ยอดหญิงอันดับหนึ่ง: Chapter 008 ตอนที่ 8

ตอนที่ 8 วางแผน

พออวิ๋นหว่านชิ่นเห็นเฉินจื่อหลิงเดือดดาล ก็รู้สึกซาบซึ้งใจ อดคิดไม่ได้ว่า เหตุใดชาติก่อนตนถึงได้ทำตัวเหินห่างกับสหายรักที่ชอบต่อสู้เพื่อคุณธรรมเช่นนี้ได้ลงคอ

คนสกุลไป๋หนอคนสกุลไป๋ ทำตนเสียสิ่งล้ำค่าไปไม่น้อย

อวิ๋นหว่านชิ่นปรับอารมณ์สักพัก เรื่องนี้ เฉินจื่อหลิงเป็นพยานเพียงลำพังไม่พอ คำพูดพึ่งพาไม่ได้

ด้วยทุกคนล้วนรู้ว่านางกับเฉินจื่อหลิงสนิทสนมกัน ยิ่งอวิ๋นหว่านเฟยเป็นคนเล่นลิ้นเก่ง ย่อมต้องเถียงกลับว่า พวกตนรวมหัวกันทำร้ายดอกบัวน้อยๆ ที่เปราะบางอย่างนางเป็นแน่

พูดให้ถูกก็คือ ท่านพ่อมีความสัมพันธ์กับไป๋เสวี่ยฮุ่ย จึงมักเข้าข้างอวิ๋นหว่านเฟย

ครั้งนี้ต่อให้อวิ๋นหว่านเฟยทำผิด พอไป๋เสวียฮุ่ยอ้อนวอนร้องขอ ก็ไม่แน่ว่าสุดท้ายท่านพ่อจะทำเรื่องใหญ่ให้เป็นเรื่องเล็ก ทำเรื่องเล็กให้เป็นไม่มีเรื่องไป

คิดว่าสาดน้ำแล้วจะไม่เหลือร่องรอย พูดง่ายๆ ก็จบอย่างนั้นหรือ ฝันเฟื่อง! เมื่อคิดแฉ ก็ต้องจัดการให้เด็ดขาดในคราวเดียว เมื่อเฉินจื่อหลิงเห็น เฉาหนิงเอ๋อร์กับลู่ชิงฝูที่อยู่ใกล้ๆ ล่ะ...ยังมีน้องสามอวิ๋นหว่านถงอีก

อวิ๋นหว่านถงกับอนุฟางสองแม่ลูกเป็นคนขี้กลัวเหมือนกัน ทั้งสองถูกอวิ๋นหว่านเฟยข่มจนหงอ อวิ๋นหว่านเฟยชี้นก อวิ๋นหว่านถงย่อมไม่กล้าบอกว่าไม้ เรื่องตกน้ำในครั้งนี้ ไม่แน่ว่านางอาจรู้เห็นเป็นใจ จึงไม่มีทางก้าวออกมาชี้ตัวอวิ๋นหว่านเฟย

ส่วนเฉาหนิงเอ๋อร์กับลู่ชิงฝู...อวิ๋นหว่านชิ่นเดาว่า คนนอกอย่างพวกนาง ย่อมไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับศึกในบ้านของผู้อื่น อีกทั้งตนก็ไม่ใช่สหายสนิท เหตุใดพวกนางต้องเข้าแทรกแซงด้วย

ขณะอวิ๋นหว่านชิ่นกำลังขบคิด เฉินจื่อหลิงก็ทนไม่ไหว ลุกพรวดขึ้น “ยังจะคิดอะไรอีก บิดาเจ้ามิได้เลิกงานแล้วหรอกหรือ ตอนนี้ก็น่าจะกลับจวนแล้ว ถ้าเจ้าไม่สะดวกพูด เดี๋ยวข้าพูดให้เอง!”

