ขมเป็นยาหวานเป็นคุณ: Chapter 022 ตอนที่ 22
ตอนที่ 22 ไม่ทะนงตนอวดดี ทว่าก็ไม่ดูถูกตนเอง
คุณผู้หญิงอวี๋ขมวดคิ้ว ค่อนข้างลังเล
หากตระกูลอวี๋ต้องการเชิญแพทย์ท่านไหน ไม่ว่าจะเป็นแพทย์แผนจีน แพทย์แผนปัจจุบันหรือแพทย์ที่มีชื่อเสียง ล้วนแล้วแต่สามารถเชิญมาได้ทั้งนั้น อวี๋กานกานอายุยังน้อย ทักษะทางการแพทย์ถือว่าไม่เลว แต่ก็ไม่น่าจะสู้แพทย์ที่มีชื่อเสียงได้
ในตอนที่คุณผู้หญิงอวี๋กำลังสองจิตสองใจอยู่ ประตูห้องพักผู้ป่วยก็ถูกเปิดออก แพทย์ชายอายุราวๆ หกสิบปีย่างเท้าเข้ามา เส้นผมของเขาเป็นสีขาวสลับดำ สวมกรอบแว่นสีทอง
อวี๋กานกานเคยเห็นเขาบนเว็บไซต์วิชาการทางการแพทย์มาก่อน เขาเป็นแพทย์เฉพาะทางด้านระบบประสาทและสมองที่มีชื่อเสียงมากในประเทศ ทั้งยังเป็นผู้อำนวยการของโรงพยาบาลแห่งนี้ด้วย
“ผู้อำนวยการเฉิน” คุณผู้หญิงอวี๋ที่ยังลังเลตัดสินใจไม่ได้เป็นคนเอ่ยปากทักทายก่อน น้ำเสียงและท่าทางแฝงไว้ด้วยความเคารพนับถือ
หลังจากที่ผู้อำนวยการเฉินและคุณหญิงอวี๋ทักทายกันเสร็จสรรพ ผู้อำนวยการจึงไถ่ถามเรื่องราวเป็นมาเป็นไปอย่างไร
หัวหน้าแผนกจินหวังจะชิงฟ้องผู้อำนวยการก่อนที่คนอื่นจะได้พูด แต่กลับต้องตกตะลึงจนตาลีตาเหลือกเพราะคุณผู้หญิงอวี๋เล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ผู้อำนวยการฟังด้วยตนเอง และกล่าวทิ้งท้ายด้วยความโมโห “นึกไม่ถึงว่าแพทย์ที่ไร้ฝีมือแบบนี้จะเป็นถึงหัวหน้าแผนก วันหน้าจะมีใครที่ไหนกล้าพาลูกมารักษาที่โรงพยาบาลของพวกคุณอีก”
ผู้อำนวยการเฉินตกใจมาก นึกไม่ถึงว่าหัวหน้าแผนกจินจะสะเพร่าได้ถึงขนาดนี้ เขาหันไปมองหญิงสาววัยรุ่นที่คุณผู้หญิงอวี๋พูดถึง ดันแว่นตาที่อยู่บนสันจมูกเบาๆ รู้สึกแค่ว่าเด็กผู้หญิงคนนี้หน้าคุ้นๆ
อวี๋กานกานเองก็เคารพนับถือผู้อำนวยการเฉิน พยักหน้าทักทายอย่างมีมารยาท “สวัสดีค่ะผู้อำนวยการเฉิน ฉันชื่ออวี๋กานกาน เพิ่งเรียนจบปีนี้จากมหาวิทยาลัยแพทย์อี้ต้าค่ะ”
“ฉันรู้จักเธอ เธอคือเด็กผู้หญิงที่เกรดเฉลี่ยสูงเป็นอันดับหนึ่งที่จบจากมหาวิทยาลัยแพทย์อี้ต้าในปีนี้ ตอนนั้นฉันเรียนเชิญเธอให้มาเป็นแพทย์อินเทิร์นที่นี่ แต่เธอบอกว่าจะกลับไปสืบทอดกิจการของที่บ้าน”
ผู้อำนวยการเฉินไม่ได้กล่าวไปตามมารยาท ทุกๆ รุ่นของมหาวิทยาลัยแพทย์อี้ต้า นักศึกษาแพทย์ที่มีเกรดเฉลี่ยดีที่สุดจะถูกเชิญให้มาทำงานที่โรงพยาบาลของพวกเขา ผู้อำนวยการทุกท่านจะดูข้อมูลของพวกเขา ตอนนั้นที่อวี๋กานกานปฏิเสธ เขายังลอบถอนหายใจ เกรดเฉลี่ยสูงขนาดนี้ สืบทอดกิจการของที่บ้านอะไรกัน ถ้าอยากสืบทอดกิจการละก็จะมาเรียนแพทย์ไปทำไม เฮ้อ...น่าเสียดายจริงๆ
