ขมเป็นยาหวานเป็นคุณ: Chapter 019 ตอนที่ 19
ตอนที่ 19 ไม่ก่อปัญหา ทว่าก็กล้าเผชิญหน้า
ซ่งฉาไป๋ที่ยืนอยู่ข้างๆ พูดเสียงอ่อน “กานกานได้ใบประกอบวิชาชีพแพทย์ตั้งแต่อายุสิบแปด เธอศึกษาวิชาแพทย์แผนจีนกับคุณปู่ตั้งแต่เด็กๆ พอขึ้นมหาลัยก็เรียนแพทย์แผนปัจจุบันพร้อมกันกับหนูค่ะ”
คุณผู้หญิงอวี๋ชำเลืองตามองซ่งฉาไป๋ครู่หนึ่ง จากนั้นมองไปที่อวี๋กานกาน ถาม “คุณอวี๋ ความหมายของคุณคือลูกชายฉันไม่ได้เป็นหวัดมีไข้ และหลอดลมก็ไม่ได้มีการติดเชื้ออะไรเหรอคะ”
อวี๋กานกานมองหัวหน้าแผนกจิน หัวหน้าแผนกจินไม่มีท่าทีที่จะอยากไกล่เกลี่ยเพื่อยุติเรื่องนี้แม้แต่น้อย ถ้าเธออยากช่วยซ่งฉาไป๋ ก็มีแค่ต้องตอบคำถามของคุณผู้หญิงอวี๋เท่านั้น
ไม่ก่อปัญญา ทว่าก็กล้าเผชิญหน้า
อวี๋กานกานพยักหน้า “จากประสบการณ์ของดิฉัน สาเหตุที่ไข้ขึ้นไม่ได้เกิดจากไข้หวัดทั่วไปแน่นอน แต่สาเหตุโดยละเอียดฉันต้องตรวจชีพจรดูก่อนถึงจะบอกได้”
แค่จับๆ ชีพจร คุณผู้หญิงอวี๋ตอบตกลงในทันที หลีกทางให้อวี๋กานกานเข้าไปตรวจชีพจรให้ลูกชายของเธอ
“คุณผู้หญิงอวี๋คะ อาการป่วยของลูกชายคุณจะรักษาสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้นะคะ เดี๋ยวมันจะเกิดปัญหานะคะ!” หัวหน้าแผนกจินไม่เห็นด้วย มีโรงพยาบาลที่ไหนให้ใครก็ไม่รู้มารักษาคนไข้ ทำเหมือนกับตัวเองเป็นหมอเทวดา หมอกระเป๋าละไม่ว่า!
“ถ้าเธอมีปัญญารักษาได้ เธอก็ทำให้ลูกชายฉันหายเดี๋ยวนี้เลย!” คุณผู้หญิงอวี๋ตวาดใส่หัวหน้าแผนกจินไปหนึ่งประโยคด้วยความโมโห
หัวหน้าแผนกจินโมโหจนแทบจะกระอักเลือดออกมา มันมีการรักษาที่ไหนที่เห็นผลทันทีด้วยเหรอ เธออยากตอบตกลง แต่ก็ไม่มีความมั่นใจว่าจะทำให้เด็กดีขึ้นในทันทีได้ ไม่พูดอะไรดีกว่า แต่ใจจริงแล้วเธอก็ไม่ได้อยากที่จะยอม เธอมองคุณผู้หญิงอวี๋อย่างกระอักกระอ่วน หวังหว่าคุณผู้หญิงอวี๋จะไม่หลงกลนังเด็กนี่
คุณผู้หญิงอวี๋ไม่ได้สนใจหัวหน้าแผนกจินแม้แต่น้อย อนุญาตให้อวี๋กานกานทำการตรวจชีพจรลูกชายเธอได้
อวี๋กานกานนั่งอยู่ข้างเตียง จับแขนเรียวเล็กของเด็กน้อยกดนิ้วลงไป
หนูน้อยลืมตาขึ้นมาครึ่งหนึ่ง พอเห็นอวี๋กานกานกำลังจับมือเล็กๆ ของตน ศีรษะน้อยๆ ก็รีบมุดลงไปในผ้าห่ม
เพียงครู่เดียว อวี๋กานกานก็ปล่อยมือ ถามคุณผู้อวี๋ “ภายในระยะเวลาหนึ่งเดือนนี้ลูกของคุณตากฝนหรือไม่ก็ตากลมจนป่วยเป็นหวัดใช่ไหมคะ”
คุณผู้หญิงอวี๋พยักหน้าอย่างตกตะลึง คิดในใจ ไม่เลวเลยจับชีพจรแค่นี้ก็รู้แล้ว แต่อีกใจหนึ่งก็คิดหรือเป็นเพราะซ่งฉาไป๋บอกเธอไว้
อวี๋กานกานลุกขึ้น พูดกับคุณผู้หญิงอวี๋ “ยังดีที่อาการป่วยของลูกคุณยังอยู่ในระยะแรก กินยาไม่กี่ชุดก็หายแล้วล่ะค่ะ แต่ว่า...”
