ยอดหญิงอันดับหนึ่ง: Chapter 014 ตอนที่ 14
ตอนที่ 14 องค์ชายสามปากกับใจไม่ตรงกัน
ในห้องหนังสือ
ใบหน้าอันหล่อเหลาของสวี่มู่เจินถูกญาติผู้น้องใช้ฝ่ามือยันเอาไว้ แล้วดันไปชิดติดชั้นวางหนังสือ เขาจึงแยกเขี้ยว “น้องสาว...จู่ๆ ก็โหดขึ้นมาเช่นนี้ พี่รับไม่ได้นา! อย่าใจร้อนสิ...”
เหตุใดชิ่นเอ๋อร์ถึงได้เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเช่นนี้ รู้จักหยอกกลับด้วย!
เล็บอันแหลมคมของสตรีกำลังจ่ออยู่บนผิวหน้า ถ้าไม่ทันระวัง ถูกขูดเข้า แม้มีเงินทองกองเป็นภูเขาเลากา ก็แลกใบหน้าอันหล่อเหลาที่สุดในโลกของเขากลับคืนมาไม่ได้!
“ผู้ที่โด่งดังจนคนทั่วทั้งเมืองหลวงคลั่งไคล้ คิดใช้ญาติผู้น้องของตนทดสอบวิธีเกี้ยวสาว? สมภารไม่กินไก่วัด หรือจะให้ข้าชี้แนะท่านพี่ โทษที ไม่มีอารมณ์เล่นด้วย!”
อวิ๋นหว่านชิ่นตบหน้าอันหล่อเหลาของญาติผู้พี่เบาๆ ยิ้มตาหยี ก่อนผละออก
สวี่มู่เจินยักไหล่
อวิ๋นหว่านชิ่นจึงพูดจริงจัง “เรื่องเฉาหนิงเอ๋อร์จัดการเสร็จเรียบร้อย แล้วลู่ชิงฝูเล่า?”
สวี่มู่เจินยกมือประสานไปที่หลังศีรษะ แล้วว่า “เมื่อวานข้าไปเป็นเพื่อนรัชทายาทที่แต่งองค์แบบสามัญชน เข้าอุทิศส่วนกุศลให้พระมารดาที่วัดหมิงเอิน และได้จัดให้ลู่ชิงฝูพบกับพระองค์แล้ว”
ลู่ชิงฝูเป็นคนมักใหญ่ใฝ่สูง ปฏิเสธการขอหมั้นจากหลายสกุล เนื่องจากดูหมิ่นว่าขุนนางระดับสูงเหล่านี้ล้วนธรรมดา นางอยากเป็นสะใภ้ราชวงศ์
ชายาเอกขององค์รัชทายาทก็คือมารดาของแผ่นดินในวันข้างหน้า ย่อมเป็นเป้าหมายสูงสุดของนาง
เสียดายที่องค์รัชทายาทซย่าโหวซื่อจุน ปกติจะอยู่แต่ในตำหนักบูรพา ไม่ค่อยออกนอกวัง
การได้พบกับรัชทายาทสักครั้ง จึงนับเป็นโอกาสทองในการเสนอตัวอวดโฉมของลู่ชิงฝู นางย่อมซาบซึ้งในพระคุณของอวิ๋นหว่านชิ่นเป็นที่สุด
เมื่อคนสำคัญทั้งสองล้วนจัดการเรียบร้อย ที่เหลือก็คือการแสดงในจวนสกุลอวิ๋นในอีกไม่กี่วันข้างหน้า
พอเห็นญาติผู้น้องเผยอยิ้มออกมา สวี่มู่เจินก็หรี่ตามอง “ชิ่นเอ๋อร์ เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าพี่รู้จักรัชทายาท”
อวิ๋นหว่านชิ่นใช้ดวงตาอันสดใสจ้องมองสวี่มู่เจิน ก่อนเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “รัชทายาทไม่สามารถช่วยพี่บรรลุเป้าหมายหรอก เปลี่ยนคนเถอะ!”
