ยอดหญิงอันดับหนึ่ง: Chapter 024 ตอนที่ 24

ตอนที่ 24 เรื่องปีนต้นไม้ ข้าถนัดสุด

พอซือเหยาอันได้ข่าวว่า คุณหนูใหญ่บ้านสกุลอวิ๋นมางานวันแซยิดฮูหยินอาวุโสของจวนโหวในวันนี้ด้วย ก็รีบบอกให้ท่านอ๋องของตนทราบ

ซย่าโหวซื่อถิงจึงเรียกสาวใช้คนสนิทมาแต่งหน้าแปลงโฉมให้ตนเอง ซือเหยาอันติดตามรับใช้ข้างกายฉินอ๋องมาแต่เด็ก ทั้งสองเติบใหญ่มาด้วยกัน ที่ไหนมีฉินอ๋อง ที่นั่นย่อมมีซือเหยาอัน ดังนั้นซือเหยาอันจึงต้องแต่งหน้าแปลงโฉมด้วยเช่นกัน

จากนั้น ซย่าโหวซื่อถิงก็สั่งให้คนส่งจดหมายไปหาเฉินจ้าว

เมื่อไม่อยากใช้ชื่อตนไปจวนโหว ก็ต้องใช้ชื่อผู้อื่น

คนบ้านแม่ทัพเฉินอยู่ในรายชื่อแขกของจวนโหว

เฉินจ้าวกับซย่าโหวซื่อถิงเคยควบคุมกองทหารร่วมกัน แต่มิได้สนิทสนมกัน ซย่าโหวซื่อถิงสุขุมเย่อหยิ่ง เฉินจ้าวพูดน้อยเคร่งขรึม ทั้งสองล้วนเป็นมนุษย์น้ำแข็ง จึงยากสนิทสนมกัน

เฉินจ้าวไม่รู้จุดประสงค์การปลอมตัวเข้าจวนโหวของฉินอ๋อง เดิมทีสามารถปฏิเสธโดยบอกปัดไปว่าตนมิได้ไปงาน แต่อวิ๋นหว่านชิ่นต้องไปแน่

หัวสมองของเขาปรากฏใบหน้าสวยใสของหญิงสาวที่หันมายิ้มให้ตน ขณะอยู่หลังเรือนสกุลอวิ๋นในวันนั้น

สุดท้าย เฉินจ้าวก็รับปาก

พอเข้ามาในจวนโหว ซย่าโหวซื่อถิงก็เดินตามหลังเฉินจ้าว พลางกวาดตามองไปรอบๆ เพื่อหาบุคคลเป้าหมาย

ซือเหยาอันยิ้มขมขื่นพลางเตือนเสียงเบา “ท่านอ๋อง ทางที่ดีท่านควรก้มศีรษะลงอีกนิด เดินช้าลงอีกหน่อย ท่าทางเช่นนี้ของท่าน ไม่เหมือนบ่าวรับใช้เอาเสียเลย”

“อ้อ ไม่เหมือนหรือ” ซย่าโหวซื่อถิงเลิกคิ้ว ขยับท่าทางให้เข้าที่ “ข้ารู้สึกว่าใช้ได้ทีเดียว” ครั้งแรกน่ะ มันก็จะแข็งๆ หน่อย ถ้าได้ฝึกบ่อยๆ ก็จะเก่งขึ้นเอง

เหมือนบ่าวรับใช้ที่ไหนกัน เหมือนองค์ชายเสด็จประพาสต้นสิไม่ว่า ท่านอ๋อง ความมั่นใจเป็นสิ่งที่ดี แต่ถ้ามั่นใจจนเกินเหตุก็จะกลายเป็นหยิ่งทะนงตนไป เมื่อท่านเล่นละครไม่เก่ง ก็อย่าฝืนจะดีกว่า!