หัวหน้าแผนกจินหัวเราะเยาะ พูดแทรกขึ้นมา “เมื่อกี้เธอพูดเองไม่ใช่เหรอว่าสาเหตุที่ไข้ขึ้นไม่ใช่เพราะเกิดจากไข้หวัดทั่วไป” หัวหน้าแผนกกุมารเวชอย่างฉันต้องผ่านการคัดเลือกหลายต่อหลายด่านและถูกประเมินผลงานอย่างละเอียดกว่าจะได้ตำแหน่งนี้มา ฉันจะสู้นังเด็กนี่ไม่ได้เชียวเหรอ
“ไม่ใช่แน่นอนค่ะ!” อวี๋กานกานจ้องหัวหน้าแผนก ตอบอย่างมั่นใจ “เด็กอายุน้อยร่างกายอ่อนแอ ชี่พร่อง[footnoteRef:1] ชี่คุ้มกัน[footnoteRef:2]อ่อนแอ ตอนที่ลมปราณก่อโรค[footnoteRef:3]จู่โจม….” [1: ชี่พร่อง หนึ่งในคำศัพท์ที่ใช้ในวงการแพทย์แผนจีน ชี่ คือ ลมปราณ เป็นพลังงานพื้นฐานในการขับเคลื่อนกลไกลต่างๆ ของร่างกาย สร้างภูมิคุ้นกันให้ร่างกาย ดังนั้นคนที่ชี่พร่อง จะมีอาการเหนื่อยง่าย ป่วยง่าย ร่างกายอ่อนแอ ] [2: ชี่คุ้มกัน หมายถึง ภูมิคุ้มกัน] [3: ลมปราณก่อโรค หมายถึง ปัจจัยที่ทำให้เกิดโรคตามความเชื่อของแพทย์แผนจีน เช่น ความเย็น ความชื้น ความร้อน เป็นต้น]
คุณผู้หญิงอวี๋เอ่ยถาม “ลมปราณก่อโรค?”
อวี๋กานกานอธิบาย “ลมปราณก่อโรคเป็นชื่อเรียกแบบแพทย์แผนจีน ตามหลักแพทย์แผนปัจจุบันเรียกว่าไวรัสหรือแบคทีเรียนั้นเองค่ะ พลังชี่ในร่างกายของเด็กไม่สามารถต้านทานลมปราณก่อโรคที่มีอยู่ภายนอกได้ หรือก็คือภูมิคุ้มกันต่ำ ไม่สามารถต้านทานต่อไวรัสและแบคทีเรียได้ ด้วยเหตุนี้อาการเจ็บไข้ได้ป่วยจึงกำเริบซ้ำๆ คุณผู้หญิงเห็นแค่ว่าลูกชายไข้ขึ้น แต่กลับไม่ได้เอาใจใส่สำรวจสีหน้าของลูกชายว่ามีภาวะเสียสมดุล ภายในร่างกายร้อนชื้นมีพิษ นานวันเข้าก็เผาพลาญพลังหยิน[footnoteRef:4]ของหัวใจ ตับและไตจนเกินขีดกำจัด ผนวกเข้ากับตากน้ำฝนทำให้เกิดอาการเริงระบำแห่งเซนต์วิตัส[footnoteRef:5]” [4: พลังหยิน คือ น้ำในร่างกาย ความเย็น ความสงบ ตรงข้ามกับพลังหยาง] [5: เริงระบำแห่งเซนต์วิตัส (Saint Vitus Dance) ปัจจุบันเรียกว่า Sydenham's chorea เป็นภาวะร่างกายเคลื่อนไวผิดปกติของผู้ป่วยที่เป็นไข้รูมาติก จะมีอาการชักตามใบหน้า มือและเท้า อาจมีอาการพูดไม่ชัด ลิ้นแข็ง หรือ กล้ามเนื้ออ่อนแรงร่วมด้วย]
“เริงระบำแห่งเซนต์วิตัส?” หัวหน้าแผนกจินหัวเราะเยาะ พูดด้วยน้ำเสียงดูถูก “ถ้ามีอาการเริงระบำแห่งเซนต์วิตัสจริง เด็กต้องมีอาการมือเท้ากระตุก ยักคิ้วขยิบตา แต่ตอนนี้เธอก็เห็นว่าเด็กไม่ได้มีอาการอะไรที่สอดคล้องกับโรคสักอย่าง”