สวี่มู่เจินชะงักค้าง “เปลี่ยนใคร”
จะบอกเขาดีหรือไม่ว่า ผู้ครองบัลลังก์ในวันข้างหน้าไม่ใช่ซย่าโหวซื่อจุน แต่เป็นผู้ซึ่งไม่ค่อยตกเป็นข่าวอย่างองค์ชายสามซย่าโหวซื่อถิง
เมื่อชาติที่แล้ว ท่านพี่อยู่ข้างรัชทายาทซย่าโหวซื่อจุน
พอซย่าโหวซื่อถิงขึ้นครองราชย์ ท่านพี่จึงถูกจับไปเค้นสอบเรื่องการประพฤติมิชอบของเหล่าขุนนาง ซึ่งต่อมา แม้ท่านพี่มีความสามารถที่โดดเด่นเพียงใด ซย่าโหวซื่อถิงก็ยังคงระแวงและกีดกันไม่ให้ได้เลื่อนตำแหน่ง
แต่ชาตินี้ อวิ๋นหว่านชิ่นต้องช่วยปูทางให้ท่านพี่เดินได้อย่างราบรื่นและแสดงความสามารถให้เป็นที่ประจักษ์อย่างถึงที่สุด
ก่อนอื่น การเลือกเดิมพัน สำคัญเป็นที่สุด
อวิ๋นหว่านชิ่นเลิกคิ้วสวย “พี่ว่า องค์ชายสามเป็นอย่างไร”
องค์ชายสาม? สวี่มู่เจินมองญาติผู้น้องที่อยู่ตรงหน้าด้วยสายตาแปลกๆ
เชื้อพระวงศ์แบ่งเป็นสองฝ่ายใหญ่ๆ ฝ่ายหนึ่งคือรัชทายาท
อีกฝ่ายคือ โอรสของพระมเหสีรองเหวย มเหสีคนโปรดของหนิงซีฮ่องเต้...เว่ยอ๋อง ซย่าโหวซื่อยวน
ส่วนโอรสของพระสนมเอกเฮ่อเหลียน องค์ชายสาม...ฉินอ๋อง ซย่าโหวซื่อถิง สร้างจวนอยู่โดดๆ ในมุมสงบเงียบทางทิศเหนือ และไม่ค่อยไปมาหาสู่กับเหล่าเชื้อพระวงศ์
เหตุใดญาติผู้น้องไม่พูดถึงใครอื่น กลับลากเอาองค์ชายที่ดูเหมือนไม่มีอนาคตที่สุดออกมา
“น้องสาว” สวี่มู่เจินสงสัยเป็นอย่างยิ่ง จึงยิ้มยิงฟันขาวที่เรียงกันเป็นระเบียบ แล้วว่า “อย่าบอกนะว่าเจ้า...รู้จักกับฉินอ๋อง?”
จู่ๆ เค้าหน้าของบุรุษที่วัดหลวงเมื่อชาติก่อนก็ปรากฏขึ้นในหัวสมองของอวิ๋นหว่านชิ่น
ดั่งลิขิตสวรรค์ เสียงของเขา ลักษณะการพูดจาของเขา การเคลื่อนไหว กระทั่งแววตาวาบหนึ่ง นางล้วนจดจำได้อย่างชัดเจน
บารมีมังกรสวรรค์ ไร้เทียมทานเช่นนี้นี่เอง
บุรุษผู้นั้น...ชาตินี้ จะได้เป็นฮ่องเต้จริงหรือ
นางจะได้พบเขาในวันใดวันหนึ่งหรือไม่
หึ ฝันเฟื่องจริงๆ! ต่อให้ได้พบ ชาตินี้ก็เป็นคนแปลกหน้าต่อกันอยู่ดี!
และในตอนนี้เอง เสียงผู้รับใช้ของบ้านสกุลสวี่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตู
“คุณหนูอวิ๋น นายท่านกลับมาแล้วเจ้าค่ะ ท่านให้บ่าวมาตามคุณหนูให้ไปคุยกันที่ห้องรับแขก”
อวิ๋นหว่านชิ่นตื่นตัว รีบว่า “ข้าไปคารวะท่านลุงก่อน วันหลังค่อยคุยกันใหม่!”
“เอ๋...เจ้าจะพูดครึ่งๆ กลางๆ เช่นนี้ไม่ได้นา ข้าจะนอนไม่หลับเอา...” สวี่มู่เจินพยายามเหนี่ยวรั้ง
แต่กลับไม่เห็นเงาอวิ๋นหว่านชิ่นแล้ว
*
ในห้องรับแขก
สวี่เจ๋อเทาไม่ได้พบเจอหลานสาวมานาน ยังไม่ทันไถ่ถามทุกข์สุข ก็สั่งให้ผู้รับใช้ถอยออกไป เขาหน้าดำคร่ำเครียด ราวท้องฟ้าที่มีเมฆหมอกมืดครึ้ม พายุฝนกำลังจะตก “ชิ่นเอ๋อร์ พ่อเจ้าคิดให้เจ้าแต่งงานกับหัวหน้าของเขา เจ้ากรมกลาโหม ตาเฒ่าฉินลี่ชวน เจ้ารู้หรือไม่”
ตั้งแต่น้องสาวเสียชีวิต สวี่เจ๋อเทาก็เกลียดชังน้องเขยเข้าไส้ คนสกุลสวี่กับคนสกุลอวิ๋นจึงไม่ค่อยไปมาหาสู่กัน แต่เพราะหลานรักทั้งสอง สวี่เจ๋อเทาจึงต้องคอยจับตาดูสกุลอวิ๋นอยู่เป็นนิจ ด้วยเกรงว่าน้องเขยกับคนสกุลไป๋ที่ได้ขึ้นเป็นฮูหยิน จะข่มเหงรังแกพี่น้องทั้งสอง
อวิ๋นหว่านชิ่นก้มหน้าลง “วันก่อนท่านพ่อได้พูดเรื่องนี้กับข้า และข้าก็รับปากแล้ว”
“บัดซบ! คนใจสุนัขนั่น ถ้าไม่มีบ้านสกุลสวี่คอยค้ำจุน ก็ไม่มีทางเป็นถึงขุนน้ำขุนนางหรอก! ทำให้น้องสาวข้าตรอมใจตายไม่พอ ยังมาบีบให้เจ้าแต่งกับตาแก่อายุเจ็ดสิบอีก! ทำไมไม่ให้ลูกสาวคนรองสุดที่รักแต่งเสียเองล่ะ!”
