ขมเป็นยาหวานเป็นคุณ: Chapter 025 ตอนที่ 25
ตอนที่ 25 ฟังจือหันผู้ชายหน้าม่านคุณธรรม หลังม่านกามารมณ์
ปากคอเราะรายของฟังจือหัน ขยับพูดต่ออย่างเย็นชา “ถ้างั้นนายจะเปิดบริษัททำไมอยู่อีก โฮสต์คลับสิเหมาะกับนายดี”
โฮสต์คลับคือไนท์คลับที่มีแต่พนักงานเพศชาย
ปลายสายสบถใส่ฟังจือหันด้วยความรำคาญ “ฉันใช้หน้าตาทำมาหากินก็จริง แต่นายก็ไม่เห็นจำเป็นต้องให้ฉันไปเป็นบาร์โฮสต์ประจบบรรดาป้าๆ รวยๆ เลยนี่” จากนั้นพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง “แล้วตกลงนายไปทำอะไรที่เมืองไป๋หยาง กลับไปกองทัพเก่าเหรอ คุณทหารปลดประจำการ บริษัทนี้นายเองก็มีส่วน...”
ฟังจือหันไม่รอให้ปลายสายพูดจบ ตัดสายทันที ราวกับว่าไอเย็นยะเยือกที่แผ่อยู่รอบๆ ตัวของเขาต่อให้ใช้เวลานานนับปีก็ยากที่จะมลายหายไป
ปากร้ายจริงๆ ! อวี๋กานกานมองฟังจือหัน ดวงตาลึกซึ้งของผู้ชายคนนี้เป็นเหมือนกับท้องฟ้าอันมืดมิด ราวกับว่ามันสามารถดูดกลืนจิตวิญญาณได้ อวี๋กานกานพ่ายแพ้อย่างราบคาบ เธอคิดๆ ดู กะว่าจะคุยกับฟังจือหันอย่างจริงจัง “พูดมาเถอะ นายต้องการที่จะทำอะไรกันแน่”
แต่เหมือนว่าฟังจือหันไม่ได้สนใจที่จะคุยกับเธอ ลากกระเป๋าใบเดิมที่หายไปคราวก่อน เดินเข้าไปในห้องนอนของอวี๋กานกาน
อวี๋กานกานช็อกไปครู่หนึ่ง รีบวิ่งตามไป ในตอนที่เธอวิ่งไปถึงห้องนอน ฟังจือหันก็เปิดกระเป๋าเรียบร้อยแล้ว เขาหยิบผ้าเช็ดตัวหนึ่งผืนกับชุดนอนหนึ่งชุดออกมาจากกระเป๋า
อวี๋กานกานมองฟังจือหันอย่างงุนงง “นี่นายจะทำอะไร”
“อาบน้ำนอน” น้ำเสียงที่เรียบนิ่ง ทำให้อวี๋กานกานรู้สึกเหมือนกำลังฟังเรื่องสยองสุดขีดจากไคดัน[footnoteRef:1] “นี่มันบ้านฉัน ถ้านายอยากอาบน้ำเชิญไปอาบที่บ้านของตัวเอง” [1: ไคดัน เป็นชื่อหนังสือรวบรวมเรื่องสยองขวัญเกี่ยวกับตำนาน เรื่องลี้ลับ ความเชื่อ ภูตผีปีศาจของประเทศญี่ปุ่น เขียนโดยแล็ฟคาดิโอ เฮิร์น ตีพิมพ์ใน ค.ศ. 1902 ซึ่งเป็นที่ฮือฮามากในวงการหนังสือของญี่ปุ่น ถูกตีพิมพ์ในประเทศไทยภายใต้ชื่อ ผีญี่ปุ่นและเรื่องผีผี]
