ขมเป็นยาหวานเป็นคุณ: Chapter 014 ตอนที่ 14

ตอนที่ 14 ฟังจือหันเข้ามาในบ้านฉันได้ยังไง

ทันใดนั้นก็มีคู่สามีภรรยาวัยกลางคนเข้ามาที่คลินิก ในมือถือธงแขวน บนธงเขียนว่า ‘หมอเทวดา ฝ่ามือคืนชีวิต จิตใจเมตตาอารี พร้อมเพียบด้วยจริยธรรม’

ภรรยาวัยกลางคนนั้นขอบคุณเหอหว่านซินซ้ำแล้วซ้ำอีก บอกว่าทานยาที่เหอหว่านซินจ่าย ทำให้อาการปวดเอวของสามีเธอเกือบหายเป็นปลิดทิ้งแล้ว ขอเหอหว่านซินให้ช่วยจ่ายยาเพิ่มอีกสักสองสามชุด

เหอหว่านซินเดิมทีถูกอวี๋กานกานยั่วโมโหจนตาแทบถลนออกจากเบ้า ไม่ได้สนใจคู่สามีภรรยาด้วยซ้ำ แต่พอได้ยินพวกเขาเรียกตนเองว่า ‘หมอเทวดา’ เธอก็รีบฉีกยิ้มทันที

เหอหว่านซินชำเลืองมองอวี๋กานกานด้วยความลำพอง ท่าทีโอ้อวด ราวกับกำลังบอกว่า “แกว่าฉันไม่มีความสามารถ เห็นแล้วหรือยัง มีคนให้ธงแขวนฉัน มีคนชมฉันว่าเป็นหมอเทวดา”

“…”

อวี๋กานกานไม่ได้ต้องการจะดูถูกเหอหว่านซิน แต่เป็นเพราะรู้จักเหอหว่านซินดีต่างหาก เหอหว่านซินเป็นพวกรู้อย่างเป็ด[footnoteRef:1] ขนาดบางครั้งตรวจชีพจรก็ยังตรวจได้ไม่แม่น และอาชีพแพทย์ก็ไม่ใช่ว่าจะเข้าเรียนคอร์สเร่งรัดแล้วเป็นกันได้ เว้นแต่ว่าเหอหว่านซินจะเหมือนในนิยายแนวเกิดใหม่หรือไม่ก็แนวทะลุมิติ ที่ถูกสับเปลี่ยนร่างกับคนที่รู้วิชาแพทย์...ไม่อย่างงั้นไม่มีทางเป็นได้ [1: รู้อย่างเป็ด หมายถึง รู้ไม่จริง รู้แค่ผิวเผิน]

ระหว่างที่เหอหว่านซินจัดยา อวี๋กานกานคอยจับตามองอยู่ตลอด กลัวว่าจะเกิดข้อผิดพลาด ดูๆ แล้วก็เป็นยาสมุนไพรจีนที่มีฤทธิ์ระงับปวดจริงๆ เหมาะสำหรับอาการปวดไขข้อจากลมปราณติดขัด อาการปวดเอวจากพลังหยางของไตพร่อง แต่ผงสีน้ำตาลที่ใส่เข้าไปตอนสุดท้ายนั้นมันคืออะไร

อวี๋กานกานอาศัยจังหวะที่เหอหว่านซินเดินไปส่งคนไข้ ใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดผงสีน้ำตาลที่หลงเหลืออยู่บนเคาน์เตอร์ยา จากนั้นพับเก็บใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อ

หลังจากที่เหอหว่านซินส่งสามีภรรยาคู่นั้นเสร็จ เห็นอวี๋กานกานยืนอยู่ที่เดิมไม่ปริปากพูดสักคำ ก็หลงนึกว่าเป็นเพราะตนหักหน้าอวี๋กานกานได้สำเร็จจนนิ่งอึ้งไป ในใจคิด อุ้ย! ไม่เอาไม่สะใจ ไม่สะใจ!

เหอหว่านซินทั้งโอ้อวดและเหน็บแหนม “เห็นแล้วยังล่ะ อวี๋กานกาน ไม่ใช่มีแค่แกคนเดียวที่ทำได้!”

