ยอดหญิงอันดับหนึ่ง: Chapter 018 ตอนที่ 18

ตอนที่ 18 กำยานลุ่มหลง

ไป๋เสวี่ยฮุ่ยหันมอง เห็นอวิ๋นหว่านชิ่นยืนอยู่ในห้อง แต่อยู่ด้านในของห้อง กำลังเลิกผ้าม่านขึ้นแล้วเดินออกมา ดูท่า อวิ๋นหว่านชิ่นคล้ายกำลังตะลึงงันกับภาพที่เห็นตรงหน้า จึง ‘ไม่ทันระวัง’ เดินชนกระถางกำยานเข้า

พอเห็นเสื้อผ้าของไป๋เสวี่ยฮุ่ยหลุดลุ่ย อวิ๋นหว่านชิ่นก็เบะปากดูหมิ่น ก่อนอุทานเสียงเบา “ว้าย” แล้วจึงปิดหน้าปิดตา “เอ่อ ลูกไม่ได้ตั้งใจ”

พอกำยานลุ่มหลงดับ บวกกับมีคนขัดจังหวะ อวิ๋นเสวียนฉั่งก็ได้สติคืนมาเกือบครึ่ง จึงผลักไป๋ฮูหยินออก สตรีนางนี้ อยากเอาใจตน แต่ก็เกือบทำให้ตนขายหน้า ไร้ซึ่งศักดิ์ศรีเจ้าบ้าน ต่อหน้าลูกสาว

“ชิ่นเอ๋อร์” พอเรื่องดีๆ ของไป๋เสวี่ยฮุ่ยถูกทำลาย นางก็พยายามข่มกลั้นความโกรธด้วยการนั่งลง เมื่อรู้แล้วว่าลูกเลี้ยงมิใช่เด็กหัวอ่อน นางก็แสดงท่าทีศัตรูออกมา พลางพูดเสียงเย็นชา

“เจ้านึกอยากเข้ามาก็เข้ามารึ! น้องสาวเจ้าผิดที่ไม่ทันระวัง เบียดเจ้าตกน้ำ แต่ท่าทางเจ้าที่ผลุนผลันเข้ามาในห้องบิดามารดา กระทั่งเคาะสักนิดก็ไม่มีนั้น เหมือนคุณหนูผู้สูงส่งหรือ”

อวิ๋นหว่านชิ่นเห็นหน้าตาบิดเบี้ยวที่ราวกับถูกสุนัขกัดของแม่เลี้ยง ก็รู้แล้วว่านางตัดสินใจเปิดศึกอย่างเป็นทางการกับตนเองแล้ว จึงยิ้มตอบ “เรื่องน้องรองไม่ทันระวัง เบียดลูกตกน้ำหรือไม่นั้น ในงานเลี้ยงได้ตัดสินกันไปอย่างชัดเจนแล้ว หรือท่านแม่ต้องการให้ลูกเชิญพวกคุณหนูเฉามาให้การต่อหน้าผู้คนอีกครั้ง”

“เจ้า...” ไป๋เสวี่ยฮุ่ยชะงัก นึกไม่ถึงว่านางจะปากเก่งเช่นนี้

อวิ๋นหว่านชิ่นยิ้มอีก “อีกอย่าง ลูกมิได้ผลุนผลันเข้าห้อง ลูกเข้ามาในห้องก่อนท่านแม่อีก ตอนน้องรองถูกโบยครบ ลูกเห็นท่านพ่อกลัดกลุ้มใจ จึงมานั่งเป็นเพื่อนและมิได้ไปไหน เพียงแต่ก่อนท่านแม่เข้ามา ลูกจับกระถางกำยานจนเปื้อนมือ พอเดินเข้าด้านในไปเช็ดมือ ท่านแม่ก็เข้ามาและกอดท่านพ่อทันที จึงมิทันสังเกตว่าในห้องมีใครอยู่ด้วยหรือไม่ ซึ่งทีแรกลูกก็เห็นไม่ชัด ยังนึกว่าเป็นสาวใช้ในจวนนางใด ริอ่านมายั่วยวนนายท่านกลางวันแสกๆ เช่นนี้!”

ไป๋เสวี่ยฮุ่ยหน้าแดง พลันเอะใจขึ้นมา จึงถามด้วยความสงสัย “เจ้าจับกระถางกำยานทำไม”

อวิ๋นหว่านชิ่นไม่สนใจนาง เดินไปยืนตรงหน้าอวิ๋นเสวียนฉั่งแล้วว่า “ท่านพ่อ กำยานในกระถางใช้ให้น้อยหน่อยเป็นดี ลูกเพิ่งตรวจดูและพบว่ามีปัญหาจริงๆ”

อวิ๋นเสวียนฉั่งอึ้ง ตอนเขาเพิ่งก้าวเข้ามาในห้อง ลูกสาวก็ทักว่ากลิ่นของกำยานหอมแปลกๆ ยังตักไปกองหนึ่ง เอาเข้าไปด้านใน ส่องไฟดู