อวี๋กานกานแย่งชุดนอนจากมือฟังจือหัน โยนกลับเขาไปในกระเป๋า และยังจะแย่งผ้าเช็ดตัวที่พาดอยู่บนบ่าอีก แต่กลับถูกฟังจือหันคว้าข้อมือเอาไว้เสียก่อน “ทำไม คุณอยากอาบน้ำพร้อมผมเหรอ” ฟังจือหันโน้มตัวลงมา ลมหายใจร้อนดั่งเปลวเพลิงรดลงบนใบหน้าอวี๋กานกาน
อวี๋กานกานรู้สึกเหมือนถูกไฟดูด อ่อนระทวยไปทั้งตัว ใบหน้าจิ้มลิ้มขึ้นสี เธอรีบดึงมือกลับ เพิ่มระดับเสียง ประกาศกร้าว “ฉันไม่สนว่านายจะเป็นใคร ในตอนนี้ฉันและนายเราไม่ได้รู้จักกัน ชายโสดกับหญิงโสดไม่เหมาะสมที่จะอยู่ในบ้านหลังเดียวกัน ดังนั้นเชิญนายออกไปได้แล้ว”
ผู้ชายคนนี้ภายนอกดูเย็นชาไร้อารมณ์ แต่แท้จริงแล้วภายในคุกรุ่นร้อนแรงทั้งยังมีเสน่ห์เหลือร้าย จะให้หมอนี้อยู่ที่นี่ไม่ได้เด็ดขาด ไม่งั้นโดนกินไม่เหลือแม้แต่กระดูกแน่ๆ
อวี๋กานกานปิดกระเป๋าไม่สนใจฟังจือหัน ลากกระเป๋าออกจากห้องนอน จากนั้นเปิดประตู โยนกระเป๋าทิ้งไว้นอกห้อง ปรากฏว่าฟังจือหันไม่แม้แต่จะเดินตามออกมา อวี๋กานกานตะโกนเสียงดัง “เฮ้ นายน่ะ ฉันทิ้งกระเป๋านายไว้ด้านนอกแล้วนะ ถ้าถูกขโมยจะมาโทษฉันไม่ได้นะ”
ภายในห้องเงียบกริบ ไร้เสียงตอบรับ ฟังจือหันไม่เดินออกมาด้วยซ้ำ
อวี๋กานกานโมโห หัวเราะหึหึ “นายคิดว่าทิ้งไว้หน้าประตูห้อง ไม่น่าจะมีคนขโมยสินะ ได้จัดให้! ฉันจะเอาไปทิ้งที่ชั้นล่าง”
ยังคงไร้เสียงตอบรับจากฟังจือหัน “...”
อวี๋กานกานขู่อีกครั้ง “ฉันทิ้งจริงนะ!” อวี๋กานกานกุมขมับ นึกไม่ถึงว่าฟังจือหันจะเมินเธออย่างสิ้นเชิง ฟังจือหันผู้ชายคนนี้นี่มัน...โคตรน่าโมโห! เป็นผู้ชายที่เย่อหยิ่งเย็นชา ท่วงท่าสง่างาม ดูดีมีชาติตระกูลแท้ๆ ทำไมถึงมาทำเรื่องน่าอายอย่างบุกเข้าบ้านของคนอื่นแถมไล่ก็ยังไม่ไปแบบนี้?
อวี๋กานกานเดินไปยังห้องนอนอีกครั้ง พบว่าฟังจือหันเข้าห้องน้ำไปแล้ว
ประสิทธิภาพของผนังกั้นเสียงค่อนข้างธรรมดา จึงสามารถได้ยินเสียงน้ำไหลดัง ซู่ๆ ได้อย่างชัดเจน อีกทั้งตรงกลางของประตูห้องน้ำยังเป็นแผ่นกระจกที่ค่อนข้างโปร่งใส ทำให้สามารถมองเห็นร่างกายสูงใหญ่กำยำของฟังจือหันได้อย่างเลือนราง
ภาพฉากนี้มันช่างดูสุ่มเสี่ยงเสียนี่กระไร