฟันของอนุฟางกระทบกันดัง กึกๆ ขณะมองหน้าลูกสาว “ในหลุมฝังศพของ...สวี่ฮูหยิน”