ซือเหยาอันบ่นยังไม่ทันจบ ก็มาพานพบประสบเจอเว่ยอ๋องเสียก่อน

แต่สิ่งที่ทำให้ซือเหยาอันต้องเหงื่อตกก็คือ ดูเหมือนเว่ยอ๋องจะมองสถานะท่านอ๋องของตนออก

ตอนที่เห็นกลุ่มของเฉินจ้าวเดินมา เว่ยอ๋องมองปราดเดียวก็รู้ว่า บ่าวรับใช้ข้างกายเฉินจ้าวก็คือเสด็จพี่องค์ชายสาม ฉินอ๋อง

เขาแปลกใจในทันที ปกติฉินอ๋องไม่ค่อยชอบออกนอกบ้าน ไม่รู้ว่าคิดวางแผนอะไรอยู่ในจวนอ๋องที่แยกออกไปโดดๆ แต่วันนี้ไฉนจึงมาจวนโหวได้ ซ้ำยังแต่งตัวเป็นบ่าวรับใช้อีก

ตอนพระสนมเอกเฮ่อเหลียนเพิ่งเข้าวังมานั้น เป็นที่โปรดปรานของหนิงซีฮ่องเต้มาก ทำให้พระมเหสีรองเหวยเห็นโอรสตนทีไร เป็นต้องสาปแช่งนางแพศยาที่มาจากทางเหนือให้ฟังทุกครั้ง ด้วยไม่อยากให้ชาวเหมิงหนูได้ดิบได้ดีเกินหน้า หลายปีมานี้ นางจึงต้องกำราบพระสนมเอกเฮ่อเหลียน ด้วยการหาเรื่องเดือดร้อนให้อยู่เสมอ บางครั้งยังอาศัยสถานะที่สูงส่งกว่า เรียกพระสนมเอกเฮ่อเหลียนมาสั่งสอน ตำหนิซึ่งหน้า แล้วลงโทษลับหลัง

เว่ยอ๋องมีพระมเหสีรองเหวยเป็นพระมารดาผู้ให้กำเนิด จึงรักและเกลียดทุกสิ่งตามนาง ซึ่งปกติแล้วเขากับฉินอ๋องไม่ค่อยได้พบเจอกัน วันนี้จึงถือเป็นโอกาสดี จะไม่ให้จัดสักดอกอย่างไรได้!

เขาไม่เปิดโปงฉินอ๋องหรอก เปิดโปงไปก็หมดสนุกสิ จึงได้แต่ยืนยันว่าหยกประจำตัวหล่นลงไปในน้ำ ต้องการให้บ่าวข้างกายเฉินจ้าวช่วยงมขึ้นมา

คนภายนอกลือกันว่าพี่สามสุขภาพอ่อนแอ จึงต้องอ่านเขียนเรียนหนังสืออยู่แต่ในจวน ไม่พบปะผู้คน เดิมทีเว่ยอ๋องสงสัยอยู่บ้าง วันนี้จึงอยากรู้ว่า เป็นจริงดังที่พูดกันหรือไม่!

ถ้าอ่อนแอจริง ย่อมไม่สามารถลงไปในน้ำ แต่ถ้าไม่อยากให้สถานะถูกเปิดเผย ก็ต้องฝืนลงน้ำไป พี่สามอาจต้องลำบากหน่อย อากาศแม้ร้อน แต่น้ำในลำธารเย็น คนสุขภาพไม่แข็งแรงอาจทนแช่น้ำไม่ไหว!

เมื่อเห็นเว่ยอ๋องยั่วยุไม่เลิก ซือเหยาอันจึงทนไม่ไหว ก้าวเข้ามายืนหน้าฉินอ๋อง

“ท่านอ๋อง คุณชายเฉินสถานะสูงส่ง ไม่สามารถลงไปในน้ำ บ่าวเป็นผู้ใช้แรงงาน ให้บ่าวลงไปงมหยกให้ท่านก็แล้วกัน”

เว่ยอ๋องคลี่พัดขึ้น ใช้สายตาอันคมกริบมองไปยังซย่าโหวซื่อถิง

“ให้พวกเจ้าช่วยงมหยกแค่นี้ กลับโยนกันไปโยนกันมา! ข้าพูดชัดเจนแล้วมิใช่หรือว่า ให้เขางม!”

