ขมเป็นยาหวานเป็นคุณ: Chapter 023 ตอนที่ 23

ตอนที่ 23 เพื่อนมนุษย์ ควรมีน้ำใจต่อกัน

หลังจากผู้อำนวยการเฉินทำการตรวจเสร็จก็ยืนยันว่าเป็นอาการเริงระบำแห่งเซนต์วิตัสไม่ผิดแน่ เขาตรวจดูใบสั่งยาที่อวี๋กานกานเป็นคนเขียน ไม่ได้โต้แย้งอะไรอนุญาตให้คุณผู้หญิงอวี๋สามารถจัดสมุนไพรตามใบสั่งยานี้ได้เลย

ผู้อำนวยการเฉินไม่ได้เรียนเฉพาะทางด้านแพทย์แผนจีน แต่มีความรู้พื้นฐานในเรื่องของสมุนไพรและแพทย์แผนจีนเป็นอย่างดี คุณผู้หญิงอวี๋ไว้เนื้อเชื่อใจผู้อำนวยการเฉินเป็นอย่างมาก เมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้มีข้อโต้แย้งอะไรจึงโล่งอก ในที่สุดก็สามารถจัดยาตามนี้ได้อย่างสบายใจเสียที

คนป่วยต้องการการพักผ่อน ทุกคนจึงค่อยๆ พากันทยอยออกไป

ก่อนที่อวี๋กานกานจะออกจากห้อง เธอพูดกับคุณผู้หญิงอวี๋ “พรุ่งนี้เฮ่าเฮ่าน้อยยังต้องฝังเข็มอีกครั้ง คุณผู้หญิงสามารถเชิญแพทย์ในโรงพยาบาล...”

ไม่รอให้อวี๋กานกานพูดจบ คุณผู้หญิงก็พูดแทรกขึ้นมา “ไม่ต้องเชิญใครแล้ว เธอนั่นแหละ”

อวี๋กานกานเองก็ไม่ปฏิเสธ ให้ที่อยู่และเบอร์โทรศัพท์กับคุณผู้หญิงอวี๋ เดิมทีที่อยู่ที่เขียนไปเป็นอวี้หมิงถาง แต่พอนึกถึงเหอหว่านซิน เธอจึงแก้เป็นที่บ้านของตัวเองแทน ดูท่าแล้วเธอคงต้องรีบเอาอวี้หมิงถางกลับคืนมาให้ได้เร็วที่สุด จะให้คนไข้มาที่บ้านเธอตลอดไปก็คงไม่ได้

ทันทีที่อวี๋กานกานออกจากห้องพักผู้ป่วย ซ่งฉาไป๋ก็วิ่งมาหาทันที เธอคล้องแขนอวี๋กานกาน พองแก้มเป็นซาลาเปาออดอ้อน “กานกานของฉัน ขอบคุณเธอมากจริงๆ”

อวี๋กานกานถอนหายใจเบาๆ พูด “ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษ ถ้าฉันไม่มาขอให้เธอช่วย เรื่องวุ่นวายนี่ก็คงไม่เกิด หวังว่าจากนี้หัวหน้าแผนกจินจะไม่หาเรื่องให้เธออีก”

“เขาไม่หาเรื่องให้ฉัน ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจ”

ซ่งฉาไป๋บอกว่าทนอีกครึ่งเดือนก็จะย้ายแผนกแล้ว ครึ่งเดือนนี้คงไม่เกิดปัญหาอะไรขึ้น ขอแค่โอนอ่อนผ่อนตามหัวหน้าแผนกจินก็พอ

“อ้อใช่ เมื่อกี้เธอจะให้ฉันตรวจอะไรแล้วนะ”

อวี๋กานกานหยิบซองพลาสติกใสที่บรรจุผงสีน้ำตาลออกมาจากกระเป๋า ยื่นให้ซ่งฉาไป๋ “คือ...ฉันขอด่วนหน่อยได้ไหม”

“ไม่มีปัญหา”

ตอนที่ทั้งสองคนกำลังเดินออกมาก็พบกับหัวหน้าแผนกจินที่เพิ่งถูกผู้อำนวยการเฉินเรียกไปตำหนิ ไม่ต้องพูดว่าสีหน้าย่ำแย่ขนาดไหน น่าเกลียดจนทนดูไม่ได้