สวี่เจ๋อเทาเป็นคนหุนหันพลันแล่นมาแต่ไหนแต่ไร และเรื่องนี้ก็ทำให้เขาทนไม่ได้จริงๆ จึงตบโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืน “ข้าจะไปบ้านเจ้า เถียงกับเขาให้พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินสักตั้ง!”
“อย่าเพิ่งร้อนใจไปท่านลุง” อวิ๋นหว่านชิ่นจับมือสวี่เจ๋อเทา “ถ้าหลานไม่รับปากไปก่อน ท่านพ่อไหนเลยจะอนุญาตให้หลานออกจากจวนมาหาท่านลุงได้ง่ายๆ ท่านพ่อไหนเลยจะทำตามที่หลานบอก ทั้งหมดเป็นแผนของหลานเอง ส่วนฉินลี่ชวน ท่านลุงวางใจ ชิ่นเอ๋อร์จะทำให้เขา...อยากแต่งก็ไม่กล้าที่จะแต่ง”
สวี่เจ๋อเทาอึ้ง “ชิ่นเอ๋อร์คิดจะทำอะไร”
อวิ๋นหว่านชิ่นยิ้มพลางว่า “ท่านลุงสามารถนำวันเดือนปีเกิดของหลานกับฉินลี่ชวนไปให้อาจารย์เจี้ยเชินแห่งวัดฉือหังที่อยู่ชานเมืองผูกดวงดู”
อาจารย์เจี้ยเชินเป็นนักบวชชื่อดังอันดับต้นๆ ของเมืองหลวง อาจารย์ของท่านเคยเป็นนักบวชประจำราชสำนักมาก่อน
ถ้าบ้านของเจ้าใหญ่นายโตผู้ใดคิดจัดงานมงคลสมรส ก็จะนำวันเดือนปีเกิดของคู่บ่าวสาวไปให้อาจารย์เจี้ยเชินช่วยดูให้ว่ามีดวงสมพงษ์กันหรือไม่
ทว่าแม้เป็นนักบวช ก็ต้องกินข้าวเหมือนกัน ขอเพียงบริจาคเงินเข้าวัด ดวงจะสมพงษ์กันหรือไม่ก็แล้วแต่ผู้บริจาค
ข้อแม้ในการเลือกคู่สองข้อที่ต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัดของฉินลี่ชวนนั้น อวิ๋นหว่านชิ่นย่อมรู้ดี ดวงสมพงษ์เกื้อหนุน? หึ อวิ๋นเสวียนฉั่งน่าจะคุยโม้โอ้อวดกับเจ้ากรมเฒ่าไว้ไม่น้อยเลยทีเดียว
จึงต้องหักล้างคำพูดอันสวยหรูของเขาทีละข้อ! แล้วยังต้องแสดงท่าทีคัดค้านอีก!
