ขมเป็นยาหวานเป็นคุณ: Chapter 012 ตอนที่ 12
ตอนที่ 12 เธอว่าดี เธอก็แต่งสิ
คลินิกอวี้หมิงถางที่ปู่เหอเหลือไว้ให้อวี๋กานกานและเหอสือกุย ตั้งอยู่บนถนนหนานเจิ้น
อวี้หมิงถางมีทั้งหมดสองชั้น ชั้นแรกเป็นห้องตรวจและห้องจ่ายยา ชั้นสองเป็นห้องหัตถการเช่น ห้องฝังเข็ม ห้องกัวซา[footnoteRef:1] ฯลฯ [1: กัวซา คือการรักษาโรคโดยใช้หยกหรือเขาสัตว์ขูดไปตามเส้นลมปราณ ทำให้เลือดในบริเวณผิวหนังไหลเวียนได้สะดวก นิยมใช้รักษาไข้หวัด และอาการปวดเมื่อยตามส่วนต่างๆ ของร่างกาย]
อวี๋กานกานโตที่นี่ ตอนอายุแปดขวบก็รู้จักสมุนไพรทุกชนิด เริ่มเรียนรู้วิชาแพทย์จากคุณปู่
ทุกๆ วันอวี๋กานกานวิ่งขึ้นวิ่งลงในคลินิก เทียวไปเทียวมาบนถนนหนานเจิ้น เจ้าของร้านบนถนนเส้นนี้ เห็นอวี๋กานกานแต่เล็กจนโต
อวี๋กานกานยืนอยู่หน้าอวี้หมิงถางเห็นเภสัชกรประจำคลินิกหวังเสวียปัง ก้มหน้าก้มตากอดกล่องลังเดินออกมาจากคลินิก คุณลุงหวังก็เห็นเธอแล้วเช่นกัน วิ่งเหยาะๆ มาทางนี้ด้วยความตื่นเต้น “กานกาน ในที่สุดหนูก็กลับมาแล้ว”
อวี๋กานกานขมวดคิ้ว มองกล่องลังที่อยู่ในมือลุงหวัง “คุณลุงหวังคะ นี่มันเรื่องอะไร?”
หวังเสวียปังได้ยินคำถาม รอยยิ้มที่ปรากฏเมื่อครู่ก็สลายไปทันตา พูดด้วยความโกรธเคือง “สิบวันก่อน หมอเหอเข้ามาที่คลินิก...”
หมอเหอ? อวี๋กานกานนึกถึงอาจารย์คนสวยในทันที ใบหน้าดีใจ “อาจารย์หนูเข้าคลินิกเหรอคะ”
หวังเสวียปังส่ายหน้า “ไม่ใช่อาจารย์ของหนู....เฮ้อ เป็นลูกพี่ลูกน้องของหนูนั้นแหละ เขาให้ลุงเรียกเขาว่าหมอเหอ”
“...” อาจารย์ไม่ได้มาที่คลินิก อวี๋กานกานค่อนข้างผิดหวัง
เหอหว่านซินลูกพี่ลูกน้องของอวี๋กานกาน ลูกสาวของลุงและป้าสะใภ้ใหญ่ หลานสาวของอาจารย์เหอสือกุย ถ้าจะนับญาติกันจริงๆ จังๆ พวกเขาต่างหากที่เป็นคนตระกูลเดียวกัน
อวี๋กานกานจำได้ว่าเหอหว่านซินยังไม่มีใบประกอบวิชาชีพแพทย์ แล้วทำไมถึงมาเป็นหมอที่คลินิกได้
หวังเสวียปังพูดต่อ “ตอนที่เหอหว่านซินมาที่คลินิก ลุงโทรหาทั้งหนูทั้งสือกุย แต่กลับไม่มีใครรับเลย สามวันก่อนหน้านี้ เหอหว่านซินบอกลุงไม่เหมาะสมที่จะทำงานที่นี่อีกต่อไป สั่งให้ลุงมาเก็บของวันนี้” ลุงหวังหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ “แถมยังพูดอีกว่า...ว่าต่อจากนี้คลินิกเป็นของเธอแล้ว”
อวี๋กานกานแค่นหัวเราะดังหึ! คลินิกจะเป็นของเหอหว่านซินได้อย่างไร แม้คุณปู่จะพูดว่าคลินิกนี้ให้อวี๋กานกานและอาจารย์คนสวย แต่ในใจของเธอ คลินิกนี้อาจารย์เป็นเจ้าของแค่คนเดียว
อาจารย์ดีต่อเหอหว่านซินมาก ดูแลเธอมาโดยตลอด ไม่นึกเลยว่าเธอจะอาศัยจังหวะที่อาจารย์หายตัวไป ทำตัวนกเขาแย่งรัง[footnoteRef:2] จะยึดเอาคลินิกของอาจารย์ [2: นกเขาแย่งรัง หมายถึง เข้าครอบครองบ้านหรือที่ดินของผู้อื่นโดยพลการ]
คุณลุงหวังเป็นเภสัชกรที่มีชื่อเสียง เป็นถึงคนที่อาจารย์เจาะจงเชิญมาโดยเฉพาะ จะให้เหอหว่านซินไล่ออกไม่ได้
อวี๋กานกานขอโทษขอโพยลุงหวังเสวียปัง ให้คุณลุงกลับไปพักผ่อน ส่วนช่วงที่ไม่ต้องมาทำงานก็ถือซะให้เป็นวันหยุด
อวี๋กานกานเดินเข้ามาในอวี้หมิงถาง เหอหว่านซินรู้อยู่แล้วว่าอวี๋กานกานจะต้องมาที่คลินิก จึงไม่แสดงอาการประหลาดใจแม้แต่น้อย
เหอหว่านซินนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้สีแดง มองเล็บสีแดงที่ตัวเองเพิ่งทาเสร็จหมาดๆ พลางพูดเหน็บแนม “อกกตัญญูจริงๆ เสียแรงที่แม่ฉันเฝ้าแกที่โรงพยาบาลทุกวัน ผลลัพธ์คือหลังจากฟื้น แกก็จัดการเสร็จศึกฆ่าโค[footnoteRef:3] กินบนเรือน ขี้บนหลังคา” [3: เสร็จศึกฆ่าโค หมายถึง กำจัดทิ้งเมื่อใช้จนหมดผลประโยชน์]
อวี๋กานกานยิ้มแล้วตอบ “สำหรับเรื่องนี้ ฉันต้องขอบคุณแม่เธอจริงๆ แล้วก็เพราะป้าสะใภ้ใหญ่...” อวี๋กานกานตอบจากใจจริง แต่ไม่รู้ทำไม ยังพูดไม่ทันจบ เหอหว่านซินจู่ๆ ก็ปรี๊ดแตกขึ้นมา เธอลุกพรวด ชี้หน้าตำหนิอวี๋กานกาน “อวี๋กานกานทำไมแกถึงมองไม่ความดีของผู้อื่น หยางเทียนโย่วรักแกต้องการจะแต่งงานกับแก นั่นถือว่าเป็นโชคดีของแก แกมีสิทธิ์อะไรถึงกล้ารังเกียจเขา แกมันก็แค่เด็กกำพร้าที่ไม่มีใครต้องการ!”
อวี๋กานกานคิ้วตก มุมปากปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยัน “เขาดีขนาดนี้...งั้นพรุ่งนี้ขอป้าสะใภ้ใหญ่จัดงานแต่งงานให้เธอกับหยางเทียนโย่วเป็นไง”