“เหอหว่านซิน ฉันเลื่อมใสเธอจริงๆ เพราะว่าเธอเป็นคนแรกเลยที่ฉันเห็นว่าสมรรถนะของสมองมีเท่านิ้วหัวแม่โป้ง เธอคิดว่าแค่พกป้ายสาวบริสุทธิ์เธอก็จะเป็นสาวบริสุทธิ์แล้วเหรอ แค่ระงับอาการปวดเอวได้ก็คิดเป็นจริงเป็นจังว่าตัวเองกลายเป็นหมอเทวดาแล้วจริงๆ”

คำพูดเยาะเย้ยถากถางของอวี๋กานกาน ทำให้เหอหว่านซินปากค้างตาค้าง กันฟันกรอด “แกกล้าด่าฉันเหรอ แกอยากตายใช่ไหม” เธอง้างมือจะตบหน้าอวี๋กานกาน แต่อวี๋กานกานคว้าข้อมือไว้ได้

อวี๋กานกานออกแรงผลัก เหอหว่านซินที่สวมรองเท้าส้นสูงเซก็ถอยไปด้านหลังชนเข้ากับเคาน์เตอร์ยาทันที ร้องโหยหวนเจ็บปวด “โอ๊ย!”

“เหอหว่านซิน วันนี้ฉันขอพูดไว้ตรงนี้ อย่าทำให้อวี้หมิงถางของปู่ต้องเสียชื่อเสียงเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นก็คอยดูแล้วกันว่าฉันจะจัดการเธอยังไง” อวี๋กานกานพูดทิ้งท้ายเสร็จก็หมุนตัวเดินออกไปทันที

เหอหว่านซินมองแผ่นหลังของอวี๋กานกาน สายตาราวกับฉาบไว้ด้วยยาพิษ กวาดถาดยาบนเคาน์เตอร์ด้วยความโมโหโกรธา “อวี๋กานกาน นังสาระเลว กลับมาเดี๋ยวนี้!”

เสียง เพล้ง บาดแก้วหูดังตามหลังมา อวี๋กานกานหันกลับไปมองเหอหว่านซินด้วยสายตาเย็นชา

กลับมา?

ฉันต้องกลับมาแน่!

คลินิกนี้จะให้คนบ้านลุงยึดไปไม่ได้เด็ดขาด!

อวี๋กานกานเดินไปทั่วถนนหนานเจิ้น คนที่สนิทก็ถามเกือบหมดทุกคนแล้ว แต่ทุกคนล้วนไม่เห็นอาจารย์เหอสือกุยมาครึ่งเดือนกว่าแล้ว

ท้องฟ้าใกล้มืด อวี๋กานกานกลับถึงบ้านอย่างเหนื่อยล้า

ตอนที่เปิดประตูจู่ๆ เธอก็นึกถึงฟังจือหันขึ้นมาได้ กระเป๋าเดินทางที่วางอยู่ตรงหน้าประตู หายไปแล้ว! ฟังจือหันเป็นคนเอาไปหรือถูกคนอื่นเอาไป?

อวี๋กานกานปลดล็อกประตู...ไม่ว่ากระเป๋าจะหายไปไหน ก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันสักหน่อย

อวี๋กานกานผลักประตู...ฟังจือหันนี้ก็แปลกคนจริง ทำอะไรไม่เหมือนชาวบ้าน

อวี๋กานกานก้าวเข้าห้อง...กระเป๋าใบนั้นดูๆ แล้วก็ไม่เลว ไม่รู้ด้านในจะมีของมีค่าอะไรหรือเปล่า หายไปแบบนี้เสียดายแย่เลย

อวี๋กานกานนิ่งอึ้ง! ปากค้างตาค้าง นะ...นะ...นี่มันกระเป๋าของฟังจือหัน ทำไมมาอยู่ในห้องฉันได้

ภายในระยะเวลาสั้นๆ ในใจของอวี๋กานกานมีอารมณ์ทุกรูปแบบพุ่งพล่านออกมา หวาดกลัว งุนงง กังวล ประหม่า แล้วก็อารมณ์โกรธ...เธอมั่นใจว่าไม่เคยบอกรหัสประตูห้องให้ชายแปลกหน้าคนไหนมาก่อนอย่างแน่นอน

ฟังจือหันเข้ามาในห้องของเธอได้อย่างไร

อวี๋กานกานตะโกนเรียกทันที “ฟังจือหัน...”