ยอดหญิงอันดับหนึ่ง: Chapter 006 ตอนที่ 6

ตอนที่ 6 เงื่อนงำตอนตกน้ำ

เมี่ยวเอ๋อร์เห็นคุณหนูใหญ่เอนกายอยู่บนเตียงไม้ไผ่ผ่านม่านบางๆ ยกมือที่เนียนดุจหยกเท้าคาง แย้มยิ้มสดใสน่าประทับใจดุจดอกไม้แรกแย้ม ก็งุนงงอยู่พักหนึ่ง ก่อนขยี้ตาไปมา

อาจเป็นเพราะตนไม่ค่อยสนิทกับคุณหนูใหญ่ จึงไม่เคยสัมผัสนางในระยะใกล้

เหตุใดถึงได้รู้สึกว่าท่าทางเช่นนี้ ราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน...

เมี่ยวเอ๋อร์ดื่มชาดอกเก๊กฮวยไปหนึ่งอึก ก่อนยิ้มยิงฟันแล้วว่า “มิได้ลับๆ ล่อๆ อะไรนี่เจ้าคะ เป็นเรื่องเมื่อวันก่อน ตอนบ่าวไปซื้อของที่ตลาดแล้วเผอิญเห็นเรื่องสนุกๆ บางอย่างเจ้าค่ะ”

ขนาดคุณหนูใหญ่เอ่ยปากถามเอง ยายนี่ยังไม่ยอมบอก ถูกเอาใจจนเคยตัวจริงๆ อยู่ต่อหน้านายยังกล้าตะแบง ชูซย่า “ถุย” ออกมาคำหนึ่ง ก่อนแย่งถ้วยกระเบื้องชั้นดีจากมือของเมี่ยวเอ๋อร์มาไว้ในมือตน

“ปกติเห็นพูดมากนี่ ทำไมพอคุณหนูใหญ่ถาม กลับกลายเป็นใบ้ไปได้ เสียแรงที่คุณหนูใหญ่อุตส่าห์ห่วงว่าเจ้าตากแดดอยู่ข้างนอกอาจร้อน ถึงได้เรียกให้เข้ามาดื่มน้ำชา! มีนายท่านคนใดในจวนที่ดีกับเจ้าเช่นนี้บ้าง”

“ชูซย่า” อวิ๋นหว่านชิ่นยกมือปราม “เมี่ยวเอ๋อร์ทำงานในจวนมานาน ไหนเลยจะไม่รู้เล่า นางชัดเจนในใจดี หัวสมองก็ดี ควรพูดอะไรกับใคร นางล้วนรู้อยู่แก่ใจดี”

เมื่อชูซย่าเล่นบทโหด อวิ๋นหว่านชิ่นก็เล่นบทใจดี นี่คือวิธีรับมือกับบ่าวไพร่ที่กลิ้งกลอก หรือตบหัวแล้วลูบหลังนั่นเอง

และแล้วเมี่ยวเอ๋อร์ที่เพิ่งโกรธจากการถูกชูซย่าตะคอกใส่ พอได้ยินอวิ๋นหว่านชิ่นชมเชยก็ใจเย็นลง นางรู้ว่า คนในจวนมักลอบหัวเราะเยาะที่นางใจกล้าบ้าบิ่น ถ้าไม่ใช่เพราะมีพี่ชายม่อไคไหลคอยให้ท้าย มีนายท่านคอยตามใจเพราะรักและเอ็นดูแล้วละก็ นางน่าจะตายไปไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว เหตุที่ชอบกวนใครต่อใครไปเรื่อย เห็นทีคุณหนูใหญ่นี่ละที่รู้จักนางดี!

พอเมี่ยวเอ๋อร์ดีใจ ก็กระตือรือร้นขึ้นมา ไม่คิดปิดบังอีก เขยิบเข้าใกล้แล้วว่า

“บ่าวเพิ่งเห็นว่า คุณหนูรองบ้านแม่ทัพเฉินมาหาคุณหนูใหญ่ที่ประตูหลังเจ้าค่ะ...”