สวี่เจ๋อเทาเข้าใจความหมายของหลานสาวแล้ว สีหน้าที่เคร่งเครียดจึงผ่อนคลายลง
**
จวนฉินอ๋อง ทิศเหนือของเย่จิง
รูปปั้นราชสีห์คู่ประดับอยู่หน้าบันไดซ้ายขวาของประตูจวนเสาเขียว ดูสงบและน่าเกรงขาม
เมื่อผ่านเข้าไปในกำแพงอันสูงใหญ่และเย็นยะเยียบ จะเห็นห้องหนังสือกระเบื้องหลังคาแดง ปลายชายคาเชิดขึ้นห้องหนึ่ง
เป็นจวนอ๋องที่มีรูปแบบเรียบง่าย ไม่หรูหรา
บานหน้าต่างของห้องถูกแง้มไว้เล็กน้อย
หลังม่านไม้ไผ่ ชายหนุ่มรูปร่างสูงเพรียวนั่งอยู่กับโต๊ะ อ่านตำราในมือเงียบๆ คล้ายถลำลึกเข้าไปในโลกส่วนตัว ไม่รู้สึกถึงความเคลื่อนไหวด้านนอก
“นายท่าน จากการสะกดรอยของเหยาอัน พบว่าเมื่อวานองค์รัชทายาทอยู่ในวัดหมิงเอิน อุทิศส่วนกุศลให้พระมารดาที่สิ้นพระชนม์ตลอดทั้งวัน ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ ที่ผิดสังเกต เพียงแต่...” องครักษ์นายหนึ่งแต่งกายแบบชาวบ้าน ยืนรายงานอยู่นอกม่าน
คนในม่านเอะใจ “พูด”
ซือเหยาอันจึงตอบ “ตอนเที่ยง ลู่ชิงฝู คุณหนูรองแห่งจวนรองเจ้ากรมลู่กับสาวใช้ แอบเข้ามาในวัด ไปยังห้องโถงที่องค์รัชทายาทประทับอยู่ แล้วพูดคุยกับองค์รัชทายาทอยู่พักหนึ่ง”
องค์รัชทายาทคือฮ่องเต้ในอนาคต แต่ยังมิได้แต่งตั้งสนมเอก จึงถูกหญิงสาวรุมตอม ซึ่งตอนนี้หญิงสาวผู้สูงศักดิ์ในเย่จิง ใครไม่อยากใกล้ชิดพระองค์บ้าง จึงไม่ใช่เรื่องแปลก
จุดนี้ซย่าโหวซื่อถิงไม่สนใจ จ้องตำราในมือ พลางว่า “เก่งใช่ย่อย ที่รู้เบาะแสของรัชทายาท”
แต่ซือเหยาอันกลับส่ายหน้า “พอเหยาอันรู้เรื่องก็ใช้ให้คนสะกดรอยสาวใช้ของคุณหนูลู่ไป จึงรู้ว่าที่คุณหนูลู่ได้พบกับองค์รัชทายาทนั้น ล้วนอาศัยสวี่มู่เจินจัดการให้”
สวี่มู่เจิน? ซย่าโหวซื่อถิงวางตำราลง
เขาอยากสืบเบื้องลึกเบื้องหลังของรัชทายาทให้ละเอียด สวี่มู่เจินเป็นคนสำคัญคนหนึ่ง ถ้าสามารถดึงให้มาเป็นพวกเดียวกัน และทำงานให้เขาแล้วละก็ ย่อมทุ่นแรงและสำเร็จลุล่วงมากขึ้น
เสียดายที่สวี่มู่เจินเป็นคนของรัชทายาทแล้ว และเขาเองก็ไม่ชัดเจนในความคิดของสวี่มู่เจิน จึงไม่อยากแหวกหญ้าให้งูตื่น
ซือเหยาอันติดตามนายมาสิบกว่าปี ย่อมรู้ว่านายกำลังคิดอะไรอยู่
“เหยาอันก็สงสัยเช่นกันว่า เหตุใดสวี่มู่เจินถึงต้องช่วยคุณหนูลู่ด้วย ต่อมาค่อยสืบพบว่า สวี่มู่เจินทำตามคำขอของญาติผู้น้อง ลูกสาวคนโตของรองเจ้ากรมกลาโหมฝ่ายซ้าย ซึ่งลูกพี่ลูกน้องทั้งสองต่างก็มีสัมพันธ์อันดีต่อกัน”
บุตรสาวคนโตของอวิ๋นเสวียนฉั่ง?
เขาเก็บสายตาอย่างรวดเร็ว ราวกับถูกหมึกหยดใส่
ซย่าโหวซื่อถิงพลันรู้สึกว่า หญิงสาวนางนี้ อาจเป็นช่องทางที่ทำให้เขาฟันฝ่าอุปสรรคออกไปได้
นิ้วขาวเรียวจับลูกปั้นดินเผา ซย่าโหวซื่อถิงคล้ายพึมพำกับตัวเองทีเล่นทีจริง
“ถ้าข้ากับคุณหนูท่านนั้นได้พบหน้ากัน...นางไม่น่าจะเข้าใจผิดว่าข้าคิดอะไรทำนองนั้นกับนาง...”
“...” ซือเหยาอันปิดปากเงียบ ได้แต่แอบคิดในใจว่า ท่านอ๋อง ฝ่าบาทรู้หรือไม่ว่าท่านปากกับใจไม่ตรงกัน