อวิ๋นหว่านชิ่นดึงให้นางนั่งลงก่อน แล้วพูดอย่างอ่อนโยน “คนเขารู้ว่าเราสองคนสนิทกัน เจ้าพูดไป ใครเขาจะเชื่อ อีกอย่างต่อให้บิดาข้ารู้ ก็อาจจะพูดพอเป็นพิธีสักสองสามประโยค หรืออย่างมากก็แค่ต่อว่าหว่านเฟยสองสามคำ แล้วในใจก็คิดว่าพวกเราเล่นไม่ระวังกันเองและน้องพลั้งมือไป จะคิดว่านางตั้งใจทำร้ายข้าได้อย่างไร”

“นางฆ่าคนไม่สำเร็จต่างหาก” เฉินจื่อหลิงทนไม่ไหว หน้านางแดงจนถึงคอ “บิดาเจ้าไม่ลำเอียงขนาดนี้หรอก! เจ้าเป็นถึงลูกสาวคนโต จะปล่อยให้ลูกสาวชั่วๆ ของฮูหยินรองมาทำร้ายได้อย่างไร! เคราะห์ดีที่เจ้าไม่เป็นไร เจ้าก็รู้นี่ว่าน้ำในสระนั้นลึกแค่ไหน ถ้าเจ้าเคราะห์ร้าย ไม่หายใจ ก็คือเสียชีวิต! และอวิ๋นหว่านเฟยก็คือฆาตกร!”

อวิ๋นหว่านชิ่นส่งชาดอกเก๊กฮวยให้นางดับอารมณ์ร้อน ส่วนตนก็ค่อยๆ จิบ จนได้สติ ดวงตาพลันเกิดแสงวาบ “เจ้าว่า ถ้ามีอีกสองปากช่วยเราพูดล่ะ อีกอย่าง...ต้องพูดต่อหน้าคนหมู่มากด้วย”

เฉินจื่อหลิงเข้าใจความหมายของอวิ๋นหว่านชิ่น แต่ก็ยังลังเลอยู่สักพัก ขมวดคิ้วแน่น พลางว่า “เฉาหนิงเอ๋อร์กับลู่ชิงฝู สองคุณหนูผู้สูงศักดิ์นี่ ใช่ว่าเจ้าไม่รู้จัก พวกนางก็เหมือนคุณหนูทั่วไปในเมืองหลวงนั่นล่ะ เย่อหยิ่งจองหอง ไม่สนิทกับเจ้า แล้วจะมายุ่มย่าม ล่วงเกินฮูหยินของรองเจ้ากรมกลาโหมให้เสียแรงเปล่าทำไม ยังมี ตอนเจ้านอนซม ข้ากะว่าจะชวนเฉาหนิงเอ๋อร์ไปเยี่ยมเจ้าด้วยกันสักหน่อย แต่พอไปถึงจวนสกุลเฉา นางกลับปฏิเสธข้า ตอนข้าเดินออกมาก็เห็นเฝ่ยชุ่ย สาวใช้ข้างกายของน้องรองเจ้า เดินเข้าประตูด้านข้างของจวนสกุลเฉา ข้าจึงบอกให้ตงเอ๋อร์ไปสืบดู ก็พบว่าเฝ่ยชุ่ยนำภาพอักษรพู่กันชื่อดังของสกุลหลิ่วแห่งเจียงหนานมามอบให้เฉาหนิงเอ๋อร์ และก็น่าจะมอบของล้ำค่าให้ลู่ชิงฝูด้วยเช่นกัน! ไม่ต้องพูดแล้ว อวิ๋นหว่านเฟยต้องใช้ของพวกนี้ปิดปากพวกนาง ให้ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นแน่!”

