ขมเป็นยาหวานเป็นคุณ: Chapter 020 ตอนที่ 20
ตอนที่ 20 แพทย์แผนจีนอัจฉริยะอวี๋กานกาน
อวี๋กานกานหรี่ตา หัวหน้าแผนกจินคนนี้ไม่ใช่ไม่เข้าใจ แต่มั่นใจในตัวเองมากเกินไปต่างหาก!
“มีไข้เป็นเพียงอาการระยะแรก อีกสักสองสามวันอาการชักกระตุกจะทวีความรุนแรงขึ้น จากนั้นทั่วทั้งร่างกายเด็กก็จะเกิดอาการเริงระบำ”
“ไม่ต้องพูดจาเหลวไหลให้ฉันฟัง เด็กอย่างเธอจะเข้าใจอะไร” หัวแผนกจินคิ้วขมวดตั้งตรง
หัวหน้าแผนกจินหันไปมองคุณผู้หญิงอวี๋ พยายามสงบจิตสงบใจอย่างสุดความสามารถ กล่าว “คุณผู้หญิงอวี๋ การแพทย์แผนจีนล้าหลังไปนานแล้ว วันๆ มัวแต่ทำวิถีหย่างเซิง[footnoteRef:1] เจาะจงหลอกคนเฒ่าคนแก่ คุณผู้หญิงอวี๋คุณเป็นถึงผู้ได้รับการศึกษาในระดับสูง คุณไม่เชื่อคำพูดหลอกเด็กพวกนี้ใช่ไหมคะ” [1: หย่างเซิง เป็นวิธีการรักษาสุขภาพตามหลักแพทย์แผนจีน ให้ความสำคัญการดูแลรักษาเลือดและพลังชี่ (气血) เพราะบริเวณไหนที่ชี่ไหลเวียนสะดวก เลือดก็จะไหลเวียนสะดวกด้วยเช่นกัน ทำให้ร่างกายแข็งแรงไม่ก่อให้เกิดโรคภัย การรักษาเลือดและพลังชี่ให้สมดุลนั้น ทำได้โดยปรับเปลี่ยนวิธีการหายใจให้ถูกต้องตามหลัก การทำอารมณ์ให้ปลอดโปร่ง สูดอากาศที่สดชื่น รับประทานอาหารที่ดีต่อเลือดและพลังชี่ เป็นต้น]
หัวหน้าแผนกจินเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวต่อ “ครั้งก่อนมีลูกของสามีภรรยาคู่หนึ่งป่วย ไปรักษากับแพทย์แผนจีน ปรากฏว่าจากป่วยเล็กๆ น้อยๆ กลับกลายเป็นป่วยหนัก ตอนนั้นเรื่องนี้ดังสะเทือนไปทั่ว ถ้าคุณผู้หญิงไม่เชื่อลองหาดูในอินเทอร์เน็ตได้เลยค่ะ”
อวี๋กานกานพูดอย่างเอือมระอา “ต่อให้มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นจริง ก็ควรจะพูดว่าพวกเขาถูกพวกต้มตุ๋นหลอกลวง ไม่ใช่ทรุดหนักเพราะวิธีการรักษาแบบแพทย์แผนจีน ไม่ว่าอาชีพไหนๆ ก็มีคนเลวทั้งนั้น ปัจจุบันศาสตร์ของแพทย์แผนจีนและแผนปัจจุบันมีความเชื่อมโยงเสริมส่งกันและกัน ในฐานะที่คุณเป็นถึงหัวหน้าแผนกกลับพูดแบบนี้ ไม่คิดว่ามันเกินจริงไปหน่อยเหรอคะ”
หัวหน้าแผนกจินหัวเราะเหอะๆ “ปากดีเถียงฉอดๆ! ได้ เธอเก่งมากสินะ งั้นเธอทำให้เด็กอาการดีขึ้นเดี๋ยวนี้เลยสิ!” ถ้าวันนี้ฉันไม่ได้สั่งสอนนังเด็กนี่ ฉันคงทำงานอยู่ที่นี่แบบไม่มีความสุข!