อวี๋กานกานยิ้มอย่างเขินอาย “คุณปู่ของหนูเปิดคลินิกแพทย์แผนจีนน่ะค่ะ ต้องมีแพทย์ไปประจำ”
ที่แท้กิจการของที่บ้านก็เกี่ยวข้องกับการแพทย์ รักษาช่วยเหลือผู้คนเหมือนๆ กัน เพียงแค่เปลี่ยนสถานที่เท่านั้น เด็กสมัยใหม่ที่ยอมทิ้งความหรูหรา ไปอยู่ในคลินิกเล็กๆ นับว่าหาได้ยากยิ่ง ภายในระยะเวลาสั้นๆ ผู้อำนวยการเฉินกลับประทับใจในตัวอวี๋กานกานเป็นอย่างมาก คนที่ชอบคนมีความสามารถอย่างเขาจึงถามคำถามอวี๋กานกานอีกหลายคำถาม
แพทย์และพยาบาลรอบๆ ต่างพากันทึ่ง ปากค้างตาค้าง มองดูผู้อำนวยการเฉินและอวี๋กานกานสนทนากัน
อวี๋กานกานรับรู้ได้ถึงความประหลาดใจของทุกคน จึงรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนาเป็นเรื่องของเฮ่าเฮ่าแทน เธอยิ้มให้คุณผู้หญิงอวี๋แล้วกล่าว “คุณผู้หญิงสามารถให้ผู้อำนวยการเฉินลองตรวจดูอาการให้เฮ่าเฮ่าได้ค่ะ เนื่องจากกุมารเวชศาสตร์เป็นสาขาวิชาที่ยากที่สุด มีอัตราการผิดพลาดสูงที่สุด อาการป่วยสอบถามจากเด็กได้ยาก โดยปกติแล้วก็มักจะสอบถามจากพ่อแม่ ส่วนพ่อแม่ก็ทำได้เพียงอาศัยการคาดเดา นี่จึงเป็นสาเหตุที่มีวลีที่ว่า ยอมรักษาผู้ชายสิบคนแทนรักษาสตรีที่แต่งงานแล้วหนึ่งคน ยอมรักษาสตรีที่แต่งงานแล้วสิบคนแทนรักษาเด็กหนึ่งคน[footnoteRef:1] ที่จริงแล้วฉันเองก็กลัวว่าจะวินิจฉัยผิด แต่ในเมื่อมีผู้อำนวยการเฉินอยู่ก็สามารถมั่นใจได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ค่ะ” [1: ยอมรักษาผู้ชายสิบคนรักษาแทนรักษาสตรีที่แต่งงานแล้วหนึ่งคน ยอมรักษาสตรีที่แต่งงานแล้วสิบคนแทนรักษาเด็กหนึ่งคน เป็นความเชื่อของแพทย์แผนจีนที่ว่าโรคในผู้หญิงและเด็กจะซับซ้อนและรักษายากกว่าโรคในผู้ชาย]
ผู้อำนวยการเฉินมองอวี๋กานกานแล้วยิ้ม เด็กผู้หญิงคนนี้ไม่เลวเลยทีเดียว หัวหน้าแผนกจินมั่นใจในตัวเองเกินไปทำให้สะเพร่าวินิจฉัยผิดพลาด อวี๋กานกานละเอียดรอบคอบค้นพบสาเหตุ ทั้งยังไม่โอ้อวด รักษากิริยามารยาท ไม่ทะนงตนอวดดี ทว่าก็ให้เกียรติไม่ดูถูกตนเอง ให้ความรู้สึกน่าเชื่อถือและน่าชื่นชม แถมตอนนี้ยังช่วยรักษาภาพลักษณ์ของโรงพยาบาลและเขา ทั้งยังถ่อมตัวผลักคุณงามความดีทั้งหมดให้กับเขา น่าเสียดายจริงๆ หากว่าเธอสามารถมาประจำที่โรงพยาบาลแห่งนี้ เป็นลูกศิษย์ของเขาได้คงจะดีมาก...