ขมเป็นยาหวานเป็นคุณ: Chapter 013 ตอนที่ 13

ตอนที่ 13 อวี๋กานกาน แกอย่าได้คืบแล้วจะเอาศอก

เหอหว่านซินตอบกลับเสียงดัง “แกคิดว่าฉันจะไร้ความรับผิดชอบเหมือนแกเหรอ เล่นสนุกกับความรู้สึกคนอื่น คนเนรคุณแบบแกน่ะ ไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ อย่ามาเหยียบคลินิกของปู่ฉันอีก!”

“…” อวี๋กานกานนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

นี่กำลังวางอำนาจใส่ฉันงั้นเหรอ

เหอะ! อวี๋กานกานย้อนถามนิ่งๆ “ตอนที่คุณปู่มีชีวิตอยู่ คุณปู่พูดเอาไว้ว่า คลินิกนี้ให้ฉันกับอาจารย์สองคนเป็นผู้ดูแลจัดการ ใครกันแน่ที่ควรจะไสหัวออกไป!”

เหอหว่านซิน “หึ! นั้นเป็นเพราะปู่กับอาเล็กโดนแกหลอกนะสิ คนอย่างแกมันปากปราศรัยน้ำใจเชือดคอ ปากเรียกอาเล็กปาวๆ ว่าอาจารย์คนสวยๆ แต่ความจริงแล้วกลับทำร้ายอาเล็กฉันจนหายตัวไป คลินิกนี้ยังจะให้แกดูแลได้อีกงั้นเหรอ”

อวี๋กานกานเหมือนได้ฟังมุกตลกระดับประเทศ เธอเดินเข้าไปประชิดเหอหว่านซินอย่างมาดมั่น จ้องตา “ฉันทำร้ายอาจารย์จนอาจารย์หายตัวไป? พวกคุณพูดเองไม่ใช่เหรอว่าเมื่อครึ่งเดือนก่อนฉันประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ถ้าอย่างงั้นฉันจะเป็นคนทำร้ายอาจารย์ได้ยังไง ฉันว่าเป็นพวกคุณมากกว่าที่คิดไม่ซื่อ พอฉันฟื้นก็บอกหาว่าฉันความจำเสื่อม คู่หมั้นอะไรนั้นอีก ตอนนี้ยังวางอำนาจจะยึดคลินิก น่าไม่อาย! เอาดีเข้าตัวเอาชั่วให้คนอื่น”

ตอนที่ปู่เหอจะยกคลินิกให้อวี๋กานกานและอาจารย์ บ้านลุงคัดค้านมาโดยตลอด มาก่อความวุ่นวายให้ก็ไม่น้อย อาจารย์เห็นแก่ความสัมพันธ์พี่น้อง ไม่ได้ถือสาเอาความบ้านลุง แต่คนบ้านลุงก็ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี ได้คืบจะเอาศอก

เหอหว่านซินใช้ความเร็วหนึ่งร้อยแปดสิบแรงม้าพูด “แกน่ะความจำเสื่อมไปแล้วชัดๆ ที่พวกฉันดูแลแกก็เพราะหวังดี อาเล็กกลับมาเมื่อไร คลินิกก็ต้องเป็นของอาเล็กอยู่แล้ว แต่ตอนนี้จะให้ผู้ป่วยความจำเสื่อมอย่างแกดูแลไม่ได้เด็ดขาด พวกฉันไม่อยากให้คนไข้ที่นี่ได้รับการรักษามั่วๆ ซั่วๆ จากเธอ”

อวี๋กานกานตอกกลับ “ถ้างั้นเธอรักษาคนได้แล้วเหรอ”

เหอหว่านซินเชิ่ดคางขึ้น “ดูถูกคนอื่นให้มันน้อยๆ หน่อย ฉันได้ใบประกอบวิชาชีพแล้ว”

อวี๋กานกานยิ้มเย็นยะเยือกดั่งธารน้ำแข็ง “ตอนเธออายุสิบแปด เธอแย่งฉันจัดยา ผลคือแม้แต่ปั้นจือเหลียน[footnoteRef:1]กับปั้นเปียนเหลียน[footnoteRef:2]เธอก็ยังแยกไม่ออก แถมยังคิดว่าไหวหนิวชี[footnoteRef:3]คือตั่งเซิน[footnoteRef:4] เกือบจะหยิบให้คนไข้แล้ว ตอนเธออายุยี่สิบ เถียงฉันจะออกใบสั่งยาควบคุมพิเศษให้ได้ ผลคือคนไข้เสียเวลาเป็นเดือน จากไข้หวัดเล็กๆ เกือบกลายเป็นโรคปอดอักเสบก็เพราะเธอ อย่างเธอนะเหรอจะดูแลที่นี่ ถ้าอยากขายขี้หน้าก็ไปขายที่อื่น อย่ามาขายที่อวี้หมิงถาง คุณปู่ใช้แรงใจแรงกายสร้างอวี้หมิงถางมาทั้งชีวิต ฉันไม่ยอมให้เธอมาทำลายชื่อเสียงแน่!” น้ำเสียงนิ่งๆ แต่ทุกถ้อยคำแฝงไว้ด้วยความเหยียดหยาม [1: ปั้นจือเหลียน สมุนไพรจีน มีสรรพคุณช่วยดับร้อนแก้พิษ ช่วยให้เลือดลมไหลเวียน ] [2: ปั้นเปียนเหลียน สมุนไพรจีน มีสรรพคุณ ลดไข้ แก้พิษ ขับปัสสาวะ] [3: ไหวหนิวชี สมุนไพรจีน มีสรรพคุณ บำรุงตับ ไต ลดบวม แก้ปวด] [4: ตั่งเซิน สมุนไพรจีน มีสรรพคุณ บำรุงหลอดเลือด รักษาภาวะประจำเดือนผิดปกติ ช่วยให้นอนหลับ]

เหอหว่านซินถูกอวี๋กานกานแขวะโกรธจนหน้าเขียว เธอโกรธจนระงับอารมณ์ไม่อยู่ กระฟัดกระเฟียด ตะโกนเสียงแหลม "แกคิดว่าแกเก่งมากสินะ!"

อวี๋กานกานยิ้ม “หรือเธออยากจะแข่งกับฉันตอนนี้เลย ใครแพ้ก็ออกจากคลินิกนี้ไปซะ ดีไหม?”

เหอหว่านซินเกือบจะตอบตกลง แต่คำพูดคาอยู่ที่ลำคอเสียก่อน เธอกำหมัด ในใจเดือดพล่านไปด้วยความคิดอยากจะทำลายล้าง อยากจะฉีกกระฉากรอยยิ้มของอวี๋กานกาน “แกนึกว่าตอนแกอายุสิบแปดอาศัยคะแนนดีเด่นสอบเข้ามหาวิทยาลัยแพทย์ของเมืองนี้ได้ ทั้งยังได้ใบประกอบวิชาชีพแพทย์ แกคิดว่าแกเก่งมากแล้วเหรอ!”

อวี๋กานกานพยักหน้า “ใช่ ฉันเก่ง!”

เหอหว่านซินโกรธจนหน้าดำหน้าแดง สั่นไปทั้งร่าง พูดเตือน “อวี๋กานกาน แกอย่าได้คืบแล้วจะเอาศอก!”

อวี๋กานกานแสยะยิ้ม “ประโยคนี้ ฉันคืนให้เธอ!”

“แกนะแก!” เล็บของเหอหว่านซินจิกลงบนฝ่ามือจนเกือบหัก โกรธจนพูดอะไรไม่ออก “อวี๋กานกาน แก แก...”