เฉินจื่อหลิง หลานสาวแม่ทัพเฉิน หนึ่งในแขกที่มางานวันเกิดของอวิ๋นหว่านชิ่น นางเป็นสหายที่สนิทกับอวิ๋นหว่านชิ่นมากสุดในบรรดาลูกหลานขุนนาง

ก่อนที่อวิ๋นหว่านชิ่นจะตกน้ำ มีสหายหลายคนยืนอยู่ข้างๆ รวมทั้งเฉินจื่อหลิงด้วย

ชาติที่แล้ว หลังจากตกน้ำ อวิ๋นหว่านชิ่นกลับไม่รู้ว่าเฉินจื่อหลิงมาหาตนเอง

“ประตูหลัง?” อวิ๋นหว่านชิ่นสงสัย ด้วยจับพิรุธได้ว่า ถ้าเฉินจื่อหลิงตั้งใจมาหาตน เหตุใดจึงไม่ไปขออนุญาตเข้าจากหน้าประตูจวน ทำไมต้องเข้าทางประตูหลังด้วย

เมี่ยวเอ๋อร์ก็ดูออกว่าอวิ๋นหว่านชิ่นสงสัย จึงทอดถอนใจแล้วว่า “หลังจากคุณหนูตกน้ำ คุณหนูเฉินก็มาหาคุณหนูอยู่หลายครั้ง แต่ฮูหยินกลับเอาแต่กล่าวขอบคุณแล้วว่าคุณหนูนอนหลับอยู่ ยังไม่แข็งแรงดี เช้านี้พอคุณหนูเฉินมาอีก ฮูหยินก็เปลี่ยนวิธี ถึงกับไม่อนุญาตให้ใครเข้ามาในจวน คุณหนูเฉินจึงต้องแอบเข้ามา...”

เหตุใดเฉินจื่อหลิงถึงต้องพบตนให้ได้ เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ เหตุใดไป๋ฮูหยินถึงไม่ให้เฉินจื่อหลิงพบตน

อวิ๋นหว่านชิ่นกำผ้าเช็ดหน้าลายดอกไม้ดิ้นเงินในมือแล้วขยำ นางจำได้แล้ว

ใช่ หลังจากงานเลี้ยงวันเกิดที่นางพลัดตกลงไปในสระบัว แม่เลี้ยงไป๋เสวี่ยฮุ่ยก็มักบอกนางว่า นางเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ ส่วนเฉินจื่อหลิงเป็นเพียงลูกสาวแม่ทัพฝ่ายบู๊ ไม่เหมือนคุณหนูส่วนใหญ่ที่รักเรียนกัน ลูกสาวขุนนางบ้านไหนบ้างที่ชอบออกนอกบ้านเที่ยวเล่นไปทั่ว แถมยังชอบเล่นต่อสู้อีก ไม่มีความเป็นกุลสตรีสักนิด จึงไม่ควรสนิทสนมด้วย เดี๋ยวจะติดนิสัยไม่ดีมา แล้วคนจะคนติฉินนินทาเอาได้

ซึ่งต่อมา อวิ๋นหว่านชิ่นก็ค่อยๆ ห่างเหินกับเฉินจื่อหลิงไป ทว่ามิได้เป็นเพราะดูแคลนเฉินจื่อหลิง แต่เพราะไม่อยากขัดใจแม่เลี้ยง ด้วยคิดว่าแม่เลี้ยงหวังดีกับตน

อวิ๋นหว่านชิ่นเงียบไปสักพัก ก่อนถาม “แล้วคุณหนูเฉินกลับไปหรือยัง”

เมี่ยวเอ๋อร์ตอบ “ตอนบ่าวเข้ามา ก็ยังเห็นนางเหลียวซ้ายแลขวาอยู่ตรงประตูหลัง คิดว่าคงกำลังหาทางเข้ามาพบคุณหนูท่านเจ้าค่ะ! แต่คนเฝ้าประตูน่าจะทำตามคำสั่งของฮูหยิน จึงปิดประตูไว้อย่างแน่นหนา”

อวิ๋นหว่านชิ่นมองหน้าเมี่ยวเอ๋อร์ พลางชี้แนะอย่างเป็นขั้นเป็นตอน

“เดี๋ยวเจ้าไปที่ประตูหลัง หาวิธีล่อคนเฝ้าประตูออกมา แล้วค่อยปลดสลักกลอนประตู เชิญให้คุณหนูเฉินเดินเข้ามาเงียบๆ เรื่องแค่นี้ เจ้าทำได้หรือไม่”

ดวงตาของหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าบอกว่าทำได้ แววตานางทอประกายวิบวับดุจน้ำในทะเลสาบที่ใสกระจ่างยามต้องแสงอาทิตย์

คนในจวนทำดีกับเมี่ยวเอ๋อร์จอมหยิ่งยโสพอเป็นพิธี หรือไม่ก็พยายามเลี่ยงๆ ไป แต่พอนายให้ความสำคัญ เมี่ยวเอ๋อร์จึงกระตือรือร้นขึ้นมา ทุบอกตนเองแล้วว่า

“คุณหนูใหญ่วางใจ บ่าวเชี่ยวชาญเรื่องทำนองนี้เป็นที่สุด”

อวิ๋นหว่านชิ่นค่อยๆ หรี่หางตางามๆ ที่ชี้ขึ้น ก่อนสำรวจมองเมี่ยวเอ๋อร์ นางเป็นสาวใช้ที่ใจกล้าบ้าบิ่นจริงๆ กระทั่งเกเรอยู่บ้าง แต่เพราะมีพี่ชายนามม่อไคไหล จึงเข้าออกจวนได้ตามอำเภอใจ เหล่าคนรับใช้ก็ไม่กล้าล่วงเกินนาง ไม่เหมือนบ่าวไพร่บางคนที่ขี้ขลาดและระมัดระวังตัวเกินเหตุ ถ้าครั้งนี้นางทำสำเร็จ ก็น่าจะช่วยตนทำเรื่องต่างๆ ได้

คิดถึงตรงนี้ อวิ๋นหว่านชิ่นก็ยิ้มพลางลองใจ “ที่บอกให้เจ้าเชิญคุณหนูเฉินเดินเข้ามาเงียบๆ นั้น รู้หรือเปล่า หมายความว่าอะไร”

แม้เมี่ยวเอ๋อร์หยิ่งยโส แต่ก็ไม่โง่ พยักหน้า “เข้าใจเจ้าค่ะ ก็คือต้องไม่ให้ใครเห็นเป็นอันขาด! คุณหนูวางใจ ถ้าบ่าวเอ่ยปาก คนเฝ้าประตูย่อมไม่กล้าขัด! อีกสักประเดี๋ยวต้องเชิญคุณหนูเฉินเข้ามาอย่างลับๆ ได้แน่นอน”

หลังเมี่ยวเอ๋อร์จากไป ชูซย่าก็ลังเลเล็กน้อย “ถ้าคุณหนูอยากพบหน้าคุณหนูเฉิน เหตุใดจึงไม่บอกฮูหยินไปตามตรงว่าคุณหนูหายป่วยแล้ว ให้ฮูหยินเชิญนางเข้ามา จะไม่ดีกว่าหรือเจ้าคะ”

อวิ๋นหว่านชิ่นเลิกคิ้ว พลางถามกลับ “แล้วเจ้าว่า เหตุใดท่านแม่ถึงไม่ยอมให้จื่อหลิงพบหน้าข้าเล่า”

ชูซย่าไม่โง่ พอเห็นคุณหนูมีท่าทีแปลกๆ ก็รู้ว่าต้องคิดอะไรอยู่เป็นแน่ สมองจึงวาบขึ้น จนพอจะเข้าใจอะไรบางอย่าง

ต้องเป็นเพราะฮูหยินมีเรื่องที่ไม่อยากให้คุณหนูรู้ แต่บังเอิญคุณหนูเฉินรู้เรื่องนี้เข้า ฮูหยินถึงต้องคอยขวาง ไม่ให้คุณหนูเฉินกับคุณหนูได้พบเจอกัน

พอคิดได้เช่นนี้ ชูซย่าก็หน้าซีด พยายามสงบสติอารมณ์ ก่อนโพล่งขึ้น “หรือในงานเลี้ยงวันเกิด ที่คุณหนูตกน้ำ...”

อวิ๋นหว่านชิ่นมองหน้าชูซย่าโดยไม่พูดจาใดๆ