อวิ๋นหว่านชิ่นครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนตบบ่าสหายรัก “เฉาหนิงเอ๋อร์เป็นลูกสาวของเฉาจี้จิ่วแห่งสำนักฮั่นหลิน เป็นกุลสตรีชื่อดังในเมืองหลวง เพื่อนฝูงที่บิดาคบหาสมาคมด้วยก็ล้วนแล้วแต่เป็นผู้มีพรสวรรค์และสติปัญญา การให้ภาพอักษรพู่กันของสกุลหลิ่วกับนาง คล้ายคิดซื้อใจเฉาหนิงเอ๋อร์ แต่จริงๆ แล้วเป็นการสอนจระเข้ว่ายน้ำมากกว่า ซึ่งก็ไม่แน่ว่าเฉาหนิงเอ๋อร์จะสนใจ น่าขันสิ้นดี แต่เมื่อน้องรองข้ารู้จักการให้สินบนเช่นนี้ เราก็ควรเล่นตามน้ำไปกับนางเสียหน่อย”

“เอ่อ...ชิ่นเอ๋อร์ เจ้าก็จะให้ของล้ำค่ากับเฉาหนิงเอ๋อร์กับลู่ชิงฝูหรือ อะไรล่ะ” เฉินจื่อหลิงชักอยากรู้

อวิ๋นหว่านชิ่นเพิ่งพินิจพิเคราะห์ภูมิหลังของคุณหนูทั้งสองไปรอบหนึ่ง และเริ่มวางแผนบ้างแล้ว

เฉาหนิงเอ๋อร์กับลู่ชิงฝูเป็นคุณหนูของสองสกุลใหญ่ในเมืองหลวง พวกนางมีกินมีใช้ทุกอย่าง ไม่ขาดเหลือสิ่งใด แก้วแหวนเพชรพลอย ชื่อเสียงเงินทอง มีอะไรที่พวกนางไม่เคยเห็นบ้าง

ดังคำที่ว่า ปักดอกไม้เพิ่มบนผ้าไหม มิสู้ให้ถ่านร้อนยามหิมะตก ของล้ำค่าหรือจะสู้ความปรารถนาที่ถูกเติมเต็ม เราทุกคนล้วนมีจุดอ่อน อยู่ที่ว่าเจ้าจะหาพบหรือไม่

แต่ขอโทษ นางรู้จุดอ่อนของคุณหนูทั้งสองดี

ขอเพียงคุณหนูเฉาและคุณหนูลู่ยอมช่วย ก้าวต่อไป ก็จะราบรื่นขึ้นมาก

อวิ๋นหว่านชิ่นยิ้มดวงตาพระจันทร์เสี้ยว แววตาเริงร่าแฝงความเจ้าเล่ห์ งอนิ้วชี้สองครั้งเรียกให้สหายรักเข้ามาใกล้ๆ “เจ้าว่า คนที่เฉาหนิงเอ๋อร์เกลียดที่สุดคือใคร”

ถ้าจะสืบว่าเฉาหนิงเอ๋อร์ชอบอะไร มิสู้ทำในทางกลับกัน ลงมือกับสิ่งที่นางเกลียด

เฉินจื่อหลิงตาเป็นประกาย เข้าใจความหมายแล้ว

เฉาหนิงเอ๋อร์เป็นบุตรีคนโตของสกุลเฉา มารดาคือฮูหยินเอกของเฉาจี้จิ่ว สตรีผู้งามสง่าและสุขุม ด้วยถือกำเนิดในสกุลสูงส่งสายบุ๋น ทว่าผู้ที่เฉาจี้จิ่วเอ็นดูมากสุดกลับเป็นนางบำเรอหลิ่ว นางรำที่ถูกไถ่ตัวจากหอโคมเขียว นางมีเสน่ห์เย้ายวนใจ เก่งเรื่องทำให้บุรุษหลงใหลเคลิบเคลิ้ม เข้ามาในจวนได้ไม่ถึงปี ก็สามารถยึดเอาเฉาจี้จิ่วมาเป็นของตน ชนิดที่เฉาจี้จิ่วไม่เหลียวแลภรรยาอีก

พอได้เป็นคนโปรด นางหลิ่วก็ผยอง อาศัยที่นายใหญ่มักเข้าข้างตน จึงไม่เห็นมารดาของเฉาหนิงเอ๋อร์อยู่ในสายตา กระทั่งไม่ไปคารวะเหมือนเช่นเคย มิหนำซ้ำยังพูดจาเป่าหูเฉาจี้จิ่ว ให้ร้ายฮูหยิน ทำให้เฉาจี้จิ้วห่างเหินกับภรรยามากขึ้นเรื่อยๆ