อวิ๋นเสวียนฉั่งมิได้ใช้กำยานชนิดนี้เพียงวันสองวัน เขาใช้มานานจนเคยชิน ตอนนี้พอได้ยินลูกสาวพูดถึงอีก จึงนั่งตัวตรงและตั้งใจฟัง “มีปัญหาอะไร”

“เด็กอายุสิบสี่จะไปรู้เรื่องเครื่องหอมอะไร” ไป๋เสวี่ยฮุ่ยพูดขึ้น เพราะเริ่มเครียด

“ท่านแม่” อวิ๋นหว่านชิ่นหัวเราะ “แม้ท่านอายุมาก ก็น่าจะจดจำได้ว่า ที่บ้านท่านแม่แท้ๆ ของข้า ค้าขายอะไร เครื่องประทินผิว รวมทั้งเครื่องหอมหลายชนิดที่ชาววังใช้ ล้วนสั่งซื้อจากท่านลุงของข้าทั้งสิ้น บ้านสกุลสวี่มักเสาะหาดอกไม้และพรรณพืชจากทั่วทุกสารทิศมาศึกษาคิดค้นและผลิตเป็นสินค้า จึงเป็นผู้นำในวงการเรื่อยมา ทุกครั้งที่ท่านลุงพบลูก ก็มักสอนความรู้ที่ผู้อื่นไม่รู้ให้กับลูกเสมอ และลูกเองก็เคยอ่านตำราเฉพาะทางจากห้องหนังสือในบ้านของท่านลุงอยู่บ้าง...เรื่องเล็กๆ อย่างกำยานลุ่มหลง ลูกย่อมรู้”

ไป๋เสวี่ยฮุ่ยเพิ่งอายุยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปด นางมั่นใจในความสาวและสวยของตนมาโดยตลอด พอถูกหมิ่นว่าอายุมาก จึงไม่สบอารมณ์อยู่เป็นทุนเดิม พออวิ๋นหว่านชิ่นบอกว่ารู้ชื่อกำยานอีก นางก็กำมือ รู้สึกกังวลใจอยู่บ้าง

“ท่านพ่อ” อวิ๋นหว่านชิ่นหันไปพูดกับอวิ๋นเสวียนฉั่ง “กำยานลุ่มหลงเป็นสินค้าจากดินแดนตะวันตก ที่สำคัญคือ ใช้ได้ผลดีกับบุรุษ สูดดมสักสองสามครั้ง ก็เสมือนหนึ่งดื่มสุราฤทธิ์แรงที่สามารถกระตุ้นกำหนัด แต่ถ้าสูดดมนานวันเข้า ก็จะติด ไม่ดมไม่ได้ และจะติดเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จนถ้าไม่ได้ดม ก็จะ...”

“จะทำไม” อวิ๋นเสวียนฉั่งใจเต้นโครมคราม เขาก็รู้สึกเช่นกันว่ากำยานนี้ดูแปลกๆ อยู่บ้าง แต่พอได้กลิ่นแล้วสบายใจ ร่างกายคล้ายไม่เป็นไร จึงมิได้พูดจาอะไร

อวิ๋นหว่านชิ่นเหลือบมองไป๋เสวี่ยฮุ่ย แล้วว่า “บุรุษที่สูดดมนานๆ ถ้าไม่ได้สูดดม ก็จะลงแดงจนไม่เป็นผู้เป็นคน!”

นี่ต่างอะไรกับยาเสพติด! อวิ๋นเสวียนฉั่งตื่นตระหนก จ้องไป๋ฮูหยินเขม็ง จนนางเริ่มลนลาน “ท่านพี่ แม้ชิ่นเอ๋อร์มีความรู้เรื่องเครื่องหอมอยู่บ้าง แต่ก็รู้จากคำบอกเล่าของบุรุษที่มิได้ใช้เป็นประจำ จะถือเป็นจริงเป็นจังได้อย่างไรกัน ท่านเชื่อนาง แต่ไม่เชื่อข้าหรือ”

อวิ๋นเสวียนฉั่งลังเลใจ จึงหันไปถามลูกสาว “ที่เจ้าพูดมาเป็นความจริง?”

อวิ๋นหว่านชิ่นใช้หางตามองไป๋เสวี่ยฮุ่ย ก่อนมองบิดาพลางว่า “ตั้งแต่ห้องนี้จุดกำยานลุ่มหลง สองปีมานี้ ท่านพ่อรู้สึกหรือไม่ว่าพละกำลังลดลงเรื่อยๆ สติก็ไม่แจ่มใสเหมือนเมื่อก่อน”

อวิ๋นเสวียนฉั่งนิ่งไปสักพัก แล้วจึงพยักหน้า

ไป๋เสวี่ยฮุ่ยหน้าถอดสี กำยานลุ่มหลงมีผลข้างเคียงเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ไหนเลยจะหนักหนาดั่งที่นางตัวดีว่า

ชูซย่าที่ยืนอยู่หน้าประตู แอบปิดปากหัวเราะ นายท่านแก่ลงทุกปีๆ พละกำลังย่อมลดน้อยถอยลงเป็นธรรมดา!...คุณหนูนี่ เข้าใจคิดจริงๆ พูดอะไรก็ถูกไปหมด เข้าทางนางทุกอย่าง!