ถ้าเปิดเผยสถานะในตอนนี้ ฉินอ๋องต้องถูกผู้คนหัวเราะเยาะแน่ แต่ถ้าฝืนกระโดดลงไปงมของในลำธาร พอขึ้นฝั่งมา เว่ยอ๋องก็ต้องเปิดโปง จนฉินอ๋องอับอายอยู่ดี

ซือเหยาอันถูกบีบจนร้อนใจ ขณะกำลังจะเอ่ยปาก ซย่าโหวซื่อถิงกลับกะพริบตาที่ทอประกาย กึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม พลางว่า

“หยกประจำตัวที่ท่านอ๋องทำหล่นเป็นอย่างไร พอจะบอกรูปพรรณสัณฐานได้หรือไม่ จะได้สะดวกต่อการงมหา”

เว่ยอ๋องจึงยกไม้ยกมือ บรรยายลักษณะของหยกที่ตนพกติดตัวเป็นประจำให้ฟังพอเป็นพิธี

“ขอบสีน้ำเงินม่วง สลักลายมังกรม้วนกาย สายคาดแดง”

ซย่าโหวซื่อถิงจึงพูดพลางขบคิด

“ลายมังกรม้วนกาย? หยกประจำตัวองค์ชายโดยเฉพาะ ล้ำค่ามากพ่ะย่ะค่ะ”

บ่าวข้างกายเว่ยอ๋องทนไม่ไหว “เจ้ามัวพล่ามอะไร เครื่องประดับองค์ชาย ฝ่าบาทเป็นผู้ประทานให้ด้วยองค์เอง เจ้าว่าล้ำค่าหรือเปล่าเล่า...”

ยังไม่ทันพูดจบ ซย่าโหวซื่อถิงก็เหลียวมองเขานิ่ง พลางพูดด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นดุจน้ำแข็ง

“ตะคอกหรือ ตะคอกให้ดังอีกหน่อยสิ”

เสียงของชายผู้สวมชุดบ่าวรับใช้ที่อยู่ตรงหน้าทรงพลังยิ่ง ทำให้เขารู้สึกหนาวขึ้นมาโดยไม่รู้สาเหตุ จึงสงบปากสงบคำลงไปจริงๆ

แต่เว่ยอ๋องกลับไม่อยากหาของแล้ว “เจ้าริอ่านข่มขู่บ่าวของข้ารึ! หมายความว่าไง!”

ซย่าโหวซื่อถิงตอบอย่างไม่ยี่หระ “หมายความว่า หยกประจำตัวองค์ชาย ที่ยามปกติใช้เข้าออกเมืองหลวง ยามคับขันใช้แต่งตั้งโยกย้ายนายทหาร ยังไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ว่า เป็นของพระราชทาน ของล้ำค่าเช่นนี้ หล่นลงไปในลำธารที่ลึกเกินจะหยั่ง ท่านอ๋องไม่ทันระวังไปหน่อยจริงๆ”

เว่ยอ๋องหน้าเขียว

ประโยคสุดท้ายพี่สามมิได้พูดออกมาตรงๆ ว่าเลินเล่อ นับว่ายังเห็นแก่หน้าเขาอยู่บ้าง การทำหยกพระราชทานขององค์ชายหล่นหาย ต่อให้ไม่ถูกทำโทษ ก็ต้องทำให้ฝ่าบาททรงกริ้ว ขืนตะเบ็งเสียงดังออกไป ก็คล้ายเบื่อชีวิตที่สุขสบายเกิน อยากหาเรื่องใส่ตัวบ้าง?

