ขมเป็นยาหวานเป็นคุณ: Chapter 028 ตอนที่ 28

ตอนที่ 28 นอนด้วยกันก็ได้ เตียงใหญ่พอ

อวี๋กานกานไม่ได้เย็นนิ่งได้เหมือนฟังจือหัน ในตอนนี้รู้สึกว่าอากาศร้อนมาก ใช้มือพัดใบหน้า รู้สึกเหมือนกำลังถูกย่างอยู่บนเตาไฟ

อวี๋กานกานสงสัยมากว่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งที่ฟังจือหันจงใจแกล้งเธอ คงอยากจะพลิกบทบาทจากแขกเป็นเจ้าของห้อง ทำให้เธออับอาย จากนี้จะได้ไม่กล้าไล่เขาไปไหนอีก

ฟังจือหันผู้ชายคนนี้ช่างน่ากลัวจริงๆ แผนลวงพิลึกพิลั่นแบบนี้เขายังใช้ได้ลง? ฉันต้องใจเย็น ใจเย็น จะให้หมอนั้นอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้เด็ดขาด

อวี๋กานกานนั่งอยู่ด้านนอกได้ครู่เดียวก็เห็นฟังจือหันที่สวมชุดนอนแล้วเดินออกมา บอกกับเธอว่าให้ไปเปลี่ยนผ้าปูที่นอน

“เปลี่ยนผ้าปูที่นอนอะไรของนาย ฉันจะบอกอะไรให้นะ...” รีบเก็บข้าวของแล้วไสหัวออกจากห้องฉันไปซะ

ฟังจือหันพูดตัดบท มองอวี๋กานกานด้วยแววตาลึกซึ้ง น้ำเสียงจู่ๆ ก็อ่อนลง ราวกับตะขอที่มีมนต์เสน่ห์ “หรือคุณอยากให้ผมใช้ผ้าปูที่นอนที่คุณเคยนอนแล้ว?”

เป็นประโยคที่เรียบง่ายธรรมดา แต่อวี๋กานกานเองก็ไม่รู้ว่าทำไม พอมันถูกพูดออกมาจากปากของฟังจือหันถึงดูคลุมเครือมีเลศนัยแปลกๆ เธอรวบรวมสติ “นี่มันห้องนอนฉันนะ?”

เธอรู้สึกว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฟังจือหันหน้าด้านบุกเข้าบ้านของคนอื่นอย่างแน่นอน ไม่เช่นนั้นก็คงไม่เชี่ยวชาญไหลลื่นได้ขนาดนี้

ฟังจือหันเผด็จการมาก ตอบกลับอย่างวางอำนาจ “ผมชินนอนห้องใหญ่ คุณเปลี่ยนห้องซะ”

อวี๋กานกานถามกลับอย่างโมโห “ฉันเปลี่ยนห้อง? ความหมายของนายคือนายนอนห้องใหญ่ ให้ฉันย้ายไปนอนห้องเล็ก?”

มุมปากของฟังจือหันยกขึ้น พูดจาเย้ายวน “ไม่อยาก คุณนอนกับผมที่ห้องใหญ่ก็ได้นะ ยังไงเตียงก็ใหญ่พออยู่แล้ว”

เมื่อเห็นแววตายั่วประสาทของฟังจือหัน อวี๋กานกานโมโห แค่นหัวเราะ “คิดอะไรของนาย นายเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า”

ฟังจือหันยิ้มอย่างมีเลศนัย “แต่ก่อนคุณทำทุกวิถีทางเพื่อนอนเตียงเดียวกับผม พอมาตอนนี้คุณจะใช้แผนหลอกให้ตายใจแล้วค่อยเผด็จศึก? หรือว่า...”

พูดๆ อยู่ จู่ๆ ฟังจือหันก็เดินเข้าใกล้อวี๋กานกาน หลังของเธอชนกับแพงที่อยู่ด้านหลัง ฟังจือหันกางแขนทั้งสองไว้เหนือไหล่ของอวี๋กานกาน ขังเธอไว้ตรงกลาง

ฟังจือหันเข้าประชิดอวี๋กานกาน หลุบตามอง ลมหายใจร้อนๆ รดเฉี่ยวผ่านแก้มอวี๋กานกาน แม้สีหน้าจะยังคงเย็นชา แต่แววตากลับอ่อนโยน ระหว่างทั้งสองเกิดความอบอุ่นนุ่มนวลที่ไร้ชื่อเรียกขึ้น

ร่างกายของอวี๋กานกานสั่งให้ขยับถอยหลัง ทว่าด้านหลังคือกำแพง ถอยมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว เธอกลืนน้ำลาย “ปะ...ปะ...เป็นไปไม่ได้ นายอย่ามาพูดจาเหลวไหล?” เธอไม่ได้ฝ่อเพราะจำเรื่องพวกนี้ไม่ได้ แต่เป็นเพราะออร่าความน่าเกรงขามรอบๆ ตัวผู้ชายคนนี้ที่ทำให้เธอรู้สึกสยอง

เธอกำหมัด รวบรวมสติ จากนั้นหัวเราะเยาะ “หึ นอนกับนาย ฝันไปเถอะ!” หลังจากที่เธอพูดจบก็ลอดตัวผ่านใต้แขนของฟังจือหันทันที

ฟังจือหันเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะขวาง นัยน์ตาฉายแววความขบขัน

อวี๋กานกานก้าวเท้ายาวๆ เข้าไปในห้องนอนใหญ่ เปิดตู้เสื้อผ้าหยิบเสื้อผ้าและข้าวของเครื่องใช้ของตัวเอง เสียงกระแทกปึงปังดังสองสามครั้ง ข้าวของทั้งหมดย้ายไปอยู่ห้องนอนเล็กที่อยู่ข้างกันเรียบร้อย

หลังจากย้ายของเสร็จเธอเพิ่งฉุกคิดขึ้นได้ ไม่ใช่แบบนี้สิ?

เรื่องที่พวกเราถกเถียงกัน ควรจะเป็นเรื่องที่ให้เขาอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้สิ!

ทำไมถึงกลายมาเป็นจะให้เขานอนห้องนอนใหญ่ไม่ได้ แถมสุดท้ายฉันยังยอมยกห้องนอนใหญ่ให้เขาอีก?