อวิ๋นหว่านชิ่นหันมอง “ชูซย่า เจ้าไปเรียกคนรับใช้มาหน่อย ชายหนึ่ง หญิงหนึ่ง”

ผู้รับใช้สองคนเข้ามายืนในห้อง

อวิ๋นหว่านชิ่นหยิบขี้เถ้ากำยานมาไว้บนฝ่ามือทั้งสองข้าง แล้วเอาไปจ่อใต้จมูกของคนทั้งสอง พลางถาม “ได้กลิ่นอะไรบ้าง บอกมาตามตรง”

“บ่าวไม่ได้กลิ่นอะไรเจ้าค่ะ แต่ถ้าต้องตอบ ก็ขอตอบว่า เป็นกลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายกลิ่นไม้จันทร์” ผู้รับใช้หญิงดมอยู่ครึ่งค่อนวัน ก่อนจำใจตอบ

“เหลวไหล! กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ไหนกัน” ผู้รับใช้ชายขัด “กลิ่นออกจะแรงเร้าใจชัดๆ ดมแล้วรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัว”

ดังคาด หลังจากชายหญิงดมแล้วต่างก็ให้ความรู้สึกไม่เหมือนกัน

อวิ๋นเสวียนฉั่งฉุนทันที เงื้อฝ่ามือตบเข้าที่ใบหน้าไป๋ฮูหยินอย่างแรง “ชั่วช้า! ริอ่านใช้กำยานหอมบั่นทอนสุขภาพข้า เพื่อให้ข้าหลงเสน่ห์อย่างนั้นรึ!”

“ท่านพี่ ข้าเพียงใช้กำยานเพื่อเพิ่มความสุขให้สามีภรรยา ไม่รู้จริงๆ ว่ามีผลข้างเคียง!” ไป๋เสวี่ยฮุ่ยถูกตบหน้าหัน ลงไปกองกับพื้น จึงจับใบหน้าพลางแก้ตัว

ภรรยาหลายคนใช้กลิ่นหอมจากดินแดนตะวันตกชนิดนี้กับสามีเพื่อให้ได้มาซึ่งความรัก บุรุษบางคนใช้นานแล้วก็ติดจริง พอไม่ได้กลิ่นก็ไม่เป็นอันทำอะไร แต่คนเหล่านี้มีเพียงส่วนน้อย คล้ายยาสูบที่ได้รับความนิยมในต้าเซวียน ซึ่งใครๆ ก็รู้ว่าให้โทษต่อร่างกาย ไม่สามารถสูบมาก แต่ก็ยังมีคนสูบเป็นจำนวนมาก และถ้ามีคนให้ยาสูบกับท่าน ท่านก็ไม่มีสิทธิ์ไปด่าว่าเขา

ทว่าอวิ๋นหว่านชิ่นพูดถึงแต่โทษของมัน ขยายเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ แล้วนางยังมีลุงแท้ๆ ที่ทำของเหล่านี้ออกมาขายอีก อวิ๋นเสวียนฉั่งย่อมเชื่อนาง

อวิ๋นเสวียนฉั่งเรียกเถามอมอเข้ามา “เอากระถางกำยานพวกนี้ไปทิ้งให้หมด! ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ห้ามใช้เครื่องหอมทุกชนิดในเรือน! ถ้าข้าได้กลิ่นละก็ จะโบยให้ขาหักทุกคนแล้วจับขายทอดตลาด!”

เถามอมอยืนอุ้มกระถางกำยานตัวสั่น

ไป๋เสวี่ยฮุ่ยร้องไห้อยู่ครึ่งค่อนวัน อวิ๋นเสวียนฉั่งยังคงโกรธจนหน้าดำยิ่งกว่าก้นหม้อ เขารู้สึกรังเกียจนาง จึงถอยห่างออกไป คล้ายระแวงว่านางอาจมียาพิษอะไรพกติดตัวอีก

หลายปีมานี้ นางใช้ของเล่นเหล่านี้ไปไม่น้อย ในการช่วยเพิ่มพูนความสุข ให้รู้สึกแปลกใหม่อยู่เสมอ เพื่อให้อวิ๋นเสวียนฉั่งชอบนาง ครั้งนี้อวิ๋นเสวียนฉั่งจึงรู้สึกตกใจอยู่บ้างจริงๆ

เมื่อตัดสินใจแล้วว่า จะไม่ยอมสูญเสียสุดที่รักไป เพราะกำยานเป็นอันขาด ไป๋เสวี่ยฮุ่ยจึงส่งสายตาให้เถามอมอ...