ขมเป็นยาหวานเป็นคุณ: Chapter 024 ตอนที่ 24

ตอนที่ 24 กลับมาแล้ว ฟังจือหันจอมเผด็จการ

กว่าอวี๋กานกานจะกลับถึงบ้านก็ค่ำแล้ว แสงจันทร์สลัว สายลมเย็นสบายของฤดูใบไม้ร่วง พัดโกรกต้นไม้ใบหญ้าเกิดเสียงดัง ซ่าๆ

ในตอนที่อวี๋กานกานเปิดประตูเข้าห้อง เธอเห็นผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนโซฟาห้องรับแขก สวมชุดสูทสีดำทั้งตัว รูปร่างสูงใหญ่กำยำ แผ่นหลังค่อนข้างคุ้นตา เธอดีใจและแปลกใจมากจนหลุดปากเรียก “อาจารย์...”

ผู้ชายที่นั่งอยู่บนโซฟาหันหน้ามา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ท่าทีเฉื่อยชาสบายๆ “กลับมาแล้วเหรอ”

อวี๋กานกานมองใบหน้าที่หล่อเหลาเกลี้ยงเกลา ราวกับถูกแกะสลักออกมาจากหยกน้ำงามด้วยความตกตะลึง ตะลึงจนเกือบหลุดปากกรี๊ดออกมา มีชั่วแวบหนึ่งเธอยังคิดว่าตัวเองเข้าผิดห้องหรือเปล่า เธอกะพริบตาปริบๆ แล้วลืมตาดูอีกรอบ ภาพตรงหน้ายังคงชัดเจนแจ่มแจ้งเหมือนเดิม ฟังจือหันตัวจริงเสียงจริง!

ความดีใจแปรเปลี่ยนเป็นสับสนงุนงง อวี๋กานกานตาเบิกโพลง สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าของฟังจือหัน ราวกับว่ามันไม่น่าจะเป็นไปได้ “ฟังจือหัน...ทะ...ทำไมถึงเป็นนาย นายเข้ามาในห้องฉันได้ยังไง”

ฉันเปลี่ยนรหัสแล้วนี่นา

ฟังจือหันลุกขึ้นยืน เดินมาประจันหน้า มองเธออย่างถือไผ่เหนือกว่า “ห้องของผม ผมก็ต้องเปิดประตูเข้ามาสิ”

แม้ว่ารูปร่างของฟังจือหันจะสูงใหญ่กำยำคล้ายคลึงกับอาจารย์ของเธอเป็นอย่างมาก แต่หน้าตาและนิสัยต่างกันราวกับฟ้ากับเหว

“ห้องของนาย? หน้าหนาไปหน่อยแล้วละมั้ง จะเป็นห้องของนายได้ยังไงกัน ออกไปจากห้องของฉันเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างงั้นฉันจะแจ้งตำรวจข้อหาบุกรุกเคหสถาน” อวี๋กานกานยังคงเชื่อมั่นว่าตนเองไม่รู้จักกับฟังจือหัน

สายตาเรียบนิ่งของฟังจือหันจับจ้องไปที่ใบหน้าของอวี๋กานกาน แววตาแฝงไว้ด้วยความคาดคั้น “เรื่องระหว่างเราสักนิดคุณก็จำไม่ได้แล้วจริงๆ เหรอ”

อวี๋กานกาน “…” สีหน้าของฟังจือหันจริงจังมาก หรือว่าพวกเราจะเคยรู้จักกันมาก่อนจริงๆ ? อวี๋กานกานที่เดิมทีมั่นใจมากว่าตนเองไม่ได้ความจำเสื่อม แต่เพราะประโยคเมื่อครู่ของฟังจือหัน จู่ๆ ก็รู้สึกลังเลขึ้นมาเสียอย่างงั้น

ช้าก่อน...ทำไมฉันถึงสั่นคลอนเพราะฟังจือหันได้ง่ายๆ แบบนี้อีกแล้ว

จะหลงกลไม่ได้เด็ดขาด ทั้งเรื่องสามีและเรื่องคู่หมั้นล้วนเป็นเรื่องโกหกหลอกลวงทั้งสิ้น!

ฟังจือหันแค่มองปราดเดียวก็รู้ว่าเธอคิดอะไร เขาพูด “ไม่เป็นไร ไม่ว่าคุณจะจำได้หรือไม่ ยังไงผมก็คือสามีของคุณ จำแค่ข้อนี้ไว้ก็พอ”

อวี๋กานกานคว่ำปาก “หยุดหว่านล้อมฉันได้แล้ว”

ฟังจือหันเลิกคิ้วขึ้น “ตรงไหนที่ผมหว่านล้อม ทะเบียนสมรสก็ให้คุณดูแล้วไม่ใช่เหรอ”

อวี๋กานกานชะงักลงในทันที ถลึงตาใส่ผู้ชายตรงหน้า ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรต่อดี

ทันใดนั้นโทรศัพท์มือถือของฟังจือหันก็ดังขึ้น ฟังจือหันล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาดูแวบหนึ่ง กะจะไม่รับสาย แต่โทรศัพท์มือถือกลับดังไม่หยุด จึงจำใจต้องรับ ไม่รอให้ฟังจือหันได้พูด เสียงปลายสายอันขมขื่นของผู้ชายดังลอดออกมา “ไม่ใช่มั้ง ธุระยังจัดการไม่เสร็จก็ชิ่งไปก่อนเฉยเลย?”

ฟังจือหันมองออกไปนอกหน้าต่าง พูดอย่างเย็นชา “คราวหน้าเรื่องแค่นี้ไม่ต้องมาหาฉัน”

ปลายสายพูดอย่างอเนจอนาถ “คุณชายฟัง นายน้อยฟัง นายไม่ได้กะจะโยนทุกอย่างให้ฉันจัดการใช่ไหม นายก็รู้ว่าฉันลู่เสวี่ยเฉินใช้หน้าตาทำมาหากิน...”