แววตาอันเย็นชาของเว่ยอ๋องจ้องมองผู้ที่อยู่ตรงหน้า ตนกำลังติดกับดักตนเอง อยากฟาดงวงฟาดงาก็ไม่ได้

เฉินจ้าวรู้สึกชื่นชมอย่างอดไม่ได้ ฉินอ๋องผู้นี้เป็นคนร้ายกาจคนหนึ่งทีเดียว แต่ก็ยังสงสัยอยู่ว่า ที่เขาปลอมตัวมาจวนโหวในวันนี้ ขนาดถูกเว่ยอ๋องทำให้ตกที่นั่งลำบาก ก็ยังไม่ยอมเปิดเผยสถานะที่แท้จริงออกมา ตกลงมีเรื่องสำคัญอะไรที่ต้องทำกันแน่

ขณะบรรยากาศกำลังเขม็งเกลียว ริมลำธารก็มีเสียงใสๆ ของหญิงสาวนางหนึ่งดังมา

“รบกวนองค์ชายและคุณชายทุกท่าน...เกิดเรื่องกับคุณหนูบ้านข้านิดหน่อย ไม่ทราบว่าคุณชายเฉินพอจะช่วยได้หรือไม่”

สาวใช้ในชุดกระโปรงเขียวเงยหน้ารูปไข่ วิ่งขึ้นมาจากด้านล่าง น้ำเสียงตื่นเต้น แต่ก็เหมือนร้องขอแกมบังคับ

เฉินจ้าวมองลงไป พอเห็นว่าเป็นสาวใช้ข้างกายอวิ๋นหว่านชิ่น ก็รีบถาม “เกิดเรื่องอะไรกับคุณหนูอวิ๋น”

ซย่าโหวซื่อถิงมองพลางเลิกคิ้วเข้มๆ ขึ้น คุณหนูอวิ๋น?.....ลูกพี่ลูกน้องของสวี่มู่เจิน?

บุคคลเป้าหมายในวันนี้...ปรากฏตัว?

ชูซย่าทำตามที่อวิ๋นหว่านชิ่นบอก “คุณชายเฉินเจ้าคะ บ่าวกำลังเดินเล่นเป็นเพื่อนคุณหนูที่หลังเรือน จู่ๆ ลมก็พัดมาอย่างแรง จนผ้าเช็ดหน้าของคุณหนูปลิวไปติดอยู่บนต้นไม้ บ่าวที่อยู่บริเวณนั้นล้วนเป็นผู้หญิง ตัวก็เล็ก แรงก็ไม่ค่อยมี บ่าวกำลังตามหาบ่าวผู้ชายมาช่วย พอดีพบเจอคุณชายเฉิน! ไม่ทราบว่าบ่าวจะขอยืมคนของคุณชายเฉินไปสักคน ไปปีนต้นไม้เก็บผ้าเช็ดหน้าให้คุณหนูได้หรือไม่”

ว่าแล้วชูซย่าก็กวาดตามอง สายตาเหมือนหยุดอยู่ที่ร่างของซย่าโหวซื่อถิงอย่างมิได้ตั้งใจ ก่อนกะพริบตาให้เฉินจ้าว

เฉินจ้าวอึ้ง หรืออวิ๋นหว่านชิ่นกำลังช่วยดึงฉินอ๋องให้ออกจากเรื่องเดือดร้อน เป็นไปไม่ได้ อวิ๋นหว่านชิ่นรู้จักฉินอ๋องได้อย่างไร

อีกอย่าง ไม่ว่าจะอย่างไร เขาก็ไม่สามารถบอกให้ฉินอ๋องไปทำเรื่องไร้สาระเช่นนี้ ขณะเฉินจ้าวกำลังลังเลใจ ชายหนุ่มข้างกายเขาก็กระแอมไอสองครั้ง

ซย่าโหวซื่อถิงเอ่ยเสียงเรียบพร้อมสีหน้านิ่งเรียบ “ปีนต้นไม้หรือ ข้าถนัดสุดเลย”