ซ่งฉาไป๋สะใจเป็นอย่างมาก เหมือนกับฤดูร้อนตอนที่กำลังร้อนจนหอบแฮ่กๆ ทันใดนั้นเองก็ได้กินไอศกรีมหนึ่งคำ ฟินจนรูขุมขนเปิดไปทั่วทั้งร่าง

ใครให้หัวหน้าแผนกจินชอบจิกหัวใช้เธอล่ะ แต่ก็ช่างมันเถอะเป็นแพทย์อินเทิร์นลำบากนิดเหนื่อยหน่อยถือว่าไม่เป็นอะไร แต่ที่น่ารังเกียจคือหัวหน้าแผนกจินชอบด่าคนสุ่มสี่สุ่มห้า แถมยังชอบโยนความผิดให้เธอ ไม่เห็นเธอเป็นคนด้วยซ้ำ เธอไม่ได้ฉลาด หน้าตาดีและเก่งวิชาการเหมือนอวี๋กานกาน จึงทำได้แค่เงียบและอดทน วันนี้ขโมยไก่ไม่ได้กลับเสียข้าวสารอีกกำมือ[footnoteRef:1] ถูกหักหน้าเจ็บไหมล่ะ อย่างไรเสียตอนนี้ก็ยังอยู่ภายใต้การดูแลของเธออยู่ ซ่งฉาไป๋จึงไม่กล้าหัวเราะส่งเสียงออกมา จะหัวเราะก็ไม่หัวเราะ กลั้นขำจนหน้าบวมเป็นซาลาเปา อวี๋กานกานเห็นท่าทางของซ่งฉาไป๋ขำพรืดออกมา [1: ขโมยไก่ไม่ได้กลับเสียข้าวสารอีกกำมือ หมายถึง ต้องการเอารัดเอาเปรียบผู้อื่นแต่สุดท้ายตัวเองกลับเป็นฝ่ายเสียเปรียบเอง]

แต่หัวหน้าแผนกจินกลับคิดว่าอวี๋กานกานกำลังหัวเราะเยาะเธอ เดิมทีเธอก็เกลียดอวี๋กานกานจนเข้าไส้อยู่แล้ว เธออยู่ที่นี่มาหลายปี ในที่สุดก็ได้รับโอกาสเลื่อนขั้น นึกไม่ถึงว่าจะเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดนี้ทำพังจนหมด จะไม่ให้เธอโกรธแค้นได้อย่างไร! ตอนนี้ยังต้องมาเห็นอวี๋กานกานหัวเราะเยาะใส่อีก สีหน้าของหัวหน้าแผนกจินยิ่งดูไม่ได้ เธอพุ่งเข้าไปถลึงตามองอย่างโกรธจัด “เธอหัวเราะอะไร อย่านึกว่าตัวเองเก่งนักเก่งหนา อย่างเธอน่ะไม่มีค่าในสายตาฉันด้วยซ้ำ!”

อวี๋กานกานไม่โกรธที่ถูกด่าอย่างหยาบคายไร้มารยาท ริมฝีปากคลี่ยิ้มยียวน “หัวหน้าแผนกจิน ประจำเดือนของคุณไม่มาประมาณครึ่งปีแล้วสินะคะ”

ประโยคที่จู่ๆ ก็ถูกยกขึ้นมาพูดนี้ ราวกับเป็นเสียงฟ้าผ่าดังเปรี้ยง! หัวหน้าแผนกจินตาเบิกโพลงมองอวี๋กานกานอย่างคาดไม่ถึง

อวี๋กานกานยิ้มเยาะ “รีแล็กซ์นะคะ รีแล็กซ์ นั้นไม่ใช่ภาวะขาดระดู”

“เธอ...” หัวหน้าแผนกจินฉุนกึก สีหน้าราวกับกำลังพูดว่าหนึ่งเธอไม่ได้ตรวจชีพจร สองเธอไม่ได้ถามอาการ แล้วรู้ได้อย่างไรว่าประจำเดือนฉันไม่มากว่าครึ่งปีแล้ว

อวี๋กานกานยิ้มบางๆ จากนั้นพลันเปลี่ยนเป็นสีหน้าเย็นเยือก พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เพื่อนมนุษย์ ควรจะมีน้ำใจต่อกันบ้างนะคะ!” หลังจากพูดประโยคที่แฝงความนัยนี้จบ อวี๋กานกานก็จับมือซ่งฉาไป๋เดินจากไป ทิ้งหัวหน้าแผนกจินที่โกรธจนควันออกหูอยู่ที่เดิม