ขมเป็นยาหวานเป็นคุณ: Chapter 018 ตอนที่ 18
ตอนที่ 18 วินิจฉัยโรคผิดพลาด
หัวหน้าแผนกจินมองเธอด้วยสายตาเรียบนิ่ง “หมายถึงอะไรเธอยังไม่รู้อีกเหรอ ต้องให้ฉันพูดซ้ำอีกรอบไหม เรื่องที่เธอไร้ความรับผิดชอบต่อหน้าที่น่ะ”
หัวหน้าแผนกจินเองก็จนปัญญา คุณผู้หญิงอวี๋เป็นคนที่เอาใจยาก ถ้าไม่มีคำอธิบายให้เธอ เรื่องคงวุ่นวายไปถึงผู้อำนวยการแน่ ปีนี้ตัวเธอเองมีโอกาสที่จะได้เลื่อนขั้นเป็นรองผู้อำนวยการ จะถูกตำหนิตอนนี้ไม่ได้เด็ดขาด
ซ่งฉาไป๋กำหมัดแน่น หยาดน้ำตาร้อนๆ รื้นขึ้นมาคลอเบ้า เธอไร้ความรับผิดชอบตรงไหน
ระยะเวลาเดือนกว่าที่เป็นแพทย์อินเทิร์นอยู่ที่นี่ เธอทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่าง ทุกๆ วันมาถึงโรงพยาบาลตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า เที่ยงคืนเพิ่งได้เลิกงานกลับบ้าน ไม่มีคืนไหนที่ได้นอนอย่างเต็มอิ่ม บางครั้งยุ่งจนไม่มีเวลาแม้แต่จะกินข้าวสักคำ ตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าของเมื่อวานจนถึงตอนนี้ เธอดูแลเด็กคนนี้อยู่ตลอดเวลา พออาการป่วยกำเริบขึ้นทำไมถึงโทษเธอคนเดียว
สีหน้าและในใจของซ่งฉาไป๋ไม่ยอมรับความผิดนี้ แต่ก็พูดอะไรไม่ออก ได้แต่ร้องออกมาอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ
หัวแผนกแผนกจินมองซ่งฉาไป๋ร้องไห้ด้วยสายตาเอื่อมระอา หัวเราะเยาะเหอะๆ “ยังมีหน้ามาร้องไห้อีก!”
อวี๋กานกานทนดูต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ ก้าวออกมาด้านหน้าอธิบาย “หัวหน้าแผนกจิน ซ่งฉาไป๋ดูแลเด็กคนนี้อยู่ตลอดจริงๆ เพิ่งแยกออกมาเมื่อครู่นี้ ยังไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ”
หัวหน้าแผนกจินเลิกคิ้วขึ้น มองอวี๋กานกานด้วยสีหน้าหงุดหงิด พูดไม่ไว้หน้า “เธอเป็นใครไม่ทราบ นี่มันชั้นวีไอพี ใครอนุญาตให้เธอขึ้นมาสุ่มสี่สุ่มห้า”
ซ่งฉาไป๋เช็ดน้ำหูน้ำตา รีบอธิบายกับหัวหน้าแผนกจิน “ขอโทษค่ะหัวหน้า เธอเป็นเพื่อนที่มหาลัยของหนูเอง พอดีวันนี้เธอมาหาหนูเพราะมีปัญหานิดหน่อย พวกเราคุยกันแค่แป๊บเดียว...”
หัวหน้าแผนกจินพูดแทรกทันที “เมื่อกี้เธอยังไม่ยอมรับอยู่เลยว่าไปแอบอู้ จับได้คาหนังคาเขา อาการของเด็กจะกำเริบได้ไง ถ้าไม่ใช่เพราะเธอมัวแต่คุยกับเพื่อน เธอนี่มันไร้ซึ่งจรรยาบรรณแพทย์ ไม่มีทางที่จะเป็นหมอที่ดีได้!”
ซ่งฉาไป๋ร้องไห้ออกมาเป็นครั้งที่สอง
อวี๋กานกานโมโหจนจนหัวเราะออกมา “ใครกันแน่ที่ไม่มีจรรยาบรรณแพทย์ ตัวเองวินิจฉัยโรคผิดแท้ๆ กลับผลักความรับผิดชอบทั้งหมดให้แพทย์อินเทิร์นคนเดียว คนแบบคุณน่ะเหรอที่เรียกว่ามีจรรยาบรรณแพทย์”
เหล่าพยาบาลและผู้ป่วยรอบๆ ตะลึงกันเป็นแถบ
วินิจฉัยโรคผิด? นี่มันเรื่องอะไร
หัวหน้าแผนกจินอึ้งไปครู่หนึ่งคล้ายกับไม่เชื่อ ถลึงตามองด้วยความโกรธจัด “เธอว่าใครวินิจฉัยโรคผิด!” เธอโกรธจนสั่นไปทั้งตัว กระทืบเท้าตวาดลั่น “รปภ.! รปภ.อยู่ไหน! มาลากตัวคนที่ไม่เกี่ยวข้องออกไปเดี๋ยวนี้!”
ระบบกันเสียงของห้องพักผู้ป่วยไม่ค่อยดีเท่าไรนัก คุณผู้หญิงอวี๋ที่อยู่ในห้องพักผู้ป่วยจึงได้ยินบทสนทนาด้านนอก คุณผู้หญิงอวี๋ตกใจ นัยน์ตาเบิกโพลง เรื่องเกี่ยวกับชีวิตลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเธอ เธอย่อมใส่ใจระวังแล้วระวังอีก ประตูห้องพักผู้ป่วยถูกเปิดออก สีหน้าถมึงทึง “วินิจฉัยโรคผิด?”
หัวหน้าแผนกจินรีบเดินเข้าไปอธิบายทันที “คุณผู้หญิงอวี๋ อย่าไปฟังเธอพูดจาเหลวไหลเลยนะคะ...”
คุณผู้หญิงอวี๋ไม่ได้สนใจหัวหน้าแผนกจิน เธอจ้องไปที่อวี๋กานกาน สายตาดุดันดุจดั่งคมกระบี่ ถามซ้ำอีกครั้ง “เธอบอกว่าหัวหน้าแผนกวินิจฉัยโรคผิด?”
อวี๋กานกานเองก็ไม่ได้ต้องการให้หัวหน้าจินตกอยู่ในที่นั่งลำบาก เพราะเธอเองก็ยังอยากให้ซ่งฉาไป๋ได้อยู่ที่นี่ต่อ จึงเงียบไปครู่หนึ่ง
หัวหน้าแผนกจินกลับยิ่งมั่นใจมากขึ้นว่าเมื่อครู่นี้อวี๋กานกานแค่พูดออกมามั่วๆ ตอนนี้คงกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ เธอหัวเราะเยาะ “คุณผู้หญิงอวี๋คะ ดูสารรูปของเธอสิคะเหมือนหมอตรงไหน ไม่รู้ว่าเป็นคนบ้าที่ไหนหลุดมามากกว่า!”