ขมเป็นยาหวานเป็นคุณ: Chapter 010 ตอนที่ 10
ตอนที่ 10 เริ่มต้นใช้ชีวิตอยู่กินฉันสามีภรรยา
อวี๋กานกานไม่ได้มีความคิดที่จะไปกับฟังจือหันตั้งแต่แรก หาโอกาสที่จะชิ่งหนีอยู่ตลอด
เธอถ่วงเวลา คอยให้ฟังจือหันขึ้นรถไปก่อน จากนั้นก็ปิดประตูรถอย่างไม่บอกไม่กล่าว ยิ้มเหมือนแมวเหมียวที่แอบขโมยปลาทูสำเร็จ “มนุษย์เรามีเรื่องด่วนสามเรื่องด้วยกัน พอดีจู่ๆ ฉันก็รู้สึกมวนท้อง ขอไปห้องน้ำก่อนนะ”
พูดจบ ไม่สนใจว่าฟังจือหันจะอนุมัติหรือไม่
อวี๋กานกานก็หมุนตัววิ่งจู๊ดไปเสียแล้ว
เหตุการณ์เหนือความคาดหมายนี้ ทำให้ฟังจือหันเองก็มึนไปเล็กน้อย
สายตาอ่อนเพลียของชายหนุ่มมองเงาของอวี๋กานกานที่จากออกไปไกล ริมฝีปากบางคลี่ยิ้ม
เธอในตอนนี้ก็มีนิสัยที่ขัดแย้งกันในตัวเองเหมือนเดิม น่ารักซุกซนแต่ก็เจ้าเล่ห์หัวหมอ เหมือนแมวที่เอาแน่เอานอนไม่ได้
......
อวี๋กานกานวิ่งเข้าตึกเทคนิคการแพทย์ จากนั้นออกประตูหลัง เตรียมวิ่งไปอีกทางออกหนึ่งเพื่อเรียกรถแท็กซี่
ผู้ชายที่ชื่อฟังจือหันคนนั้น คงคิดจะฉวยโอกาสนี้พาฉันกลับบ้านไปด้วย สุภาพบุรุษต้องไม่ฉวยโอกาส ผู้หญิงบอบบางอย่างฉัน ถ้าเกิดต้องขัดขืน ยังไงก็สู้แรงผู้ชายไม่ได้
แม้ว่าป้าสะใภ้ใหญ่จะไม่ได้ประสงค์ดี แต่ฟังจือหันนั่นก็ไม่ต่างกัน
บ้านลุงต้องการจะทำอะไร เธอยังพอจะคาดเดาได้ แต่สามีที่จู่ๆ ก็ปรากฏตัวอย่าง ‘ฟังจือหัน’ เพราะยังไม่รู้จักหมอนั้นดี จึงไม่สามารถคาดเดาอะไรได้เลย
โชคดีที่ฉันรู้จักสามสิบหกกลยุทธ์ หนีคือสุดยอดกลยุทธ์[footnoteRef:1] [1: สามสิบหกกลยุทธ์ หนีคือสุดยอดกลยุทธ์ หมายถึง รู้จักเอาตัวรอดหรือปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์]
อวี๋กานกานขึ้นแท็กซี่กลับบ้าน ภายในบ้านยังคงเหมือนตอนที่เธอจากไปเมื่อครึ่งเดือนก่อนไม่มีผิด ยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไป ตกลงเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? อาจารย์ตกอยู่ในอันตรายหรือเปล่า ถึงไม่กลับมาที่บ้านเลย แล้วก็ไม่ติดต่อเธอด้วย?
อวี๋กานกานเข้าอินเทอร์เน็ตค้นหางานสัมมนาที่อาจารย์ได้เข้าร่วมเมื่อครึ่งเดือนก่อน การสัมมนาจบลงอย่างราบรื่นดี ถ้าอย่างนั้นหลังจบการสัมมนาอาจารย์ไปที่ไหน?
อวี๋กานกานติดต่อเพื่อนสนิทและเพื่อนร่วมงานของอาจารย์เหอสือกุย แต่พวกเขาก็ไม่ต่างอะไรกับอวี๋กานกาน ไม่มีข่าวคราวของอาจารย์และไม่รู้ว่าอาจารย์ไปที่ไหน
อวี๋กานกานจิตใจว้าวุ่น เป็นห่วงอาจารย์
หลังจากฟื้นมีแต่เรื่องแปลกๆ เกิดขึ้น มีจุดที่น่าสงสัยเต็มไปหมด เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นต้องมีมูลเหตุอย่างแน่นอน
การที่บ้านลุงสร้างคู่หมั้นปลอมๆ ขึ้นจะมีความเกี่ยวข้องอะไรกับการหายตัวไปของอาจารย์ไหม?
ยังมี ‘สามี’ ฟังจือหันอะไรนั่นอีก แต่ก็โชคดีที่วันนี้สลัดพ้นแล้ว...
ทันใดนั้นกริ่งหน้าประตูห้องก็ดังขึ้น อวี๋กานกานรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ที่อยู่ใหม่นี้ไม่มีใครรู้ แม้แต่บ้านลุงก็ไม่รู้ หรือว่าอาจารย์จะกลับมาแล้ว? อวี๋กานกานดวงตาเป็นประกายรีบลุกไปเปิดประตู
หน้าประตูมีผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่กำยำยืนอยู่ เงาสีดำทอดยาวบังอวี๋กานกานเกือบมิด ในมือของเขาลากกระเป๋าเดินทางสีดำใบหนึ่ง
ภายใต้แสงไฟเลือนราง ใบหน้าเย็นชาหยิ่งยโสของเขาถูกความมืดบดบังทำให้มองเห็นได้ไม่ชัดเจนเท่าไรนัก สายตานิ่งๆ มองมาอวี๋กานกานอย่างเย็นยะเยือก แต่ในแววตานั้นกลับมีความรู้สึกอะไรบางอย่างที่มากกว่าความเย็นยะเยือก
อวี๋กานกานตกใจจนนิ่งอึ้งไป นะ...นี่มันสามีของเธอ...เอ้ยไม่ใช่ นี่มันฟังจือหันผู้ชายที่ขนานนามตัวเองว่าเป็น ‘สามี’ เธอไม่ใช่เหรอ?
ทำไมหมอนี่ถึงรู้ว่าเธอพักอาศัยอยู่ที่ไหน?
เมื่อเห็นรูปร่างที่สูงใหญ่ของฟังจือหันขยับทำท่าจะก้าวเข้ามา อวี๋กานกานรีบขวางประตู “นายรู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นี่?”
ฟังจือหันหมุนกระเป๋าลากไปมา ล้อหมุนส่งเสียง ครืดๆ
เขาไม่ตอบแต่กลับถาม “เธอออกจากโรงพยาบาลแล้ว”
ดวงตากลมสวยของอวี๋กานกานเบิกโต มองฟังจือหันอย่างหวาดระแวง “แล้ว? นายต้องการอะไรกันแน่”
สายตาลึกซึ้งของฟังจือหันแฝงไว้ความนัยบางอย่างมองมาที่อวี๋กานกาน เสียงทุ้มต่ำนุ่มละมุนตอบเรียบๆ “ต้องการเป็นสามีภรรยา”
อวี๋กานกาน “...”
“เริ่มต้นใช้ชีวิตอยู่กินฉันสามีภรรยา”
“…”