ซึ่งเรื่องนี้ เฉาฮูหยินก็รู้และขุ่นเคืองอยู่ไม่น้อย แต่เสียดายที่นางเป็นกุลสตรีผู้สูงส่งตามประเพณี จึงมีความหยิ่งทะนง ไม่คิดแย่งของจากใคร ยิ่งไม่คิดโต้ตอบใดๆ เพียงมองดูนางหลิ่วเฉิดฉายไปมาในสายตา

ตอนเฉาฮูหยินตั้งครรภ์ นางหลิ่วก็จงใจพัวพันกับใต้เท้าเฉาให้นางเห็นจะๆ จนเฉาฮูหยินโมโหและแท้งในที่สุด

ทว่านางหลิ่วก็เอาตัวรอดได้ทุกครั้ง จากการแสร้งทำเป็นผู้หญิงอ่อนแอ ให้เฉาจี้จิ่วคิดว่าภรรยาเป็นคนโมโหง่าย ใจแคบ ยุ่งย่ามกับตนจนเกินไป และเพื่อให้นายใส่ใจในตนเอง นางหลิ่วถึงกับยอมทนให้ฮูหยินกระทำทุกประการ ช่างเป็นนางบำเรอที่น่าสงสารยิ่ง

เมื่อเฉาหนิงเอ๋อร์เห็นความอยุติธรรม ก็มีปากเสียงกับนางหลิ่วอยู่หลายครั้ง ขนาดโมโหสุดๆ จนถึงกับเคยระบายความอัดอั้นตันใจให้คุณหนูด้วยกันฟัง

เมื่อเรื่องนี้มีคนรู้หลายคน อวิ๋นหว่านชิ่นก็ย่อมเคยได้ยิน

แต่เพราะชื่อเสียงของคุณหนูผู้สูงส่งกับกุลสตรีผู้มากความสามารถของเมืองหลวงค้ำคออยู่ เฉาหนิงเอ๋อร์จึงไม่สามารถเปิดศึกกับนางหลิ่วอย่างโจ่งแจ้ง แต่ใครๆ ก็ดูออกว่า นางเกลียดนางหลิ่วเข้ากระดูกดำ จนอยากถลกหนังหัวนางหลิ่วเสียด้วยซ้ำ

เฉาหนิงเอ๋อร์จึงไม่ขาดอะไร มีก็แต่นางหลิ่วเท่านั้นที่ทำให้นางทุกข์ใจ

เงียบไปพักใหญ่ อวิ๋นหว่านชิ่นก็เอียงคอเข้ากระซิบที่ข้างหูเฉินจื่อหลิง หารือสักพัก

เฉินจื่อหลิงฟังพลางพยักหน้าติดต่อกัน แต่ก็มีบ้างที่ตกใจและสงสัยว่า เมื่อก่อนอวิ๋นหว่านชิ่นเป็นคนเงียบขรึม พูดน้อย ไม่ค่อยกระตือรือร้น ไฉนจึงกลายเป็นนักวางแผนที่ละเอียดรอบคอบเช่นนี้ไปได้ อาจเป็นเพราะพอเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของแม่ลูกสกุลไป๋ ก็อยากฉวยโอกาสเล็กๆ ที่น่าตกใจแต่ไม่เป็นอันตรายในครั้งนี้ เปลี่ยนชีวิตให้ดีขึ้น

พอหารือเรื่องเฉาหนิงเอ๋อร์เรียบร้อย เฉินจื่อหลิงก็ขมวดคิ้วพลางถาม “เฉาหนิงเอ๋อร์นับว่ามีจุดอ่อนอยู่ แล้วลู่ชิงฝูล่ะ...”

สิ้นเสียง สหายรักที่อยู่ตรงหน้าก็หัวเราะคิกคัก แก้มแดงระเรื่อ โน้มตัวเข้าหา “ด้านลู่ชิงฝู...ต้องพึ่งญาติผู้พี่ข้าแล้ว”