อวี๋กานกานยิ้มพร้อมกับยักไหล่ พูด “ฉันไม่ได้เป็นหมอของที่นี่ซะหน่อย หน้าที่ให้การรักษาจะมาตกอยู่ที่ฉันได้ยังไง! ฉันแค่ต้องการทวงคือความยุติธรรมว่าเพื่อนฉันไม่ได้แอบอู้ ที่อาการป่วยของเด็กกำเริบก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเพื่อนฉัน”
หัวหน้าแผนกจินเห็นอวี๋กานกานบ่ายเบี่ยงไม่ยอมรักษา แสยะยิ้มพูดเหน็บแนม “ถ้าเรื่องเป็นอย่างที่เธอพูดจริง ฉันย่อมไม่ไล่ซ่งฉาไป๋ออกอยู่แล้ว”
“แน่นะ ถ้างั้นฉัน...” อวี๋กานกานพูดไปได้ครึ่งประโยค กลับกลืนคำพูดที่เหลือลงไป
เธอส่ายมือปฏิเสธ ทำหน้าไม่เชื่อ “ฉันว่าไม่ดีกว่าค่ะ ใครจะรู้ว่าหลังจากเรื่องนี้ผ่านไป คุณจะหาเรื่องอะไรมาให้เพื่อนฉันต้องลำบากแล้วไล่เธอออกอีก อย่างไรเสียคุณก็เป็นถึงหัวหน้าแผนก อยากจะไล่ใครสักคนออกก็เป็นเรื่องง่ายๆ สำหรับคุณอยู่แล้ว”
“ถ้าการวินิจฉัยของเธอถูกต้องจริง ซ่งฉาไป๋จะได้อยู่ต่อ ฉันออกเอง!” หัวหน้าแผนกจินหลุดปากพูดออกมา หลังพูดจบเธอก็รู้สึกว่ามีตรงไหนแปลกๆ
“เยี่ยม!” อวี๋กานกานไม่ให้โอกาสหัวหน้าแผนกจินได้คิดทบทวน ตอบตกลงในทันที ยิ้มบางๆ ให้คุณผู้หญิงอวี๋ “คุณผู้หญิงอวี๋ อาการป่วยของลูกชายคุณไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง แต่ต้องใช้การฝังเข็มช่วย”
คุณผู้หญิงอวี๋ยืนอยู่ข้างๆ ซึ่งเธอสังเกตการณ์อยู่ตลอด เด็กผู้หญิงคนนี้ไม่ยอมตอบตกลงหัวหน้าแผนกจินตั้งแต่แรก ไม่ใช่เพราะเธอไม่มีความสามารถที่จะรักษา กลับกันเธอมั่นใจมากต่างหาก เธอจงใจพิรี้พิไรเพื่อช่วยซ่งชาไป๋ มีความมั่นใจมากขนาดนี้ต้องได้ผลแน่
แต่ในใจของคุณผู้หญิงอวี๋ยังมีความลังเล ผู้เชี่ยวชาญทางด้านแพทย์แผนจีนน่าจะค่อนข้างมีอายุไม่ใช่เหรอ เพราะแพทย์แผนจีนเป็นศาสตร์ที่วัดกันที่ประสบการณ์ เด็กสาวคนนี้อายุอานามยังน้อย คุณผู้หญิงอวี๋กังขาในความสามารถของอวี๋กานกานอยู่มาก
หัวหน้าแผนกจินเห็นท่าทีที่ลังเลของคุณผู้หญิงอวี๋ เธอกะเอาไว้อยู่แล้วว่าคุณผู้หญิงไม่น่าจะยอมให้อวี๋กานกานทำการรักษา ชีวิตของทายาทตระกูลอวี๋มีค่ามากกว่าชีวิตของคนธรรมดาอยู่แล้ว ไม่มีทางยอมให้เด็กสาวที่ไหนก็ไม่รู้มารักษาสุ่มสี่สุ่มห้าหรอก
จริงๆ คุณผู้หญิงอวี๋ก็คิดแบบนี้เช่นเดียวกัน เธอเตรียมเชิญแพทย์ท่านอื่นให้ลองมาตรวจดู ทว่ายังไม่ทันได้พูด เฮ่าเฮ่าก็ยื่นมือมาจับแขนเสื้อของเธอ สีหน้าทุกข์ทรมาน พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนระโหยโรงแรง “แม่ครับ ผมอยากให้พี่เขาเป็นคนรักษา...”